Έντυπη Έκδοση

Λόγω μεν δημοκρατία;

Δεν χρειάζεται πολλή σκέψη για να καταλάβει κανείς ότι η έλλειψη πληροφόρησης συνεπάγεται έλλειψη ουσιαστικής δημοκρατίας.

Αλλά επίσης δεν χρειάζεται να έχει κανείς εμβαθύνει πολύ στη συστημική θεωρία για να καταλάβει ότι απαράβατος κανόνας για κάθε σύστημα εξουσίας είναι να συλλέγει και να αξιολογεί πληροφορίες που έρχονται από τα έξω, αλλά να μην επιτρέπει να διαφεύγουν πληροφορίες που το αφορούν.

Οποιος παρατηρεί τα πολιτικά πράγματα της Ελλάδας, καταλαβαίνει ότι οι πληροφορίες σχετικά με το τι συνέβη πράγματι στη χώρα και το τι υπαγόρευσε τις πρόσφατες πολιτικές εξελίξεις, σχετικά με τις τελευταίες πολιτικές εκλογές ή και αυτές που οδήγησαν στην αλλαγή ηγεσίας στη Νέα Δημοκρατία, λείπουν δραματικά. Ο πρώτος λόγος είναι ότι το πολιτικό επιχείρημα έχει, με την επίδραση των ίματζ μέικερ, αποχωρήσει από τον λόγο των πολιτικών.

Ο πολίτης, που ελπίζει ακόμα ότι η πολιτική είναι κάτι παραπάνω από την άνευ αρχών νομή της εξουσίας, καλείται να μαντέψει μέσα από τα συμφραζόμενα τι είναι ίσως αυτό που διαχωρίζει ή που ταυτίζει τις διάφορες πολιτικές. Η κυρία Μπακογιάννη είχε δείξει να διαφωνεί με κάποια ανοίγματα του κυρίου Καραμανλή προς τη Ρωσία. Ο κύριος Παπανδρέου είχε εκφράσει τις ανησυχίες του για τις οικολογικές παραμέτρους της συμφωνίας για τον αγωγό Μπουργκάς- Αλεξανδρούπολη. Και ο ταλαίπωρος πολίτης καλείται να μαντέψει μέσα στο σκοτάδι αν οι αποστάσεις από τη Ρωσία, με ή χωρίς οικολογικές ευαισθησίες, έχουν να κάνουν με κάποια νεύματα που μας έρχονται πέραν του Ατλαντικού.

Αλλο τόσο γυμνός από πραγματικές πληροφορίες είναι ο πολίτης όταν επιχειρεί να καταλάβει το παραμικρό για τη διεθνή οικονομική κρίση και για το εθνικό οικονομικό ρεζίλι, που, το καθένα στο επίπεδό του και με τον τρόπο του, φαίνεται θα διαρκέσουν πολύ περισσότερο απ'όσο επιχειρούν να μας πείσουν οι καθησυχαστικές φωνές των κρατούντων. Καταφέραμε να παραδεχθούμε ότι η Ελλάδα είναι ντοπαρισμένη ολυμπιονίκης στα -πανευρωπαϊκά ωστόσο και παγκόσμια- αθλήματα της μίζας και της οικονομικής ατασθαλίας και αναξιοπιστίας.

Αλλά το ερώτημα παραμένει και καταντά σχεδόν συμπαθή μια κατά τα άλλα εκ γενετής φθαρμένη κυβέρνηση. Μα καλά, τώρα κατάλαβαν οι Ευρωπαίοι και οι διάφοροι αδέκαστοι διεθνείς οίκοι τι συνέβαινε, και όχι στα πέντε ή στα δέκα προηγούμενα χρόνια ή μήπως τώρα είναι που θέλουν να επιβάλουν επειγόντως κάποια πράγματα, που, αν αυτός ο λαός δεν ήταν τρομοκρατημένος από την οικονομική απειλή, ίσως δεν θα κατάπινε ποτέ; Φυσικά, η απάντηση δεν δίνεται από κανέναν και ο πολίτης πληρώνει και απορεί.

Αν όμως η έλλειψη πληροφόρησης είναι σημαντική σε οποιοδήποτε άλλο τομέα, γίνεται πιο δραματική στον τομέα της ίδιας της οργανωμένης πληροφόρησης, δηλαδή της επικοινωνίας. Είναι ολοφάνερο ότι το τοπίο των Μέσων, που είναι συνδεδεμένο με τόσες άλλες πλευρές της κοινωνίας, ετοιμάζεται σήμερα να αλλάξει δραστικά στην Ελλάδα. Νέα ονόματα και νέες πρωτοβουλίες αναφέρονται δημόσια είτε εμπιστευτικά και αυτό δεν είναι κάτι το υποχρεωτικά αρνητικό. Αυτό που αντίθετα μπορεί να καταστεί αρνητικό είναι, ότι η κυβέρνηση μοιάζει να μην έχει τον παραμικρό έλεγχο στο τι συμβαίνει και επίσης ότι ο πολίτης νιώθει απληροφόρητος και κατά συνέπειαν ανίκανος να επιδράσει στο παραμικρό.

Οπως και σε άλλους τομείς της πολιτικής, γιατί και τα Μέσα αποτελούν σημαντικότατο τομέα της πολιτικής, δημιουργείται η απορία σχετικά με το ποιες είναι οι δυνάμεις που κατευθύνουν το παιχνίδι και ποιοι οι στόχοι που εξυπηρετούνται από τις επιδιωκόμενες αλλαγές. Είναι βεβαίως σαφές ότι η διαφάνεια είναι ένα δημοφιλές σύνθημα, αλλά και κάτι που έχει πολύ λίγο να κάνει με τα παίγνια εξουσίας. Ωστόσο και εδώ, όπως και στους άλλους τομείς, ο πολίτης μάλλον θα πρέπει να νιώθει ότι το σύστημα στο οποίο ζούμε είναι, στην καλύτερη περίπτωση, κάτι σαν αυτό που ο Θουκυδίδης καταλόγιζε, μάλλον αυστηρά, στην πόλιν των Αθηνών, όταν την αποκαλούσε «λόγω μεν δημοκρατία».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
Εν-στάσεις