Έντυπη Έκδοση

Το πατατράκ και τα μήντια

Την Παρασκευή το βράδυ γιουχαΐστηκε ο πρωθυπουργός στο Ηρώδειο.

Είδηση πρώτης γραμμής: είναι η πρώτη φορά που αποδοκιμάζεται ο κ. Παπανδρέου από τότε που έγινε πρωθυπουργός. Αλλά οι καθ' ύλην αρμόδιοι αγνόησαν την είδηση. Κανάλια και εφημερίδες -με εξαίρεση την «Ε», τον «Αδ. Τύπο» και το «Παρόν»- την έθαψαν, προς δόξαν της δεοντολογίας και του σεβασμού απέναντι στο κοινό τους... Εχει ξανασυμβεί. Τότε που πήγε ο Σημίτης στον Λυκαβηττό για μια συναυλία -ήταν πρωθυπουργός- και σείστηκε ο τόπος από τις αποδοκιμασίες. Τίποτε τα κανάλια. Ούτε τα ράδια. Μονάχα οι εφημερίδες έγραψαν με βαριά καρδιά κάτι ψιλά στις εσωτερικές σελίδες. Και όχι όλες... Ομως τι είναι αυτό που λειτουργεί υπονομευτικά για την εγκυρότητα των μήντια; Η «γραμμή» ή η αυτολογοκρισία των δημοσιογράφων; Είναι προφανές. Λειτουργούν και τα δύο. Και η δυναστική «γραμμή» και η απελπιστική αυτολογοκρισία, αυτό το ζοφερό παράγωγο προσαρμοστικής «αυτοπροστασίας» και φοβικού υπάρχειν... Αυτά τα βλέπει ο κόσμος. Τα νιώθει, τα αισθάνεται, κι ας μη γνωρίζει λεπτομέρειες. Οσμίζεται τις συμβάσεις. Και εναντιώνεται στο παιχνίδι που παίζεται ερήμην του. Αυτός είναι ένας από τους λόγους της δυσανεξίας απέναντι στα ΜΜΕ και της γενικότερης απαξίωσης των δημοσιογράφων. Βέβαια, θα μπορούσε να πει κανείς -για την κοινωνία- «κοίτα ποιος μιλάει». Αυτοί που αποθεώνουν τα τηλεοπτικά σκύβαλα και ψηφίζουν μονίμως και ιδιοτελώς τους δύο «μεγάλους», οι οποίοι... κατά σύμπτωσιν είναι και οι εκλεκτοί των μήντια. Αυτοί που ζητούν από τη δημοσιογραφία θάρρος, ανεξαρτησία και υπευθυνότητα, αλλά οι ίδιοι αυτά τα ποδοπατούν με τον χειρότερο τρόπο... Τέλος πάντων, τα τελευταία χρόνια υπάρχει κάτι που εκθέτει μονίμως τα παραδοσιακά μήντια. Είναι τα μπλογκ. Ανώνυμα μεν τα περισσότερα, και γι' αυτό ασύδοτα, φορείς αδιασταύρωτων ειδήσεων και φημών συχνά, αλλά με το πλεονέκτημα της έγκαιρης μετάδοσης γεγονότων και προπάντων αδέσμευτα, χωρίς «γραμμή» και αυτολογοκριτικές τάσεις. Γι' αυτό και ημέρα με την ημέρα εδραιώνονται, ενώ οι εφημερίδες φθίνουν κυκλοφοριακά... Μεθαύριο, που το πατατράκ του Ηρωδείου θα επαναληφθεί -και τέτοια γεγονότα θα βρίσκονται συνεχώς στην ημερήσια διάταξη- τα κλασικά μήντια θα αναγκαστούν να αναδιπλωθούν. Αλλά θα είναι αργά. Ο κόσμος καταγράφει και χρεώνει... Μια ματιά στα μπλογκ, που βρίθουν από ειρωνικά και δηκτικά σχόλια για τα «αόμματα» μήντια, επιβεβαιώνει το προφανές: το «παιχνίδι» για τα παραδοσιακά μήντια -και ειδικά για τις εφημερίδες- είναι χαμένο. Ειδικά αν συνεχιστεί με τους σημερινούς όρους...

Εκ των Εσω

* Η ΕΛΛΑΔΑ (ΤΟΥΣ)... Οι δικοί μας ξένοι. Μιλούν στο «Εθνος» (ρεπορτάζ Στέλλα Κεμανετζή) για την κρίση και την προοπτική της χώρας:

* Βάιολεν Βλάχου, εθνολόγος: «Χωρίς να θεωρώ τους Ελληνες άμοιρους ευθυνών -και δεν αναφέρομαι στους απλούς πολίτες- πιστεύω ότι το επιτόκιο δανεισμού που επιβλήθηκε στη χώρα είναι εξωφρενικά μεγάλο (...) Πρέπει να ωριμάσει η Ελλάδα. Ζει σε μια ουτοπία, σε μια ψευδαίσθηση. Αν ο κόσμος κατάλαβε τι γίνεται θα βρεθεί λύση. Χρειάζονται, όμως, δραστήρια μέτρα. Οργάνωση».

* Ζακ Μπουσάρ, νεοελληνιστής, διευθυντής του Κέντρου Νέων Ελληνικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Μόντρεαλ:

- «Αυτή τη στιγμή η Ελλάδα είναι θύμα μιας απατηλής παγκοσμιοποίησης όπου διάφοροι παράγοντες, διεθνείς και τοπικοί, προσπάθησαν να πείσουν τον κόσμο πως η πρόοδος της ευημερίας είναι συνεχής και αιώνια... Εμείς που διδάσκουμε ελληνικά και ελληνικό πολιτισμό στο εξωτερικό πρέπει να αντισταθούμε δείχνοντας την εφευρετικότητα και τη δημιουργικότητα του ελληνισμού» (...) Ας επωφεληθούμε της ευκαιρίας να δείξουμε τα επιτεύγματα του ελληνισμού στους τομείς των τεχνών και επιστημών... Τα πανεπιστήμια και τα πολιτιστικά ιδρύματα του εξωτερικού μπορούν να εκμεταλλευτούν τις παρούσες συνθήκες για να διαφημίσουν τη διαχρονική προσφορά του ελληνικού πολιτισμού. Γιατί στο τέλος κάθε κρίση περνάει...».

* Στίβεν Μίλερ, αρχαιολόγος: «Μπορεί να μην είμαι Ελληνας αλλά έχω καταλάβει ότι ανήκω εδώ και γι' αυτό νοιάζομαι διπλά γι' αυτόν τον τόπο. Οσο σκεφτόμαστε μόνο το συμφέρον μας δεν κάνουμε τίποτα. Δεν είναι να βάλουμε σήμερα 5 δραχμές στην τσέπη, αλλά να έχουμε 5 δραχμές κάθε μέρα. Οπως ένας άνθρωπος θέλει ενθάρρυνση, έτσι και η Ελλάδα τη χρειάζεται. Εχει να ζήσει τόσα πολλά ακόμα αυτή η χώρα και θα συνεχίσει, δεν σβήνει. Θέλει, όμως, προσπάθεια».

Οι τίτλοι

ΑΔ. ΤΥΠΟΣ

Κανείς δεν ζήτησε να κοπούν στο μισό οι συντάξεις - Ούτε από Ε.Ε. ούτε από το ΔΝΤ.

ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ

Σύνταξη στα 65 και για τις μητέρες του ιδιωτικού τομέα - Η τρόικα απαιτεί, η κυβέρνηση (πάλι) παζαρεύει.

ΑΥΡΙΑΝΗ

Εκτός ελέγχου τα σκάνδαλα πνίγουν τα δυο μεγάλα κόμματα και καταστρέφουν τον τόπο.

ΕΛ. ΩΡΑ

Βγάζουν τον σταυρό από τη σημαία μας.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ

Ποιοι προσκλήθηκαν στις εργασίες της Μπίλντεμπεργκ.

ΕΛ. ΤΥΠΟΣ

Τέλος στην κοροϊδία του ΠΑΣΟΚ - Αρχίζει το δράμα των συνταξιούχων - Στα 48% του μισθού η αναλογική σύνταξη.

ESPRESSO

Μάθημα αγάπης από τον Νίνο.

ΕΣΤΙΑ

Κυβέρνησις εκτάκτων συνθηκών - Για να αποτραπή ο κίνδυνος πτωχεύσεων.

Η ΒΡΑΔΥΝΗ

Αντώνης Σαμαράς: Δεν ήξεραν τι ψήφιζαν

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

45άρι μαϊμού στη νομαρχία - Πληρώνουν έργο που δεν εκτελέστηκε ποτέ.

ΤΑ ΝΕΑ

Οι νέες συντάξεις: το ύψος και τα όρια ηλικίας - Τι ισχύει μετά τις «διευκρινίσεις» της τρόικας.

ΕΠΩΝΥΜΩΣ

Οι υπάλληλοι της συναίνεσης και οι προφήτες της ρήξης

«Τα πλάσματα που είναι προϊόντα τερατογένεσης είναι συνήθως θνησιγενή. Τέτοια πλάσματα που κυοφορήθηκαν in vitro στα πολιτικά εργαστήρια του νεοφιλελευθερισμού τα βλέπουμε σήμερα να ολοκληρώνουν τον σύντομο κύκλο της ζωής τους.

Η στέψη του Βελτρόνι, πριν από τρία χρόνια, ως αρχηγού του νεοσύστατου Δημοκρατικού Κόμματος, είχε γίνει πανηγυρικά, με ποσοστό άνω του 75%, ξεπερνώντας ακόμη και τις πιο αισιόδοξες προβλέψεις. Ετσι, οι κληρονόμοι της ιταλικής Αριστεράς ξέκοβαν από την ιστορία της. Ξεμπέρδευαν οριστικά με τη φιλοδοξία μιας ριζικής αλλαγής του πολιτικού και κοινωνικού συστήματος, ιδρύοντας ένα κόμμα διαχείρισης της εξουσίας που υποσχόταν ότι θα χωρούσαν σε αυτό όλοι ανεξαιρέτως, αφού η πολιτική του θα συμβίβαζε τα υπερκέρδη των επιχειρήσεων με αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις.

Τι απέμεινε σήμερα από αυτό το πολιτικό και ιδεολογικό τέρας; Το πολιτικό του πρόγραμμα συνετρίβη κάτω από το βάρος της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Σήμερα πια, ο Βελτρόνι δεν είναι καν αρχηγός του. Και ο Μπερλουσκόνι εξακολουθεί να κυβερνά την Ιταλία. Παρόμοιες τερατογενέσεις δοκιμάστηκαν και αλλού. Με εξαμβλωματικά πολιτικά προγράμματα και συνασπισμούς. Και μοιραία κατάληξη για τα πειραματόζωα.

Στη Βρετανία, οι Εργατικοί αναστήθηκαν όταν ασπάστηκαν το νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα της Θάτσερ για να κερδίσουν τις εκλογές, αλλά καταδικάστηκαν σε εκλογικό θάνατο όταν ξέσπασε η κρίση. Στη Γερμανία, η Μέρκελ ανέλαβε να κυβερνήσει με τους σοσιαλδημοκράτες εφαρμόζοντας τις δικές τους νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις, αλλά σήμερα που δυσκολεύεται να κυβερνήσει με τους Ελεύθερους Δημοκράτες, οι σοσιαλδημοκράτες δεν εισπράττουν τη δυσαρέσκεια από τις αποτυχίες της.

Στις ΗΠΑ, η πολιτική του Ομπάμα υπονομεύτηκε επειδή δεν θέλησε να τα χαλάσει ούτε με τον χωροφύλαξ ούτε με τον αστυφύλαξ. Ενας από τους πρώτους που απόρησε για τις κεντρώες γέφυρες που έριξε ο Ομπάμα όταν ανέλαβε την εξουσία, ήταν ο νομπελίστας οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν. Εγραφε στη "Χέραλντ Τρίμπιουν": "Για όλα φταίει η πεποίθηση του Ομπάμα πως μπορεί να γεφυρώσει το χάσμα ανάμεσα στα δύο κόμματα. Αυτή η πεποίθηση διαπνέει την οικονομική στρατηγική του. Γι' αυτό δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες των ψηφοφόρων του".

Σε περιόδους ομαλές μπορούν να ευδοκιμούν πολλοί κατεργαραίοι. Σε περιόδους κρίσης, όμως, όταν όλα είναι συναινετικά και στρογγυλεμένα, ο λαός δεν έχει τίποτα πια να ελπίζει από τους υπαλλήλους της συναίνεσης και του στρογγυλέματος: τους βλέπει όλους ίδιους. Γιατί η κρίση βάζει ξεκάθαρα τον τραπεζίτη απέναντι στον πολίτη, το αφεντικό απέναντι στον εργάτη, την κυβέρνηση απέναντι στον άνεργο. Και τότε καταρρέουν τα στρογγυλέματα και οι συναινέσεις. Οι συνασπισμοί τού "ναι και όχι". Απομένει μονάχα το "ναι ή όχι". Και ο λαός απολύει τους υπαλλήλους της συναίνεσης και προσλαμβάνει τους προφήτες της ρήξης.

Η γεωμετρία της φύσης απεχθάνεται το κέντρο. Δεν γνωρίζει παρά μονάχα δύο κατευθύνσεις: τη δεξιά και την αριστερά. Και η φυσική επιστήμη λέει πως όποιος στέκεται στο κέντρο μιας γέφυρας που καταρρέει, θα είναι ο πρώτος που θα γκρεμιστεί».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Στη στήλη
Ο τύπος των ήλων