Ανθρώπινα- 20/07/2013

  • Μουσείο Ιστορίας Παιδικού Παιχνιδιού στη Λήμνο

    Συνέντευξη με τον ΧΡΗΣΤΟ ΜΠΟΥΛΩΤΗ Σπούδασε ιστορία, αρχαιολογία και γλωσσολογία και εργάζεται στην Ακαδημία Αθηνών ως αρχαιολόγος-ερευνητής.

    Εφιππη μπάντα της αγγλικής βασιλικής φρουράς. Μολυβένιες φιγούρες της εταιρείας Britains από τη δεκαετία του '30 Εφιππη μπάντα της αγγλικής βασιλικής φρουράς. Μολυβένιες φιγούρες της εταιρείας Britains από τη δεκαετία του '30 Είναι συγγραφέας περισσοτέρων από εξήντα βιβλίων. Μιλάμε με τον Χρήστο Μπουλώτη.

    - Ετοιμάζετε στη Λήμνο ένα μουσείο Ιστορίας Παιδικού Παιχνιδιού και Βιβλίου; Ποια τα κίνητρα και οι αφορμές;

    «Κάπου λέει ο Φρόιντ ότι η ευτυχία έρχεται με την εκπλήρωση μιας παιδικής επιθυμίας. Παιδί στη Λήμνο της άγονης γραμμής, εκπνέουσας της δεκαετίας του '50, ζήλευα τα τσίγκινα λιθόγραφα παιχνίδια που είχε ο γιος του λιμενάρχη, και τα μολυβένια στρατιωτάκια του ζήλευα, ολόκληρες στρατιές που κατατρόπωναν το φαντασιακό μου. Με τον καιρό κατάλαβα ότι, τελικά, κατέχουμε για πάντα ό,τι δεν αξιωθήκαμε να αποκτήσουμε. Η παιδική μου εκείνη επιθυμία, απότοκη και συνώνυμη της έλλειψης, δεν έλεγε να με αφήσει και στα ενήλικα χρόνια μου. Και να που τώρα επιστρέφω στη γενέτειρά μου Μύρινα με ένα ολόκληρο μουσείο για την ιστορία του παιδικού παιχνιδιού και βιβλίου».

    - Να 'ναι αυτό η ύψιστη ευτυχία;

    «Δεν ξέρω πια να πω. Πάντως, νιώθω να με κατακλύζει μια γλυκύτητα για τη δικαίωση του οράματός μου να ιδρύσω στη Λήμνο ένα μουσείο που θα στέγαζε μεγεθυμένη στο έπακρον την παιδική μου επιθυμία. Τα παιχνίδια που δεν είχα μικρός με έκαναν συλλέκτη, χωρίς όμως ποτέ το σύνδρομο του τυπικού, εσωστρεφούς συλλέκτη που κατέχει επίζηλα, περιχαρακωμένος μέσα σε κτητικότητες και αποκλειστικότητες. Από τότε που αγόρασα το πρώτο μου παιχνίδι σε παλαιοπωλείο της Νιρεμβέργης (ένα παλιό γερμανικό τρενάκι), άρχισα κιόλας να στήνω στο μυαλό μου ένα φανταστικό μουσείο -ένα musee immaginaire- σε έναν τόπο με εντελώς συγκεκριμένη γεωγραφική ταυτότητα: Μύρινα Λήμνου. Ηταν το 1978, μεταπτυχιακός τότε φοιτητής στη Γερμανία, μόλις είχα επισκεφτεί το περίφημο Μουσείο Παιχνιδιών της Νιρεμβέργης, πλάι στο σπίτι του Ντίρερ. Γοητεύτηκα. Η ιδέα είχε γεννηθεί, με είχε αλώσει. Το ένα παιχνίδι έφερνε γρήγορα το άλλο, ώσπου ήρθαν κι έγιναν κάμποσες χιλιάδες. Το ίδιο και οι σπάνιες εκδόσεις παλιών παιδικών βιβλίων».

    - Γιατί στη Λήμνο;

    «Στα χρόνια που ακολούθησαν, όσοι με ρώταγαν γιατί στη Λήμνο ένα τέτοιο μουσείο, αφού η περιφέρεια καταπίνει το όραμα ή το κονταίνει, θεωρούσα περιττό να απαντήσω ότι η νοημοσύνη μου είναι βαθιά συναισθηματική, ότι η Λήμνος το έχει ανάγκη περισσότερο απ' την Αθήνα κι ακόμη ότι η πολιτιστική θωράκιση ενός ακριτικού τόπου είναι αποτελεσματικότερη κι απ' αυτή τη στρατιωτική. Η συλλογή μου δωρήθηκε στο Δήμο Λήμνου. Το μακρόχρονο όραμά μου, που το έκανε και δικό του ο δραστήριος νυν δήμαρχος Αντώνης Χατζηδιαμαντής και το δημοτικό συμβούλιο, άρχισε επιτέλους να στεγάζεται σε ένα παλιό κτίσμα της παραλίας Νέας Μαδύτου, κοντά στο πατρικό μου, ενταγμένο πλέον στα προγράμματα ΕΣΠΑ. Εχουμε όμως δρόμο ακόμη μπροστά μας. Κι αν φοβάμαι κάτι -το ομολογώ- είναι η παθογένεια της ελληνικής γραφειοκρατίας, η αναβλητικότητα και το ξεστράτισμα από τους στόχους. Για να ανοίξει τις πόρτες του το μουσείο, χρειάζεται να το περιβάλλουμε με ρεαλιστική φροντίδα και αγάπη. Ούτε στιγμή χαλάρωση. Τεντωμένες χορδές».

    - Κυκλοφόρησε από την Τράπεζα Πειραιώς το βιβλίο σας με τίτλο «Με το βλέμμα των παιχνιδιών» (εκδόσεις Polaris). Ποιος ο χαρακτήρας του;

    «Πρόκειται για ένα βιβλίο-λεύκωμα που συνδιαλέγεται ευθέως με το υπό ίδρυση Μουσείο της Λήμνου. Αρθρωμένο σε είκοσι περίπου θεματικές ενότητες προϊδεάζει τον αναγνώστη για το περιεχόμενο και το ύφος της μουσειακής έκθεσης. Από τα παραπάνω από έξι χιλιάδες παλιά παιχνίδια που περιλαμβάνει η συλλογή μου, επέλεξα να απεικονιστούν στις σελίδες του και να σχολιαστούν μόνο πεντακόσια. Τουτέστιν, μία μικρή πρόγευση μόνο, όπου γίνεται, ωστόσο, σαφές ότι το παιχνίδι στις διάφορες εκφράσεις του είναι, ανάμεσα σε άλλα, καθρέφτης της ιστορίας του πολιτισμού, κοινωνικών συνθηκών και εξελίξεων, ιστορικών γεγονότων και τεχνολογικών επιτευγμάτων».

  • Παραμυθένια ιστορία για παλιά παιχνίδια

    «Τα πράγματα γίνονται πιο όμορφα όταν κάποια στιγμή έρχονται και δένουν σταυροβελονιά. Η αγάπη μου για το παλιό παιχνίδι, που με έκανε μανιώδη συλλέκτη, εκβάλλει από χρόνια και στα συγγραφικά πεδία μου, γονιμοποιώντας τα.

    Σε πολλά από τα βιβλία μου και σε λογής άλλα γραπτά μου τα παιχνίδια έδωσαν αφορμές για μυθοπλασία κι άλλοτε πάλι για προσεγγίσεις δοκιμιακές. Στο τελευταίο μου βιβλίο για παιδιά, που θα κυκλοφορήσει τον Σεπτέμβριο απ' τις εκδόσεις Καλέντης με τίτλο «Η επανάσταση των παλιών παιχνιδιών», στήνω μια ιστορία μαχητικά ανατρεπτική, υπερασπιζόμενος τα δικαιώματά τους. Ανάμεσα στο παλιό και το νέο ένας «φευγάτος» συγγραφέας θα μάθει για τη μυστική επανάσταση των παλιών παιχνιδιών από το στόμα μιας τσαχπίνας κουρδιστής μαϊμούς που παίζει ασταμάτητα πιατίνια. Είναι αυτή που, αφού συγκατοικήσουν για καιρό, θα τον παρασύρει γλυκά σε ένα ουράνιο ταξίδι. Χιούμορ και δράση, νοσταλγία, έρωτας κι αγώνες, διαδηλώσεις και καταστολές σε δρόμους και πλατείες της πρωτεύουσας - ένας κόσμος κυριολεκτικά σε αναβρασμό. Κι όλα αυτά εικονογραφημένα από το χαρισματικό χρωστήρα της Φωτεινής Στεφανίδη, που από χρόνια μοιράζομαι μαζί της διαδρομές στο αισθητό και στην υπέρβαση».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα