Από τους πάγκους των βιβλιοπωλείων- 14/05/2011

  • Βιβλία από τους πάγκους των βιβλιοπωλείων της πόλης

    * Γιάννης Μίχας / Yannis Michas, Βίοι Πλοίων / Lives of Ships, Ελληνικές Ομοιογραφικές Εκδόσεις / Hellenic Facsimile Editions, σ. 221

    Ο κατ' επανάληψιν νομάρχης Πειραιά Γιάννης Μίχας, που γεννήθηκε το 1954 και πραγματοποίησε σπουδές Ναυπηγικής, είναι κι ένας εμμανής ζωγράφος παθιασμένος με τα πλοία, αφού τα ζωγραφίζει ως ανθρώπινες οντότητες, ομιλούσες κι επίμονες παρουσίες. Εξαιρετικές επίσης οι ερωτικές συναντήσεις των ναυτών με κοινές γυναίκες. Αλλά κι οι ναύτες μόνοι τους την ώρα της σκληρής δουλειάς ή του μοναχικού, νοσταλγικού περιπάτου δίνουν μια ποιητική διάσταση στους πίνακες που παραπέμπει στο μυθικό σύμπαν του θρυλικού «Μαραμπού», του Νίκου Καββαδία. Οι λεζάντες ολοκληρώνουν κι ερμηνεύουν τους πίνακες εξακοντίζοντάς τους σε άλλες διαστάσεις, σε ορίζοντες άλλους: Ψίθυροι, αγγίγματα τυχαία, η τόση επιθυμία προς τι; Της αλκυόνης το φτερό / ευλογία και φυλαχτό, στα αδιέξοδα λιθόστρωτα να βρίσκεις δρόμους επιστροφής... (σ. 162). Χάθηκα τόσο πολύ μέσα στους πίνακες, που επιθύμησα να γράψω τους δικούς μου στίχους στο πλάι κι αφέθηκα στην παρόρμηση, αφού αυτή είναι ό,τι πιο ιερό διαθέτει ο λογοτέχνης (κι ο καλλιτέχνης).

    **Θοδωρής Βοριάς, Πυγολαμπίδες. 33 χαϊκού, το ΟΚΤΑΣΕΛΙΔΟ του Μπιλιέτου 67, Παιανία, σ. 8

    Με το υπέροχο εξώφυλλο που επιμελήθηκε ο ζωγράφος Γιάννης Δημητράκης, εκδόθηκε άλλο ένα κομψοτέχνημα στην περίφημη σειρά «το ΟΚΤΑΣΕΛΙΔΟ του Μπιλιέτου» θυμίζοντάς μας ότι «ουκ εν τω πολλώ το ευ» και ποιητής γίνεσαι και με λίγα χαϊκού και με πολυσέλιδες συλλογές. Ο μάχιμος νέος ποιητής Θοδωρής Βοριάς ζει κι εργάζεται στη Θεσσαλονίκη, διατηρεί λογοτεχνικό περιοδικό στο Διαδίκτυο (http://logotexnika-epikaira.blogspot.com) και είναι υπεύθυνος σύνταξης του μηνιαίου ψηφιακού περιοδικού Λογοτεχνικά Σημειώματα, που διακινεί ελεύθερα μέσω της ιστοσελίδας Λογοτεχνικά Επίκαιρα. Δείγμα γραφής: 27. Δεν είσαι δάσος, / πευκοβελόνα είσαι / στο μανίκι μου. 28. Σκιές των στίχων/ πίσω απ' τη σελίδα / ξεγυμνώνονται (σ. 7).

    **Ιωσήφ Βιβιλάκης (φιλολογική έκδοση-εισαγωγή-σχόλια-γλωσσάριο), Αυξεντιανός Μετανοημένος [1752], Ακαδημία Αθηνών / Ερευνητικό Πρόγραμμα: Το ελληνικό θέατρο στην εποχή του Μεσαίωνα, της Αναγέννησης και της Τουρκοκρατίας, σ. 601

    Ο πέμπτος τόμος της σειράς «Κείμενα και τεκμήρια του προεπαναστατικού ελληνικού θεάτρου» περιλαμβάνει (χάρη στον ακάματο και τελειοθήρα καθηγητή του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών Ιωσήφ Βιβιλάκη) μιαν άκρως ενδιαφέρουσα δραματική σάτιρα, που φωτίζει τον πολιτισμό και τον δημόσιο βίο του 18ου αιώνα κι έχει τον τίτλο Κωμωδία, ήτοι Εργα και καμώματα του μιαρού ψευδασκητού Αυξεντίου του εν τω Κατιρλίω και των ασεβεστάτων και αθέων εκείνου μαθητών, οπαδών και διδασκάλων ή Αυξεντιανός μετανοημένος. Οπως γίνεται φανερό από τον τίτλο, ένας τσαρλατάνος μοναχός, ο Αυξέντιος, που είχε εγκατασταθεί στο παραθαλάσσιο χωριό Κατιρλί της Βιθυνίας, κατάφερε να γίνει γνωστός ως άγιος και θεραπευτής. Σκοπός του συγγραφέα της σάτιρας είναι να καταγγείλει ως αιρετικό τον ψευδασκητή, έτσι ώστε να πάψουν οι αδαείς να τον λατρεύουν. Στην κατατοπιστικότατη εισαγωγή του ο εμβριθής μελετητής κι ερευνητής του ανέκδοτου μέχρι τώρα κειμένου Ιωσήφ Βιβιλάκης εξαντλεί κάθε ζήτημα που ανακύπτει από φιλολογική, θεολογική και θεατρολογική άποψη, δεδομένου ότι πριν από τις θεατρικές σπουδές του είχε ολοκληρώσει λαμπρές θεολογικές σπουδές. Υποδειγματική εργασία. Τόμος που αξίζει να διαβαστεί μετά προσοχής. Σε πολλές σκηνές αφέθηκα ως αναγνώστης στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα της εποχής, σαν να διάβαζα ιστορικό μυθιστόρημα.

    **Μενάνδρου «Δύσκολος», σε απόδοση κειμένου Νίκου Ζανόπουλου, Λευκωσία-Κύπρος 2010, σ. 53

    Ο μόνος εκπρόσωπος της Νέας Αττικής Κωμωδίας που έργα του έφτασαν (τα περισσότερα αποσπασματικά) έως εμάς ήταν ο Μένανδρος. Από τα δικά του έργα εμπνεύστηκαν κυρίως ο Πλαύτος και ο Τερέντιος τη δική τους ρωμαϊκή κωμωδία. Κι από αυτούς μια πλειάδα κωμωδιογράφων (επώνυμων κι ανώνυμων) οδήγησε στοιχεία-μοτίβα από αυτή την αρχαία τέχνη στο υπόστρωμα των έργων του Μολιέρου, του Σαίξπηρ και τόσων άλλων. Οφείλουμε λοιπόν χάρη στον Μένανδρο κι οφείλουμε να μελετάμε τα έργα του, που ανεβαίνουν δυστυχώς πολύ σπάνια στη σκηνή. Ακόμα περιμένω να δω να παίζεται στο θέατρο η διασκευή μου της «Περικειρομένης» (όπως τη συμπλήρωσα, αφού έχει χαθεί μεγάλο μέρος του κειμένου - βλ. Κωνσταντίνος Μπούρας, Διασκευάζοντας μετ' ευτελείας για θέατρο σκιών μέσα στο θέατρο την «Περικειρομένη» του Μενάνδρου και τον «Κύκλο με την Κιμωλία» του Μπέρτολτ Μπρεχτ, εκδόσεις Φαρφουλάς, σ. 96, 9,17 ευρώ ).

    **Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, Ερωτας του Δον Περλιμπλίν και της Μπελίσα στον κήπο του - Η θεατρίνα Λόλα - Τρία σύντομα μονόπρακτα, μετάφραση από τα ισπανικά, εισαγωγή και σχόλια: Λέανδρος Πολενάκης, Αιγόκερως/θέατρο, σ. 112, ευρώ 8,52

    Ο καταξιωμένος κριτικός και μελετητής του θεάτρου Λέανδρος Πολενάκης στην περιεκτική εκτενή εισαγωγή αυτού του βιβλίου μιλάει για το φαινόμενο Λόρκα και την «πρόσληψή» του από το ελληνικό κοινό, που τον είδε περισσότερο ως επικό λαϊκό βάρδο και τραγουδιστή, ως λυρικό ποιητή μάλλον παρά ως δραματουργό, με εξαίρεση τον Τάσο Λιγνάδη που ανατέμνει το σύνθετο αυτό φαινόμενο στη μονογραφία του «Ο Λόρκα και οι ρίζες». Παραθέτοντας κάποιο απόσπασμα από αυτή τη μονογραφία ο Πολενάκης παρατηρεί: Διέφυγε, ερμηνεύουμε τις πιο πάνω σκέψεις, από τους πρώτους μελετητές της, ο τραγικός πυρήνας μιας ποίησης των πραγμάτων με την αμεσότητα της κραυγής που πηγαίνει χέρι χέρι με τον κοινωνικό της χαρακτήρα (σ. 10). Οσο για τον περίφημο «Δον Περλιμπλίν», που ευτύχησε σε ευδόκιμες ερμηνείες του στο ελληνικό θέατρο, πρόκειται για ένα ερωτικό «αλληλούια» σε τρεις εικόνες κι έναν πρόλογο (σ. 33).

    **Ιωάννης Χ. Δημητρούκας, Ιστορία του Δραγαμέστου/Αστακού και της περιοχής του στα Νεότερα Χρόνια (περ. 1470-1832), εκδόσεις Στέφανος Λ. Βασιλόπουλος, σ. 219

    Ο Ιωάννης Χ. Δημητρούκας γεννήθηκε στο Δραγάμεστο/Καραϊσκάκη Αστακού Αιτωλοακαρνανίας το 1952, είναι διδάκτωρ Βυζαντινολογίας του Πανεπιστημίου του Μονάχου κι ασχολείται κυρίως με την έρευνα της Βυζαντινής Ιστορίας. Ο συγγραφέας έγραψε το βιβλίο γιατί ήθελε να ανασύρει και να σώσει από τη λήθη γεγονότα από το παρελθόν της αγαπημένης του πατρίδας, να φωτίσει και να εποικίσει με μορφές το σκοτεινό ή αμυδρά φωτισμένο τοπίο της ιστορίας της και να δημιουργήσει μια βάση για μελλοντικές έρευνες. Το βιβλίο αντιπροσωπεύει τρία είδη ιστορίας ή τρεις τρόπους θεώρησης του ιστορικού παρελθόντος. Είναι συγχρόνως μία μελέτη τοπικής ιστορίας, μία μελέτη μικροϊστορίας και μια μελέτη σφαιρικής ιστορίας (από τον πρόλογο).

    **Αννα Μοσχοβάκη, Ιόχρουν Πυρ. Η ιερή ενέργεια, εκδόσεις Κ.Μ. Ζαχαράκης, σ. 187, ευρώ 15,96

    Σε άλλες λιγότερο χθόνιες δονήσεις, κινείται αυτό το πρωτότυπο πόνημα της Αννας Μοσχοβάκη, που γεννήθηκε στη Σάμο κι εργάζεται στην Αθήνα ασχολούμενη με θέματα αναζήτησης, αυτογνωσίας κι εναλλακτικές θεραπείες. Διαβάζουμε: Κατά τη διάρκεια του διαλογισμού μπορούμε να επαναλάβουμε τη λέξη ΟΜ ή ΜΟΒ (είναι μια ιερή λέξη που συμβολίζει τον Θεό). Κατά τη διάρκεια του διαλογισμού, η επανάληψή της βοηθά στην απαλλαγή του νου απ' τις αέναες σκέψεις και τα αρνητικά συναισθήματα (σ. 72).

    **Χριστίνα Σαμαράκη, Τα μυστικά της γλώσσας του σώματος, εκδόσεις Ψυχογιός, σειρά: Για να ζούμε καλύτερα, σ. 416, ευρώ 18,03

    Τα μωρά χαμογελούν και συνάπτουν σχέσεις με τους συγγενείς τους προτού αρχίσουν να μιλούν. Κι όσον αφορά τους ενήλικες, πολλές φορές άλλα λέει η γλώσσα μας κι άλλα τα χέρια ή τα... πόδια μας (που θέλουν να φύγουν τρέχοντας). Η ψυχολόγος Χριστίνα Σαμαράκη, γεννημένη το 1978 στο Ηράκλειο της Κρήτης, μας ξεναγεί σε έναν σχεδόν άγνωστο κόσμο και ξεκλειδώνει για χάρη μας κάποια από τα μυστικά του.

    **Stephan Marks, Γιατί ακολούθησαν τον Χίτλερ; Η ψυχολογία του εθνικοσοσιαλισμού, μτφρ.: Στράτος Ν. Δορδανάς, επιμέλεια: Αιμίλιος Δημ. Μαυρουδής, εκδόσεις Δ. Ν. Παπαδήμα, σ. 340, ευρώ 26,37

    Αυτή η μελέτη του δρος Φιλοσοφίας και κοινωνιολόγου Stephan Marks θίγει ένα ιδιαίτερα επίκαιρο θέμα: το πώς μια άριστα οργανωμένη εξουσιαστική δομή μπορεί να υπνωτίσει και να χρησιμοποιήσει ως νευρόσπαστα μεγάλα τμήματα του ανθρώπινου πληθυσμού, στοχεύοντας όχι τόσο στη λογική όσο στο συναίσθημά τους. Πατώντας τα κατάλληλα πλήκτρα που συνηχούν μέχρι τα βαθιά στρώματα της ψυχής όπου εδράζεται η ντροπή κι όπου ριζώνουν τα ανεπούλωτα τραύματα του πολέμου, μπορεί ένας δαιμόνιος υποψήφιος δυνάστης να οδηγήσει τις μάζες σε ψυχική εξάρτηση από αυτόν και τον κομματικό μηχανισμό που τον στηρίζει.

    **Ιστορικό Αρχείο Β' Παγκοσμίου Πολέμου, Η ομιλία του Χίτλερ για τη Βαλκανική Εκστρατεία (1941), μετάφραση κι ερμηνευτικές σημειώσεις: Ιωάννης Κωτούλας, εκδόσεις Περίπλους, σ. 144, ευρώ 16

    Μιλώντας στο Γερμανικό Κοινοβούλιο (Ράιχσταγκ) ο Χίτλερ, τον Μάιο του 1941, παραδέχτηκε τον ηρωισμό του ελληνικού λαού στην αντιμετώπιση της γερμανικής εισβολής του 1941 και υπεραμύνθηκε των απόψεών του για το υλικό και ιδεολογικό διακύβευμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Ιωάννης Κωτούλας, που γεννήθηκε στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας το 1976, είναι ιστορικός.

    **Βασίλης Ι. Τζανακάρης, Εις θάνατον! Η δίκη και η εκτέλεση των έξι μέσα από τα πρακτικά, τα παραλειπόμενα και τα «ψιλά» των εφημερίδων, εκδόσεις Μεταίχμιο, σ. 600, ευρώ 25,30

    Το τελευταίο μέρος της τριλογίας από τον τιμημένο με το Κρατικό Βραβείο 2008 Βασίλη Ι. Τζανακάρη για το ευπώλητο βιβλίο του Δακρυσμένη Μικρασία, 1919-1922: Τα χρόνια που συντάραξαν την Ελλάδα, συγγραφέα επίσης του βιβλίου Στο όνομα της προσφυγιάς, Από τα δακρυσμένα Χριστούγεννα του 1922 στην αβασίλευτη δημοκρατία του 1924. Η Μεγάλη Ιδέα και οι φρούδες ελπίδες να ηχήσουν χαρμόσυνα οι καμπάνες της Αγια-Σοφιάς και η απόβαση των Ελλήνων φαντάρων στην προκυμαία της Σμύρνης το βροχερό εκείνο πρωινό της 2ας Μαΐου 1919 οδήγησαν σε ακόμα μια νεοελληνική τραγωδία. Η αλησμόνητη Μικρασιατική Καταστροφή δεν έσβησε από τη μνήμη, όπως το αντιλάλημα των τριάντα ενός τουφεκιών μάνλιχερ στο Γουδή. Με πλούσιο φωτογραφικό υλικό, το βιβλίο διαβάζεται απνευστί.

    **Εντουαρντ Τρελώνη, Με τον Βύρωνα και τον Ανδρούτσο, μετάφραση-επιμέλεια: Σπύρος Μαρκέτος, εκδόσεις Θύραθεν, σ. 375, ευρώ 23,46

    Ενας ρομαντικός επαναστάτης, ο Trelawny, ένα μέλος του περίφημου «κύκλου της Πίζας» (στον οποίον ανήκαν μερικά από τα «ιερά τέρατα» της αγγλικής λογοτεχνίας: ο Βύρων, η Μαίρη Σέλεϊ, ο Πέρσι Σέλεϊ και άλλοι) ήρθε στην Ελλάδα εγκαταλείποντας την Ιταλία μετά τον θάνατο του Σέλεϊ κι ενώ ο Λόρδος Βύρων διάλεξε να μείνει και να δοξαστεί στο Μεσολόγγι, εκείνος επέλεξε να γίνει το δεξί χέρι τού ιδιαίτερα καχύποπτου Οδυσσέα Ανδρούτσου, που θα πρέπει να τον είχε περάσει από σαράντα κόσκινα πριν τον δεχτεί δίπλα του. Το ότι δεν έδρασε ως πράκτορας των συμπατριωτών του φαίνεται από το γεγονός ότι οι συντηρητικοί ταγοί της Γηραιάς Αλβιώνος τον μίσησαν. Στους δύο τόμους των απομνημονευμάτων του γράφει αλήθειες που δεν βόλευαν εκείνους που περίμεναν την επανάληψη στερεοτύπων. Οι μαρτυρίες του αυτές μεταφράζονται για πρώτη φορά στα ελληνικά.

    **Θοδωρής Βλαχοδημήτρης, Κείμενα σκέψης και προβληματισμού, εκδόσεις Σήμερα και Αύριο, σ. 344, ευρώ 15,82

    Ο ποιητής και στοχαστής Θοδωρής Βλαχοδημήτρης γεννήθηκε το 1923 στο Σουληνάρι, κοντά στην Πύλο, όπου και αναπαύεται από τον Ιούλιο του 2005, οπότε εγκατέλειψε τον μάταιο τούτο κόσμο. Αυτοεξόριστος με την άνοδο της χούντας στην εξουσία το 1967, έζησε κι εργάστηκε για τριάντα πέντε συναπτά έτη στο Αμβούργο της Γερμανίας. Στη συλλογή αυτή δοκιμίων του, πολιτικού, κοινωνικού, ιδεολογικού και φιλοσοφικού χαρακτήρα, είναι πλέον ή φανερά τα ουμανιστικά του ιδεώδη και η βαθιά πίστη κι αισιοδοξία του για την πρόοδο του πανανθρώπινου πολιτισμού προς ένα φωτεινότερο μέλλον. Μελετώντας τα με προσοχή, συναντάς ενδιαφέρουσες σκέψεις, όπως το ακόλουθο απόσπασμα που αφορά την ευθύνη των καλλιτεχνών απέναντι στο κοινωνικό σύνολο: Αφού λοιπόν η καλλιτεχνική δραστηριότητα αποσκοπεί στο δυνάμωμα και τον πολλαπλασιασμό των ανθρώπινων αρετών, που είναι αναγκαίες για την επιβίωση και την καλή διαβίωση, κι αφού οι καλλιτέχνες κατέχουν μέσα σ' αυτόν τον κόσμο μια κοινωνική θέση κι έχουν μια κοινωνική συνείδηση, ορθώνεται ένα σπουδαίο ερώτημα: Τι εικόνα του κόσμου θα μας δώσουν; Ποια στοιχεία θα εξάρουν; (σ. 178).

    **Νίκος Σιδέρης, Κι όμως μιλάνε. Εφηβος λόγος, εκδόσεις Καστανιώτη, σ. 336, ευρώ 15

    Πολυγραφότατος κι ετοιμόγραφος πάντα ο ψυχίατρος και ψυχαναλυτής Νίκος Σιδέρης, που διδάσκει το πρωτότυπο μάθημα «Αρχιτεκτονική και Ψυχανάλυση» στη Σχολή Αρχιτεκτόνων του ΕΜΠ, έχει την τύχη να βλέπει πολλά από τα βιβλία του να γίνονται πραγματικά ευπώλητα κι ευπρόσληπτα, αφού ο ίδιος έχει πάντα κάτι ενδιαφέρον να πει, που να χτυπά μύχιες χορδές του συλλογικού ασυνείδητου στην ταλαίπωρη χώρα μας, τους κρίσιμους καιρούς που διάγουμε όλοι. Ο λόγος του γίνεται ευπρόσδεκτος από ανθρώπους διαφορετικών τάξεων και μορφωτικού επιπέδου, γιατί είναι -κατά τη γνώμη μου- βαθιά κι αληθινά ανθρωπιστικός, αισιόδοξος, αφού πιστεύει κι αυτός (όπως ο προηγούμενος Θοδωρής Βλαχοδημήτρης) ότι υπάρχει κάτι εν τέλει που αξίζει να βελτιωθεί: ο εαυτός μας. Και τότε (και μόνον τότε) θα γίνουν και οι κοινωνικές και οι επαγγελματικές και οι πολιτικές μας σχέσεις αγαθότερες, επ' ωφελεία όλων. Στο πόνημά του αυτό στήνει ευήκοον ους στους παρεξηγημένους τωρινούς έφηβους, που μοιάζουν πολλές φορές μουγκοί όταν βρίσκονται με τους «μεγάλους», όμως έχουν τόσα πολλά να πουν. Ακούστε τους κι εσείς να μιλάνε (με τα μικρά τους ονόματα κι ένα αρχικό επωνύμου) και να γράφουν αναδρώντας σε ποιήματα, ειδήσεις, ταινίες, επισκέψεις, κείμενα.

    **Τζον Μίλτον, Ο απολεσθείς Παράδεισος, μετάφραση-σημειώσεις: Αθανάσιος Δ. Οικονόμου, εκδόσεις Οδός Πανός, σ. 526, ευρώ 30

    Ο Αθανάσιος Δ. Οικονόμου μπορεί να μην έχει -ακόμα- χαρακτηριστεί κοσμοκαλόγερος των ελληνικών γραμμάτων, όπως ο Παπαδιαμάντης, είναι όμως λογοτέχνης με ζήλο και μελετητής με μέθοδο κι όραμα. Δεν λέω «μεταφραστής», γιατί το να αποδώσεις στα ελληνικά ένα έργο-ποταμό, σαν το «Paradise Lost» του John Milton (1608-1674), είναι ένας άθλος τον οποίο λίγοι άνθρωποι που κινούνται στη βιαστική και χαοτική εποχή μας θα επιχειρούσαν. Σε πολίτικο στίχο (15σύλλαβος) και σε γλώσσα «που θα σκανδαλίσει ορισμένους» (όπως γράφει στο οπισθόφυλλο του καλαίσθητου αυτού τόμου με τα υπερκόσμια χαρακτικά του G. Dore), ο πονητής Οικονόμου επιτυγχάνει να μείνει «πιστός στο μεικτό γλωσσικό ιδίωμα της μεγαλοφυΐας του Μίλτον». Το πρωτότυπο, αν και υπακούει σε μια αυστηρή μορφή στίχου, είναι φιλοτεχνημένο με πολλή περίσκεψη, αλλά και με τολμηρή δημιουργικότητα, σε μια «σύμμεικτη αφομοιωτική πολυγλώσσα» που διακρίνεται για τον μορφολογικό πλούτο και την ποικιλομορφία της. Τα «πετάγματα της ψυχής» του άγγλου ποιητή ποδηγετούνται από μια στέρεη τεχνική. Ο Μίλτον κατέχει την τέχνη να καθυποτάσσει το γλωσσικό του όργανο στις ιδιοτροπίες της έμπνευσής του. Δεν είναι μόνο ένας οραματιστής που άσκησε τεράστια ηθικοπλαστική επίδραση στους μεταγενέστερούς του, αλλά και μια αυθεντία σε πολλά ειδικά θέματα, είτε πρόκειται για την κλασική ελληνική μυθολογία και τα ανάλογα αναγεννησιακά πρότυπα είτε πρόκειται για τα ερμηνευτικά σχόλια των πατέρων της Εκκλησίας. Ο Λόρδος Βύρων ήταν ένας από τους ποιητές που εμπνεύστηκαν από το μνημειώδες αυτό έργο του. Ο Μίλτον επονομάστηκε δικαίως «Ομηρος» της Αγγλίας. Κινείται στην παράδοση των μεγάλων εποποιιών του παρελθόντος, αρύει πληροφορίες από απόκρυφες πηγές, όμως κατέχει κι ένα διεισδυτικό και ιδιαίτερα οξύ ψυχογραφικό εργαλείο, που τον βοηθάει να φωτίσει με πρωτόγνωρο φως τον εσωτερικό κόσμο των ηρώων του.

    Η απόδοση που εκπόνησε ο Οικονόμου έχει πολλές χάρες. Η σημαντικότερη είναι ότι κατάφερε να δώσει μια ομαλή, σχεδόν «φυσική» ροή στην ανάγνωση του κειμένου στην ελληνική γλώσσα, διατήρησε ομοιογενή μια αενάως παραλλασσόμενη μουσικότητα, και -το κυριότερο- σε ωθεί να διαβάσεις παρακάτω, πράγμα πρωτάκουστο κι ασυνήθιστο για μεταφρασμένο ποιητικό έργο που εκτείνεται σε περίπου πεντακόσιες σελίδες. Βεβαίως, ο μεταφραστής λαμβάνει από μόνος του κάποιες γλωσσικές ελευθερίες, που δεν ενοχλούν -ενδεχομένως- τον επαρκή αναγνώστη, αφού χαρίζουν στο λογοτεχνικό αποτέλεσμα μιαν ηδονική αισθητική ποικιλότητα. *

  • Περιοδικά

    **Σείστρο. Ενημερωτικό έντυπο του Κέντρου Πολιτισμού και Μουσικής Τέχνης. Ιανουάριος-Φεβρουάριος-Μάρτιος 2011, τ. 13. Διεύθυνση: Βλαχιά Ευβοίας, Τ.Κ. 34004, τηλ.: 22270-91425.

    Οι εκδότες του περιοδικού υπηρετούν τον πολιτισμό μέσα από τη χορωδιακή μουσική. Η Εφη Μηνακούλη γράφει για τη Θεόρβη. Εγχορδο νυκτό όργανο της οικογένειας του λαούτου. Αναφορά στον συνθέτη Νίκο Αστρινίδη, ο οποίος πέθανε στις 11 Δεκεμβρίου.

    **Σύγχρονη Εκπαίδευση. Τριμηνιαία επιθεώρηση εκπαιδευτικών θεμάτων. Ιανουάριος-Μάρτιος 2011, τ. 164. Διεύθυνση: Τ.Θ.: 25085-10026, τηλ.: 210-8823762.

    Αφιέρωμα: «Παγκοσμιοποίηση. Οικονομική και Θεσμική κρίση - ΑΕΙ. Μέρος 2ο. Αναλυτική κριτική παρουσίαση του «Οδυσσέα» (Τζέιμς Τζόις).

    **Manifesto. Πολιτική-Πολιτισμός. Μηνιαία έκδοση. Απρίλιος 2011, τ. 24. Διεύθυνση: Λυκόφρονος 6, Χαλκίδα Τ.Κ. 34100. Γραμματειακή υποστήριξη: Δήμητρα Βέλτσου (6932 214189).

    Ποικιλία θεμάτων, όπως πάντα. Ο Θανάσης Κουρταλίδης γράφει για τη διαμόρφωση του ελληνικού έθνους. Η Μαρία Δελιβάνη διαπιστώνει ότι η Ελλάδα βγαίνει στο σφυρί και ο Θεόδωρος Παντούλας αναρωτιέται: Στα γήπεδα η Ελλάδα αναστενάζει;

    **Τα τετράδια του Ελπήνορα. Ετήσια έκδοση του ποιητικού εργαστηρίου του ιδρύματος «Τάκης Σινόπουλος», τ. 2, χειμώνας 2010-2011. Διεύθυνση: Τάκη Σινοπούλου 22, Τ.Κ. 11142 Περισσός, τηλ.: 210-2583416.

    Φωνές του κόσμου: Εμιλι Ντίκινσον, Ντίλαν Τόμας. Αφιέρωμα στην Wendy Cope. Επισκέπτες οι Χρίστος Ρουμελιωτάκης, Αντώνης Φωστιέρης. Στα κείμενα θεωρίας, η Τασούλα Καραγεωργίου και η Λιάνα Σακελλίου.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο