Έντυπη Έκδοση

«Τα παιδιά εδώ με σώσανε»

Αντωνία Κ., 43 ετών, μητέρα δύο παιδιών 19 και 7 χρόνων και εθελόντρια στο Κέντρο Ανθρώπινης Στήριξης του Σωματείου Αρτος και Δράση στο Πέραμα.

«Τριάντα χρόνια δουλειάς για σύνταξη 600 ευρώ. Ούτε τα φάρμακά μου δεν μπορώ να πάρω», λέει η κυρία Σοφία «Τριάντα χρόνια δουλειάς για σύνταξη 600 ευρώ. Ούτε τα φάρμακά μου δεν μπορώ να πάρω», λέει η κυρία Σοφία «Είχαμε ένα πάρα πολύ καλό εισόδημα αλλά η εταιρεία που δούλευε ο άντρας μου απόλυσε 162 άτομα και ανάμεσά τους και το σύζυγό μου. Δούλευε 19 χρόνια εκεί, αλλά αποζημίωση δεν του έδωσαν γιατί ήταν με δελτίο παροχής υπηρεσιών. Αρχικά μας βοηθούσαν οι γονείς μου και η αδελφή μου. Ο μεγάλος μου γιος είναι φαντάρος. Σπούδαζε στο ΤΕΙ μηχανολογίας στην Κοζάνη, ήθελε 500 ευρώ το μήνα για να ζήσει εκεί, και αρχικά τα κάλυπταν οι γονείς μου από τη σύνταξή τους. Με τις περικοπές όμως στις συντάξεις δεν μπορούσε να συνεχίσει και έτσι τον Αύγουστο έκοψε την αναβολή και πήγε φαντάρος. Εχω και ένα μικρό παιδί που τώρα θα πάει Α' δημοτικού. Βρήκα το σωματείο μέσω μιας φίλης που γνώρισα στην Παιδική Χαρά. Με βοήθησαν πάρα πολύ και γι' αυτό ξεκίνησα και εγώ να έρχομαι εδώ ως εθελόντρια. Και εμείς οι εθελοντές όλοι ανάγκες έχουμε και γι' αυτό καταλαβαίνουμε τον πόνο του άλλου.

»Ο άντρας μου σήμερα, στα 48 του και μετά από 1,5 χρόνο άνεργος, βρήκε δουλειά ως διανομέας σε ένα ψητοπωλείο. Παίρνει 3 ευρώ την ώρα και δουλεύει 5 ώρες την ημέρα. Αν βάλεις ρεύμα, όσα χρωστάμε στην Εφορία, τους λογαριασμούς, ούτε που καταλαβαίνω για πότε τελειώνουν τα λεφτά. Δεν μας φτάνουν να περάσουμε. Οταν γυρίσει ο γιος μου από φαντάρος, θα είναι άνεργος. Δεν ξέρω τι θα κάνουμε».

Κώστας Π., 79 χρόνων, συνταξιούχος και με αναπηρία 67%. Ζει με τον 36χρονο γιο του, ο οποίος είναι άνεργος τα τελευταία τρία χρόνια.

«Μας έχουν πεθάνει. Χρωστάω 2.000 ευρώ στη ΔΕΗ και 700 για το νερό. Χθες το πρωί ήρθαν και μου έκοψαν το νερό. Τι να κάνω; Να φάω ή να πληρώσω το λογαριασμό;

»Προχθές βγήκα από το νοσοκομείο. Περιμένω τώρα να μου κόψουν και το ρεύμα. Η ζωή για μας έχει τελειώσει. Με αυτά τα χάλια δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα και δεν έχουμε βοήθεια από κανέναν. Ντρεπόμαστε να πάμε να ζητήσουμε φαγητό. Παίρνω 335 ευρώ σύνταξη και έχω αναπηρία 67% αλλά τώρα μου κόψανε το επίδομα επειδή μου έλειπε ένα χαρτί από το νευρολόγο μου. Ευτυχώς, έρχονται τα παιδιά από τη Γραμμή Ζωής και μου φέρνουν τρόφιμα κάθε 15 μέρες και τώρα με βοηθάνε πάλι να φτιάξω τα χαρτιά για να πάρω το επίδομά μου. Είναι μαρτύριο αυτό που περνάμε και θα γίνει και χειρότερο. Ελπίζω τώρα μήπως βρει ο γιος μου δουλειά, 3 χρόνια ψάχνει, κάνει μεροκάματα από δω και από κει αλλά δεν τον πληρώνουν. Ο άλλος μου ο γιος δούλευε στο Δήμο Κορυδαλλού, τελείωσε η σύμβασή του και είναι άνεργος 2 χρόνια. Είναι πράγματα, σου λέω, να μην τα συζητάμε γιατί και που τα λέμε ποιος θα τα ακούσει; Τι να πω τώρα εγώ, τι να περιμένω;».

Ευαγγελία Α. 55 χρόνων, μητέρα ενός 17χρονου αγοριού.

«Εμείς εργαζόμασταν και οι δύο. Ο άντρας μου αλουμινάς και εγώ ήμουν καθαρίστρια. Τώρα στα 55 μου είμαι άνεργη. Εχω ένα γιο που θα πάει Γ' Λυκείου και δεν έχει ούτε ένα ευρώ στην τσέπη, ούτε καν τα εισιτήρια να πάρει το λεωφορείο και να πάει να κάνει ένα μπάνιο στη θάλασσα. Είναι κατάσταση αυτή; Τι θα γίνει αυτό το παιδί; Πορευόμαστε από τη γειτονιά, πάμε στους Γιατρούς του Κόσμου και στην Πρόνοια, ζητιάνους μας κατάντησαν. Υπάρχουν όνειρα, φιλοδοξίες; Κάθε μέρα τελειώνει και αρχίζει ίδια την άλλη μέρα, δεν υπάρχει κάτι να περιμένεις, καμία προοπτική».

Σίσσυ Κ., 40 χρόνων, διαζευγμένη με ένα παιδί 12 ετών.

«Εργαζόμουν 14 χρόνια σε ένα συμβολαιογραφείο αλλά έγιναν περικοπές προσωπικού και το 2011 απολύθηκα. Πήρα αποζημίωση από τον εργοδότη μου και για ένα χρόνο έπαιρνα το επίδομα ανεργίας, αρχικά 505 και έπειτα 316 ευρώ το μήνα. Στην αρχή, στο οικονομικό σκέλος, δεν ένιωσα έντονα την αλλαγή γιατί είχα τα χρήματα της αποζημίωσης. Το ασχημότερο κομμάτι ήταν το ψυχολογικό - ήταν πολύ δύσκολο να συνηθίσω στην ιδέα ότι ήμουν άνεργη.

»Δεν το έβαλα κάτω και ξεκίνησα να παρακολουθώ μαθήματα σε κάποιο δημόσιο ΙΕΚ ώστε να βελτιώσω τα προσόντα μου και να μπορέσω να βρω δουλειά. Στέλνω παντού βιογραφικά εδώ και δύο χρόνια σχεδόν αλλά δεν έχω βρει κάτι. Ούτε καν να με καλέσουν για συνέντευξη. Παίζει ρόλο που είμαι και 40 χρόνων και όλοι ζητάνε υπαλλήλους 25 και 30. Τώρα, μετά από τόσο καιρό, προσπαθώ να μην το σκέφτομαι γιατί είναι πολλά τα θέματα που έχω να αντιμετωπίσω και η στεναχώρια δεν βοηθάει. Με στηρίζουν οι γονείς μου με τη σύνταξή τους, και εμένα και τον αδελφό μου, που είναι 33 ετών και δεν έχει δουλειά.

»Εχω μειώσει στο ελάχιστο τα προσωπικά μου έξοδα, ώστε τουλάχιστον το παιδί μου να μην καταλάβει τη διαφορά. Εχω ενταχθεί στο πρόγραμμα της PRAKSIS, χάρη στο οποίο έχω πάρει μια ανάσα. Μου πληρώνουν το ενοίκιο και τους λογαριασμούς των ΔΕΚΟ. Ελπίζω μέχρι να τελειώσει το πρόγραμμα να έχω βρει δουλειά, δεν το βάζω κάτω και το παλεύω.

»Μας λένε όλοι να αντιδράσουμε, συμφωνώ, αλλά τι να κάνουμε; Τι άλλο μπορεί πια να κάνει ο κόσμος;».

Σοφία Τζ. 80 ετών, συνταξιούχος, καρδιοπαθής. Ακολουθεί φαρμακευτική αγωγή για καρδιολογικά και ψυχολογικά προβλήματα.

«Τα παιδιά εδώ (σσ. οι εθελοντές των Γιατρών του Κόσμου) με σώσανε. Τριάντα χρόνια δούλευα και παίρνω σύνταξη 600 ευρώ. Εχω κάνει εγχείρηση καρδιάς και χρειάζομαι οξυγόνο και φάρμακα. Εχω και ψυχολογικά προβλήματα από τότε που έχασα το γιο μου, 40 χρόνων, και λίγα χρόνια μετά τον εγγονό μου στα 22 του από ανακοπή καρδιάς. Για να πάρω τα φάρμακα μου έρχομαι εδώ στους Γιατρούς του Κόσμου, αυτοί με κρατάνε στη ζωή. Τριάντα χρόνια δουλειά για να μην έχω να πάρω φάρμακα σήμερα. Πάω στο ΙΚΑ και περιμένω, δεν μου δίνουν ραντεβού, δεν μου γράφουν φάρμακα. Δεν φτάνουν τα λεφτά να τα πάρω. Και πάλι λέω καλά είμαι εγώ, άλλοι είναι πολύ άσχημα. Τι να σου πω, παιδί μου; Η Ελλάδα έχει τελειώσει, μόνο ο Θεός να φυλάει τα παιδιά του κόσμου, τίποτ' άλλο...».

Γιάννης Π. 45 ετών, πατέρας 2 ανήλικων αγοριών. Εργαζόταν ως οδηγός σε ιδιωτική εταιρεία και έμεινε άνεργος όταν η εταιρεία έκλεισε.

«Είμαι άνεργος δύο χρόνια τώρα. Αν βρω κάνα μεροκάματο, το κάνω, αλλά όταν δεν έχω τίποτα, έρχομαι στις διανομές τροφίμων. Εκεί καταντήσαμε, να ζητιανεύουμε στα συσσίτια. Παίρνουμε γάλατα από εδώ, αλλά και αυτά λήγουν σε 2 μέρες, γιατί δίνουν ό,τι τους προσφέρουν τα σούπερ μάρκετ και είναι όλα 1-2 μέρες πριν λήξουν.

»Ρύζι, μακαρόνια, πατάτες, αυτά τρώμε κάθε μέρα. Δούλευα και ζούσαμε καλά, και ξαφνικά μέσα σε δύο χρόνια η ζωή μου έχει πιάσει πάτο. Εχω και δύο παιδιά, δεν ξέρω τι θα γίνουν αν πάθω κάτι. Γι' αυτά κάνω κουράγιο και παλέυω όσο μπορώ».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Στη στήλη
Φάκελος