Έντυπη Έκδοση

ΕΛΛΑΣ ΑΛΛΟΥ......

Δεν φαντάζομαι να υπάρχει άλλη χώρα στον κόσμο που οι Υπουργοί να τη βγάζουν καλεσμένοι στην τηλεόραση κάθε μέρα τη μισή τους μέρα (συν τα ράδια, οι συνεντεύξεις στις εφημερίδες, τα καφεδάκια με τους δημοσιογράφους).

Δεν ξέρω άλλη χώρα που θα μπορούσαν όλοι οι δημοσιογράφοι να παίξουν ανά πάσαν στιγμή φάπες με όλους τους Υπουργούς. Κανένα κύρος

καμμιά πολιτική, μόνον επικοινωνία και πιτσικουλιές...

Στη σύγχρονη εποχή η εθνική ανεξαρτησία μιας χώρας βασίζεται κυρίως στην οικονομική ισχύ. Του λαού.

Οχι μόνον της άρχουσας τάξης. Η ευμάρεια της άρχουσας τάξης (μόνον, όπως δείχνει η τάση εξέλιξης των πραγμάτων στις ΗΠΑ), μπορεί να χαρακτηρίζει ως στόχος τις συμπεριφορές μεγάλων, μάλιστα ιμπεριαλιστικών δημοκρατιών (ή αυταρχικών κρατών).

Για κράτη μικρά όμως, όπως το δικό μας, η οικονομική ευρωστία της άρχουσας τάξης, των Δυνατών, δεν αρκεί. Αντιθέτως μπορεί να λειτουργήσει ακόμη και διαλυτικά σε μια ασταθή κατάσταση του τύπου «ο σώζων εαυτόν σωθήτω». Διότι, εύκολα οι Δυνατοί ή ένα σημαντικό μέρος τους αναζητούν προστάτη (όπως οι Νοταράδες το τουρκικό φακιόλι ή άλλοι το ίδιο καιροσκόποι την παπική τιάρα) - δεν έχει πατρίδα το χρήμα.

Οταν λοιπόν δυσπραγεί ο λαός και δυσπραγεί βάναυσα, όχι μόνον οικονομικώς αλλά και από όλη αυτή την παρακμή γύρω του παντού, τότε χάνει τον αυτοσεβασμό του, κλονίζεται το συλλογικό συνανήκειν, μειώνονται οι απαιτήσεις, ατονούν ακόμη και οι ταξικοί αγώνες για το καλύτερο, επικρατεί η απάθεια μπροστά στην ισχύ (των άλλων) και η προετοιμασία υποταγής στο μοιραίο (διότι οι προλετάριοι έχουν πατρίδα κι αυτό ακριβώς είναι που τους ενώνει με τις πατρίδες των άλλων)...

Θυμίζει αυτόν τον καιρό η χώρα μας ανησυχητικά την Ελλάδα του 1897.

Διεφθαρμένη στη διοίκηση, καταχρεωμένη, με σχολεία αδύναμα που παράγουν στον γ' βαθμό κυρίως νεοταξίτικη σκέψη και συμπεριφορά, με ανύπαρκτη επιστημονική έρευνα (πλην Λακεδαιμονίων), με μια ακαδημαϊκή κοινότητα στην οποίαν πρυτανεύουν μέτριοι και χρηματοδοτούμενοι, με τους πιτσιρικάδες (τα προσόντα τους, την τέχνη τους και τις δυνατότητές τους) στη γωνία, χωρίς στρατηγική για τη θέση της χώρας στον κόσμο, με την παραγωγικότητά μας να μαραίνεται (ή και να τιμωρείται), με ένα «πολιτικό προσωπικό» δεύτερης διαλογής κι άλλα πολλά κακά δαιμόνια

η χώρα έχει φθάσει στο τελευταίο το σκαλί.

***

Συστηματικώς τα τελευταία χρόνια εμποδίστηκε η προσπάθεια να καλλιεργηθεί στην Ελλάδα ένας σύγχρονος παραγωγικός πατριωτισμός. Που θα δυνάμωνε τη διεθνή θέση της χώρας, συνεπώς την ειρήνη εις όσα την αφορούν, και το βιοτικό επίπεδο του λαού στο εσωτερικό.

Με εκπαίδευση δημόσια και περιωπής (αντιθέτως τριάντα χρόνια μένουμε στα ίδια: φροντιστήρια, φυγή φοιτητών στο εξωτερικό, επίκουροι καθηγητές -πολλοί της κατάρας- παντού, Πανεπιστήμια στου διαόλου τη μάνα που απλώς βολεύουν καριέρες καθηγητών και πελατεία καφενείων) -όμως όλο τα ίδια λέμε, τα ίδια διαπιστώνουμε και τίποτα δεν γίνεται.

Ομοίως σε όλους τους τομείς. Μια χώρα επιδοτήσεων, επιδομάτων, τούρκικου παζαριού στις εφορίες, εκτάκτων εισφορών, ένα σάπιο βασίλειο της μίζας, της αρπαχτής, των κουμπάρων, των «νταβατζήδων», των «αγριορωμιών» και των «κωλοελλήνων»,

ένα πολίτευμα υπονομευόμενο από την κατάλυση της διάκρισης των εξουσιών με τις Ανεξάρτητες Αρχές, τους Νόμους περί ευθύνης Υπουργών, κινήματα

που καταντούν να γίνουν Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις για να αρμέγουν κι αυτές τους φορολογούμενους, βία της αστυνομίας, καταστολή, αδιαφορία για τους αδύνατους -μια Ελλάδα κουρελού για τον λαό, αλλά και μια

Ελλάδα σνομπ, δημιούργημα της ελίτ, που περιφέρεται στις μπιενάλε, που καταναλώνει γκλαμουριάρικα μια χρηματισμένη τέχνη, μια Ελλάδα

που φτύνει τη λαϊκή της παράδοση, τη γλώσσα της, την ίδιαν της την ιστορική συνέχεια (φαντάζεσθε να έκαναν το ίδιο οι Κινέζοι, οι Βάσκοι, οι Κούρδοι, οι Εβραίοι, οι Ινδοί και δεκάδες άλλοι), μια χώρα

στην οποίαν τον τόνο της ιδεολογίας που διαμορφώνεται μέσα από τα ΜΜΕ δίνει μια χούφτα αμόρφωτων καλά βολεμένων με τσιράκια παντού, μια κακομοιριά ευρωλιγούρικη και πτωχοπροδρομική.

Κι επιζούμε μόνον μέσω του φιλότιμου των απλών, με το μεράκι των λίγων ερευνητών κι επιστημόνων που μας απέμειναν, λίγων ακόμα που διακονούν τις τέχνες χάριν του λαού κι όσων νέων πεισματάρικα ακόμα ελπίζουν.

Αυτού του πατριωτισμού αυτών των ανθρώπων κόβουν τα πόδια στον δημόσιο βίο οι πονηροί. Τα τσιράκια των αφεντικών. Αν προκόψουν οι φλογεροί, οι οραματιστές, οι συλλογικότητες, οι γεωργοί, οι παραγωγοί, οι εργάτες, θα πάνε περίπατο οι γλίτσες και οι αμόρφωτοι

που προσπαθούν να τους πείσουν ότι τίποτα δεν γίνεται, ότι έτσι θέλουν οι Βρυξέλλες, ότι είναι γραφικοί ή «εθνικιστές» όσοι δεν παραδέχονται την ήττα, ότι είναι «κουκουλοφόροι» όσοι διαδηλώνουν στους δρόμους.

Η Ελλάδα, το 1897, έσπασε τα μούτρα της διότι ήταν για σπάσιμο.

Σήμερα;

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

11 σχόλια

11 Ο/Η tasmeli έγραψε: (πριν 7 έτη)
Με ενθουσίασε(!) η αποτύπωση της ελληνικής πραγματικότητας που τόσο διεξοδικά και σε βάθος περιγράφεις.Και μας δικαίωσες γιατί μέσα από το άρθρο σου επιβαιώσαμε δικές μας καθημερινές μακροχρόνιες διαπιστώσεις και ανεκπλήρωτες ελπίδες.Και στο τέλος μας λες,<<άντε γεια σας>> με ένα Σήμερα συνοδεία ενός τεραστιου ερωτιματικού.Μας έφτασες μεχρι το χειρουργείο έκανες τη διάγνωση και έγινες κι εσύ θεατής του αργού θανάτου.Μα στα δύσκολα φίλε Στάθη σε θέλω. Σε προτάσεις πρωτοπόρες,ανατρεπτικές, απρόβλεπτες, όχι σαν αυτές που ισχυρίζονται ότι το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι γιατί ελλοχεύει και γάγγραινα...
Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας 11

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
ναυτίλος