Blogs in Print- 06/07/2013

  • Μελιτζανοσαλάτα

    Γράφει ο Shraosha: http://shraosa2. blogspot.com Τα πρωινά επικρατεί ησυχία στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς μου. Κάποια άδεια ράφια ψευτοστοκάρονται με νωχελική πρόοδο, ενώ οι πελάτες λιγοστοί και με καλάθια, κυρίως συνταξιούχοι ή κόσμος κλεισμένος στα σπίτια του, όπως η κυρία στο ταμείο που έφερε εμφανώς τα εξωτερικά σημεία καρκινοπάθειας.

     Ακόμα και η μουσική, συνήθως ελληνικά του συρμού, είναι πιο ορχηστρική, πιο χαμηλόφωνη, πιο διακριτική τα πρωινά. Στο υπόγειο, όπου είναι τα τρόφιμα, έχεις την αίσθηση της απόλυτης υγιεινής νεκροθαλάμου του αεροδρομίου του Ντίσελντορφ, ενώ η λευκότητα διαδρόμων και προθηκών ιδιωτικής μεγαλοπινακοθήκης σχεδόν σε ναρκώνει.

    Κοίταζα τα προϊόντα στα ράφια και τα έβλεπα όχι ως τρόφιμα παρά ως αντίτιμα φτώχειας: όχι τι μπορείς να πάρεις για τα λεφτά σου για να φας, αλλά ποικίλως κοστολογημένες υπενθυμίσεις τού πόσα λεφτά δεν έχεις. Ανοιξα τη λίστα και άρχισα να γεμίζω το καρότσι. Στοκάρισμα. Φέτα, αβγά, φαρίνα, καφές και ούτω καθεξής. Από λαιμαργία άφησα για μια στιγμή τη λίστα κατά μέρος και αναζήτησα τυποποιημένη μελιτζανοσαλάτα, μια από τις αδυναμίες μου. Δεν τη βρήκα στο γνωστό σημείο. Δεν πτοήθηκα: τα σούπερ μάρκετ αλλάζουνε τη θέση των προϊόντων για να σε αναγκάζουν να τα ψάχνεις και να πέφτει το μάτι σου και αλλού, για να μπαίνεις για ένα κιλό μήλα και να βγαίνεις με έξι τσάντες - τα γνωστά. Οσο κι αν έψαξα όμως, μελιτζανοσαλάτες δεν βρήκα. Κάθε είδος σχετικής πολυτελείας είχε παραχωρήσει τη θέση του σε περισσότερα βασικά είδη: βούτυρα, μαργαρίνες, τυρί για τοστ. Στο ψυγείο των κατεψυγμένων τα ίδια: τέρμα τα έτοιμα γεύματα με ψαρικά («για τη σύγχρονη νοικοκυρά», αν θυμάστε), παντού μόνο άκομψα συσκευασμένα ψάρια και θαλασσινά: χοντρά ψάρια και φιλέτα ψαριού τυλιγμένα κατάσαρκα σε πλαστικό, όπως παλιά, και κάτι θαλασσινά σε σάκους του κιλού γεμάτα πάγο. Κοίταξα και τα ράφια με τα όσπρια: μικροπαραγωγοί και βιολογικά τέλος. Τα ζυμαρικά: εξεζητημένα σχήματα κι ονόματα ζυμαρικών απόντα. Τα παξιμάδια: εξαφανισμένοι οι κρητικοί και οι μανιάτικοι και οι κυκλαδικοί φουρνιστοί ακκισμοί. Τα βασικά, παντού τα βασικά. Μόνο τα βασικά.

    Η γειτονιά μου είναι λαϊκή και όμορφη: ούτε εξαθλίωση, αλλά ούτε και λεφτάδες, πακτωμένοι, μεταρρυθμιστές ή προοδευτικοί. Πολλά κλεισμένα μαγαζιά, αλλά και το άρωμα φούρνου το πρωί. Κινήσεις αλληλεγγύης και κινητοποιήσεις σε επίπεδο γειτονιάς, πιτσιρικάδες που κάνουνε κοπάνες, παππούδες στο καφενείο αλλά και στο καφέ, ένα ψιλικατζίδικο που έχει παραμάνες, Tanqueray και όλα τα ενδιάμεσα.

    Τη νύχτα κάποιος κάγκουρας με 250άρα θα κάνει πού και πού μεγαλοφώνως κήρυγμα για ευθύτητα και ειλικρίνεια σε κάποια κοπελιά, μάλλον πιωμένος, μάλλον θυμωμένη. Λες στον εαυτό σου: «Δεν χρειαζόταν ίσως κατεψυγμένα μυδοπίλαφα και τυποποιημένη μελιτζανοσαλάτα αυτή η γειτονιά, το μανάβικό της και ο χασάπης της αντέχουν, έχουμε ακόμα ανθοπωλείο». Κάνεις δηλαδή το δικηγόρο του διαβόλου, κι εσύ όπως τόσοι μα τόσοι, που έχουν αναλάβει εδώ και τριάμισι χρόνια την υπεράσπιση του Οξαποδώ.

    Τακτοποίησα τα ψώνια στο ψυγείο, στα ντουλάπια, έβαλα να μαγειρέψω κάτι. Μετά άνοιξα τηλεόραση. Κάποια κυρία μίλαγε για το δέκατό της μυθιστόρημα, δεν την είχα καν ακουστά, αν και κάθε καλοκαίρι όλο και σε κάποια παραλία θα καταλήξω. Ο κύριος Μπογδάνος τής μιλούσε για λογοτεχνία. Σε ένα άλλο κανάλι είχε κάτι άλλο, σαν σίριαλ ήταν. Στο άλλο, τηλεμάρκετινγκ. Τα υπόλοιπα, τα γνωστά μαύρα. Μαζί και τα ξένα κανάλια. Το βράδυ ξανάνοιξα την τηλεόραση: ο κύριος Αναστασιάδης και κάτι κοπέλες που έκαναν στριπτίζ, διαφήμιση για την εκπομπή της κυρίας Στεφανίδου που έδειχνε σκηνές από τη ζωή και τη δράση της κυρίας Μανωλίδου, τούρκικο σίριαλ. Δεν είναι ότι δεν μου αρέσουνε τα τούρκικα, μου αρέσουνε πολύ, για να με ξεκουράζουν. Οπως μου αρέσει και η τυποποιημένη μελιτζανοσαλάτα, ιδίως με τσίπουρο. Αλλά δεν γίνεται να ζήσουμε μόνο με τηλεοπτική μελιτζανοσαλάτα, χωρίς ψωμάκι, χωρίς ψυχή.

  • (Κρατικά) μυστικά και ψέματα

    Γράφει η: Niemandsrose http://niemandsrose-niemandsrose. blogspot.gr Τις μέρες αυτές προβάλλεται στη μεγάλη οθόνη του παγκόσμιου χωριού ένα θρίλερ καταδίωξης ενός πρώην πράκτορα της CIA, ο οποίος, αφού άφησε να διαρρεύσουν κρατικά μυστικά, αναζητεί άσυλο σε 21 χώρες του κόσμου, γιατί έχει επικηρυχθεί για κατασκοπία από τις ΗΠΑ και κινδυνεύει να καταδικαστεί σε θάνατο ή ισόβια για εσχάτη προδοσία.

    Μόνο που δεν έχουμε να κάνουμε με άλλο ένα κινηματογραφικό σενάριο κατασκοπίας, έναν ζεν πρεμιέ σε πρωταγωνιστικό ρόλο και μια επικείμενη εκτέλεση σε χολιγουντιανά πλατό.

    Ο 29χρονος Εντουαρντ Σνόουντεν, ο πρώην πράκτορας της CIA, που φέρεται να βρίσκεται πίσω από την αποκάλυψη του μυστικού προγράμματος παρακολουθήσεων της αμερικανικής κυβέρνησης στο Διαδίκτυο, αφού εγκατέλειψε τις ΗΠΑ για το Χονγκ Κονγκ, μεταδίδει απελπισμένα αιτήματα ασύλου σε 21 χώρες, προκειμένου να μην εκδοθεί στην πατρίδα του, που του ετοιμάζει μια ονειρεμένη, δίκαιη δίκη, όπως ο καθένας μπορεί να φανταστεί. Μάλιστα, το δικαίωμά του στην αίτηση ασύλου παραβιάζεται κατάφωρα με διάφορους τρόπους, όπως καταγγέλλει η Διεθνής Αμνηστία.

    Στην υπόθεση Σνόουντεν συνοψίζεται όλος ο παραλογισμός ενός συστήματος που εκτρέφει μυστικές υπηρεσίες στην εποχή της πληροφορίας. Είναι τόσες οι ταινίες κατασκοπίας που έχει παράξει ο αμερικανικός κινηματογράφος, που είναι αδύνατο να επικαλεστώ έστω και μία ως παράδειγμα για να πω το προφανές: πες μας και κάτι που δεν ξέραμε, Σνόουντεν. Κι όμως, μολονότι το ότι ακόμη και ο ελάχιστα υποψιασμένος πολίτης του κόσμου είχε κατά νου πως οι μηχανισμοί παρακολούθησης τον καταγράφουν με κάθε τρόπο, η αμερικανική κυβέρνηση δείχνει τα δόντια της ενάντια σε αυτόν που τόλμησε να αποκαλύψει ακριβώς το προφανές. Ας πάνε να καταδιώξουν την έβδομη τέχνη και τη λογοτεχνία που μας υποψίασε με τις ταινίες και τα βιβλία πριν από τον κάθε Σνόουντεν. Ας κάψουν συμβολικά το «1984» του Οργουελ. Ας εκδώσουν ένταλμα σύλληψης και στην Ιστορία που έχει καταγράψει τη δράση των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών ανά τον κόσμο. Γιατί αργούν;

    Συγχρόνως, ο ελάχιστα υποψιασμένος χρήστης του Διαδικτύου έχει κατά νου ότι τα εικονικά του ίχνη και καταγράφονται και μπορούν να εντοπιστούν από τους κατασταλτικούς μηχανισμούς. Οι τεράστιες δεξαμενές προσωπικών δεδομένων, που συλλέγονται από τις σύγχρονες αυτοκρατορίες του Ιντερνετ, όπως την Google και το Facebook, γνωρίζαμε πολύ καλά πως χρησιμοποιούνται για εμπορικούς λόγους, όπως εξατομικευμένη διαφήμιση, μεταφορά προσωπικών δεδομένων σε εταιρείες για διεύρυνση πελατολογίου κ.ά. Παρ' όλ' αυτα είμαστε πια σε τέτοιο βαθμό εθισμένοι στο Διαδίκτυο και τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης, που όχι απλά αρνούμαστε ότι έχουμε υποστεί εξάρτηση -τυπικός μηχανισμός άμυνας, σιγά τα ωά- αλλά για να αποφασίσουμε να τα εγκαταλείψουμε θα πρέπει να έχει συμβεί κάτι πολύ ακραίο που θα μας αφορά άμεσα και ατομικά.

    Κι ενώ όλος ο πλανήτης βρίσκεται σε έναν αναβρασμό που δεν ξέρει κανείς πού θα καταλήξει, αλλά όλοι πια τον αντιλαμβάνονται, οι μυστικές υπηρεσίες φαντασιώνονται ότι στην εποχή της πληροφορίας και του ακτιβισμού των Anonymous και WikiLeaks θα παρέμεναν εις το διηνεκές επτασφράγιστα τα κρατικά τους μυστικά. Πόσο intelligence το Central Intelligence Agency...

    Ομως, η υπόθεση Σνόουντεν επιτελεί και έναν άλλο ρόλο. Το κυνήγι μαγισσών είναι ένα παραδοσιακό χόμπι των δυτικών κοινωνιών, από την προνεοτερική εποχή μέχρι σήμερα. Δεν το εγκαταλείπουν. Είναι ζωτικό στοιχείο της συνοχής των κοινωνικών ομάδων η ιδέα του εχθρού. Συμβάλλει στην εσωτερική συσπείρωση η ιδέα πως κάποιος υπονομεύει το κοινωνικό στάτους κβο. Κι όταν δεν υπάρχει κάποιος εναντίον του οποίου θα συστρατευτεί ο λαός, μπορούμε να τον επινοήσουμε. Η κατασκευή ενόχων είναι επίσης αγαπημένο χόμπι των συγκεκριμένων κοινωνιών. Απαραίτητως όμως, είτε επινοημένος είτε υπαρκτός ο εχθρός, θα πρέπει να του προσδώσουμε σχεδόν υπερφυσικές ιδιότητες, θα πρέπει να εμφανιστεί ως το απόλυτο κακό, ώστε να εξαγριωθεί το πόπολο και να ζητάει πιο μανιασμένα το κεφάλι του επί πίνακι. Κι ας αποδειχθεί αργότερα αθώος ο κατηγορούμενος, όπως για παράδειγμα στην υπόθεση Ντρέιφους.

    Κατανοητό όμως το λυσσαλέο μένος της αμερικανικής κυβέρνησης ενάντια σε έναν τυπάκο 29 χρόνων που ήρθε και μας είπε το προφανές. Εκτός από τις μυστικές υπηρεσίες, την αστυνομία και τα δικαστήρια, δεν έχει απομείνει και κανένας άλλος ρόλος να επιτελέσει το κράτος μετά την εφαρμογή των δογμάτων του νεοφιλελευθερισμού. Κακά τα ψέματα...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Διεθνή