Έντυπη Έκδοση

Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα; Ναι, όταν επιτυγχάνεται....

Αυτή η ήττα σκοπιμότητας της εθνικής μπάσκετ, στον αγώνα με την Ρωσία, έθεσε ένα ζήτημα που ποτέ άλλοτε δεν απασχόλησε τόσο έντονα τη φίλαθλη κονή γνώμη.

Δικαιούται ή όχι, λοιπόν, μια ομάδα με υψηλές φιλοδοξίες, στην προσπάθειά της να πετύχει τον στόχο της, να επιλέξει τον δρόμο με τις λιγότερες δυσκολίες; Ή για να το πούμε αλλιώς, πόσο αντιδεοντολογικό είναι να χάσει ένα ματς σήμερα, για να κερδίσει, ενδεχομένως, κάποια σημαντικότερα αύριο;

Στην Ελλάδα που τα πάντα κρίνονται εκ του αποτελέσματος, αν ο σκοπός τελικά επιτευχθεί, ξεχνιούνται όλα. Και η ηθική και η δεοντολογία και η προσβολή τών (έτσι και αλλιώς ανύπαρκτων) αθλητικών ιδεωδών. Αν όμως, παρά την ταρζανιά, δεν επιτευχθεί το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα, τότε μαύρο φίδι που τους έφαγε «τους αδίστακτους καιροσκόπους, που εξευτέλισαν τη φανέλα και (πού το βάζεις αυτό;) το εθνόσημο»!

Υποκρισία, ναι, αλλά και από την άλλη κάποιοι από τους διεθνείς του μπάσκετ το παράκαναν, με την προκλητική αδιαφορία που επέδειξαν για τη νίκη. Και έτσι, παρ' ότι η απόφασή τους είχε λογική βάση, κατάφεραν, από τη μια να εξοργίσουν τους ανυποψίαστους και από την άλλη να δώσουν όπλα σε όλους όσοι τους την είχαν, όπως αποδεικνύεται, στημένη.

Ενα μεγάλο ζήτημα που ταλανίζει εδώ και χρόνια τον ελληνικό αθλητισμό, έχει να κάνει με τον φαινομενικά ακήρυκτο πόλεμο ανάμεσα στο ποδόσφαιρο και το μπάσκετ, με στόχο το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και την εκμετάλλευση της αγοράς.

Το ποδόσφαιρο, που μόνο σποραδικές διεθνείς επιτυχίες έχει να επιδείξει, καυχιέται ότι (πράγματι) συγκεντρώνει την προτίμηση του φίλαθλου κόσμου. Ενώ το μπάσκετ, που τα τελευταία χρόνια βλέπει την εμβέλειά του να μειώνεται, απαντά με τις πραγματικά μεγάλες του επιτυχίες, τόσο σε συλλογικό όσο και σε εθνικό επίπεδο.

Στον πόλεμο αυτό, πολλοί από εμάς τους δημοσιογράφους δεν είναι ουδέτεροι παρατηρητές.

Γι' αυτό και με το που τελείωσε το ματς με τη Ρωσία κάποιοι έπιασαν την εθνική μπάσκετ με σκοπό να τη λιανίσουν. Γιατί προσέβαλε τα ιερά και τα όσια, τα οποία εκείνοι υπερασπίζονται, τάχα από ιδεολογική ευαισθησία...

Είπαμε, υποκρισία! Γιατί σχεδόν όλοι οι απεσταλμένοι στην Τουρκία είχαν προαναγγείλει έγκαιρα τη φοβερή ιδιομορφία του αγώνα Ελλάδας-Ρωσίας. Για την οποία ιδιομορφία την ευθύνη έχει η FIBA με το σύστημα διεξαγωγής του παγκόσμιου πρωταθλήματος που έχει καταρτίσει.

Η ευθύνη των διεθνών μας παικτών έχει να κάνει με το ότι έχασαν χωρίς να φροντίσουν να προστατέψουν τους εαυτούς τους. Αλλά εδώ φταίει και η απούσα κατά τη διάρκεια του αγώνα ομοσπονδία, οι εκπρόσωποι της οποίας θα έπρεπε να επέμβουν και να συνετίσουν τους... επιδειξίες.

Ομως από το σημείο αυτό, μέχρι να γράφεται ή να λέγεται ότι δόθηκε γραμμή από τα υψηλότερα κλιμάκια του μπάσκετ, για να χάσει η Εθνική, ή ότι οι παίκτες τάχα εξαργύρωσαν την ήττα τους παίζοντας τον αγώνα στο στοίχημα, υπάρχει τεράστια διαφορά, για την οποία εκτός από τη δεδηλωμένη εμπάθεια, απαιτείται και μεγάλη δόση βλακείας.

ΥΓ.: Οι πρώτοι που θα είχαν κάθε λόγο να επαναστατήσουν με την απόφαση των διεθνών να χάσουν ήταν οι (ουκ ολίγοι) «πελαργοί», οι οποίοι ξόδεψαν τα λεφτά τους και το χρόνο τους για να τους συμπαρασταθούν στην Τουρκία. Το ότι δεν το έκαναν νομίζω πως κάτι λέει, πράγμα που ασφαλώς θα έπρεπε να λάβουν υπόψη τους διαμαρτυρόμενοι και... προτεστάντες!

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Αθλητισμός
Στη στήλη
Φιλιππικοί