Έντυπη Έκδοση

Το πραγματικό έλλειμμα της Ευρώπης

Στις σποραδικές μεν, αλλά συγκεκριμένες και σαφείς, επικριτικές φωνές για τον τρόπο που επέλεξε η Τεχνοδομή της Ε.Ε. να αντιδράσει στο δημοσιονομικό πρόβλημα της Ελλάδας και στην ευθραυστότητα του ευρώ, προστίθενται, προϊούσης της κρίσης, και άλλες αρμοδιότερες γνώμες.

Τον χορό της ευθείας αμφισβήτησης της γερμανικής και κεντροευρωπαϊκής μονομέρειας άνοιξε ο καθηγητής και πρώην υφυπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Χάινερ Φλάσμπεκ, για να ακολουθήσει ο διάσημος κοινωνιολόγος Ούλριχ Μπεκ, που αποκάλυψαν την εκκωφαντικά ιδιοτελή και εθνικιστική, απρόσφορη και ελλειμματική για τους κρίσιμους καιρούς μας, πολιτική και μορφωτική υποδομή των ηγετικών παραγόντων. Ακόμη και ο επίσημος εκπρόσωπος των δανειστών Ντομινίκ Στρος Καν, μαζί με τα σκληρά δημοσιονομικά μέτρα που προωθεί, εντελώς ανέλπιστα προστίθεται στη χορεία των επικριτών των εξωπραγματικών Ευρωπαίων, κάνοντας έκκληση να παρατείνουν τον χρόνο της δημοσιονομικής προσαρμογής της χώρας μας στα πέντε (5) τουλάχιστον χρόνια και να μειώσουν τα επιτόκια δανεισμού σ' αυτά του ΔΝΤ. Οι τιμητές όμως της ηθικής μας... ανεπάρκειας, που με τα συγκροτημένα προγράμματα εξαγοράς των κυβερνήσεων των μεγαλύτερων εταιρειών τους μεγεθύνουν εις βάρος των χωρών της Περιφέρειας το υπαρκτό, άλλωστε, ανταγωνιστικό τους πλεονέκτημα, γίνονται ακόμη αυστηρότεροι.

Προ ημερών όμως δημοσιεύτηκε στον ευρωπαϊκό τύπο ανοιχτή επιστολή 160 ευρωπαίων πανεπιστημιακών, που συντάχθηκε με πρωτοβουλία των καθηγητών Φίλιπ Αρέστι του Κέμπριτζ και Γκούσταβ Αντολφ Χορν του Ινστιτούτου Ερευνας ΙΜΚ, στην οποία με εκπληκτική ευκρίνεια και ζηλευτό συγκριτικό ορθολογισμό διατυπώνονται ολοκληρωμένες προτάσεις αντιμετώπισης των δημόσιων οικονομικών της ευρωζώνης και της Ελλάδας και επικρίνονται ως παιδαριώδεις και λαϊκιστικές οι απόψεις και οι πολιτικές των κυριότερων ευρωπαίων ηγετών. Αυτή η επιστολή αποτελεί ηχηρό ράπισμα στη δογματικά νεοφιλελεύθερη και μονεταριστική σκέψη πολλών αντιδιαλεκτικών ελλήνων και ευρωπαίων οικονομολογούντων, που λοιδορούν τις εναλλακτικές προτάσεις εγρήγορων ελλήνων κοινωνικών επιστημόνων, οι οποίες διατυπώνονται συνεχώς, ήδη από τον περασμένο χρόνο.

Μεταξύ των τεκμηριωμένων επί ευρωπαϊκών στατιστικών δεδομένων, κρίσεων και προτάσεων αυτής της αυθόρμητης «δεξαμενής σκέψης», που είναι συνάμα και μιαν αναπάντεχη συνηγορία στις επίμονες απόψεις μας, είναι και αυτές που αναφέρονται στην ανταγωνιστικότητα και το εργατικό κόστος. Ως προς το πρώτο εμπλουτίζουν περισσότερο αυτό που υποστήριξε προ εξαμήνου περίπου ο καθηγητής Φλάσμπεκ, γράφοντας ότι «...η απώλεια της ανταγωνιστικότητας της Ελλάδας είναι ο καθρέφτης της τόνωσης της σχετικής ανταγωνιστικότητας αλλού, και ειδικά στη Γερμανία, την Αυστρία και την Ολλανδία...». Ως προς το δεύτερο, διαψεύδουν την κρατούσα (και στην Ελλάδα δυστυχώς) άποψη και επιβεβαιώνουν αυτό που από ετών ισχυριζόμαστε: «...Οι Ελληνες εργάζονται περισσότερο από τους Γερμανούς, ενώ η μηνιαία παραγωγικότητά τους έχει υπερδιπλασιαστεί από αυτή των Γερμανών σε σχέση με το 1999...».

Γιατί, λοιπόν, αυτή η συνεχής παραπληροφόρηση των ευρωπαϊκών λαών για τους «τεμπέληδες» Ελληνες, που -παρά τους ανορθολογισμούς και τις ατέλειες της παραγωγικής διαδικασίας, δημόσιας και ιδιωτικής- επιτυγχάνουν υψηλότερους ρυθμούς αύξησης της παραγωγικότητας της εργασίας έναντι των θεωρούμενων ως «προτύπων» γερμανών εργαζομένων; Χάριν ποιών σκοπιμοτήτων, αδυναμιών, μορφωτικών ελλείψεων, ιδεολογικών δουλειών και συστημικών αλλοτριώσεων, δεν μπορούν οι πολυάριθμοι εκπρόσωποί μας στην Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο να αποκαταστήσουν την αλήθεια των πραγμάτων, να διαλύσουν την αχλή της δόλιας συκοφαντίας, που τη δραστικότητά της ενισχύει ένα διαρκές και ανόητο αυτομαστίγωμα;

Εν πάση περιπτώσει, οι συν-Ελληνες δεν αναμένουμε τη βοήθεια από τη νέο-οθωμανική αμετροέπεια που διακηρύσσει ότι «...ήρθαμε να βοηθήσουμε τη φτωχή γειτονική χώρα....», αλλά από φωτισμένους Ευρωπαίους, όπως είναι και ο αξεπέραστος δημιουργός Ζαν-Λικ Γκοντάρ, που «λόγω προβλημάτων ελληνικού τύπου» αρνήθηκε να παραστεί στις λαμπερές Κάνες, δίδοντας με τις οιστρήλατες δηλώσεις του στη «Liberation» ένα σπουδαίο μάθημα μετρήσιμου πολιτιστικού ισοζυγίου μεταξύ Ελλάδας και Ευρώπης, που βγάζει αναμφισβήτητα κατά πολύ ελλειμματική τη δεύτερη.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
Η άποψή μου