Έντυπη Έκδοση

Ο Ντεπαρντιέ αποχρωμάτισε τον «νέγρο» Δουμά

Εγγονός μιας μαύρης σκλάβας κι ενός Γάλλου μαρκησίου.

Γιος ενός στρατηγού που γεννήθηκε σε μια φυτεία στις Αντίλες και αργότερα, παρά τα ανδραγαθήματά του, εκδιώχτηκε από τον στρατό του Ναπολέοντα επειδή ήταν μιγάς. Αυτός ήταν ο Αλέξανδρος Δουμάς-πατέρας (1802-1870), ένας εμβληματικός κλασικός των γαλλικών γραμμάτων, ο οποίος στην εποχή του είχε υποστεί ρατσιστική αντιμετώπιση.

Κι όμως, η συνεισφορά του στη γαλλική λογοτεχνία «αποχρωμάτισε», με την πάροδο των χρόνων, τα φυλετικά του χαρακτηριστικά, τόσο ώστε να μπορεί πια στη μεγάλη οθόνη να τον υποδύεται ο Ζεράρ Ντεπαρντιέ. Για κάποιους βιογράφους ή μελετητές του έργου του, αυτό είναι το πρόβλημα με το φιλμ του Σαφί Νεμπού, «Ο άλλος Δουμάς».

Η ταινία, που παίζεται στις γαλλικές αίθουσες, εστιάζει στη σχέση του συγγραφέα των αριστουργημάτων «Ο Κόμης Μοντεχρήστος», «Τρεις Σωματοφύλακες», «Βασίλισσα Μαργκό», με τον, επίσης συγγραφέα, Ογκίστ Μακέ. Ο τελευταίος, με τις ιδέες, τις ιστορικές του έρευνες και τα γραπτά του, συνέβαλε καθοριστικά στη σύνθεση 42 μυθιστορημάτων του Δουμά. Αν και ήταν ουσιαστικά συν-συγγραφέας τους -γεγονός που παραδέχτηκε και ο Δουμάς- παρέμεινε «αόρατος».

Η πολεμική εναντίον της ταινίας, που δεν αφορά βέβαια τον Μακέ, αλλά τον Ντεπαρντιέ, ξεκίνησε από τις Αντίλες. Οι δημοσιογράφοι και συγγραφείς Σερζ Μπιλέ και Εμανιέλ Κουζόν, σε ένα κείμενο που κυκλοφόρησε στο Ιντερνετ, επικρίνουν την «απρόβλεπτη επιλογή του Ντεπαρντιέ για τον ρόλο, σε μια εποχή που η Γαλλία κάνει... γαργάρα τις εθνικές διαφορές και την προαγωγή των μειονοτήτων. Τι θα λέγαμε εάν για τις ανάγκες ενός φιλμ, ο Ντένζελ Ουάσιγκτον ενσάρκωνε τον Ζαν Μουλέν κι ο Πασκάλ Λεζιτιμίς (Γάλλος, με καταγωγή από τις Αντίλες) τον Μολιέρο;».

Ακριβώς στο ίδιο πνεύμα και η πανεπιστημιακός και μελετήτρια του έργου του Δουμά, Σιλβί Σαλέ, σχολιάζει: «Την ώρα που συζητούμε για την εθνική ταυτότητα και τη διαφορετικότητα, θεωρώ απαράδεκτο να μην μπορούμε να αντιμετωπίζουμε γαλήνια τα χαρακτηριστικά μιας προσωπικότητας για την οποία θα έπρεπε να είμαστε υπερήφανοι».

«Μόλις ο Δουμάς έφευγε από ένα παρισινό σαλόνι, ορισμένοι έτρεχαν να ανοίξουν τα παράθυρα, λέγοντας ότι ο χώρος "βρωμάει νέγρο"», εξηγεί ο μελετητής Κλοντ Ριμπ, αντίθετος κι αυτός με την επιλογή του «ξανθοτρίχη Ντεπαρντιέ, εξοπλισμένου με μια γκροτέσκα σγουρή περούκα».

Την υπεράσπιση του «κάστινγκ» ανέλαβε ο παραγωγός της ταινίας Φρανκ Λε Βίτα. «Εδώ πρόκειται», είπε, «για μυθοπλασία και όχι για ντοκιμαντέρ. Η ωμότητα του Ντεπαρντιέ ταιριάζει απόλυτα στον Δουμά. Υπάρχει όμως και μια άλλη σύνδεση: ο Ζεράρ έχει παίξει στο σινεμά όλους τους ήρωες των μεγάλων έργων του».

Αλλά, καθώς «το σινεμά προβλέπει μια ενσάρκωση, "κληροδοτείται" στον ήρωα ένα μέρος από τη φύση του ηθοποιού που τον ενσαρκώνει...», ανταπάντησε η κ. Σαλέ, σε έναν έντονο διάλογο που συνεχίζεται.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
Κι αυτά...