Έντυπη Έκδοση

πώς σκουριάζει το ατσάλι...

Επειδή είμαι αριστερός και θα πεθάνω αριστερός, αρχίζω να μην ανέχομαι μια Αριστερά που αρχίζει να με πεθαίνει...

Οταν γράφει κανείς περί Αριστεράς, αν είναι αριστερός όπως και η αφεντιά μου, γράφει ταυτοχρόνως και υπέρ Αριστεράς - ενίοτε κι αθέλητα, αλλά συνήθως εκούσια. Τουλάχιστον υπέρ της Αριστεράς έτσι όπως ο καθένας εννοεί τη δόκιμη εκδοχή της,

μιας και πλέον, σκόρπιοι έτσι όπως πολλοί φθάσαμε να 'μαστε, ο καθένας μπορεί να διατηρεί την πολυτέλεια του «προσωπικού του κομμουνισμού» - αριστοκρατικό μεν, αλλά καμμιά φορά ψυχοσωτήριο...

Με έναν λόγο, πολλοί αριστεροί τα τελευταία χρόνια διάγουμε εν αναμονή. Για αυτούς ο λόγος σήμερα, για εμάς - οι οργανωμένοι στα κόμματα της Αριστεράς είναι άλλη υπόθεση, μάλλον ανώτερη, οι σύντροφοι αυτοί την αντέχουν ακόμα την καλογερική και μπράβο τους, ότι βαρειά. Τους βγάζω το καπέλο κι επικαλούμαι τη συμπάθειά τους (όπως άλλωστε και τη δική σας, όσοι είσθε αριστεροί κι όσοι δεν είσθε) για όσα θα πω παρακάτω.

Οταν, προ ετών, δημιουργήθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ, πολλοί αριστεροί, άλλοι διστακτικά κι άλλοι με ενθουσιασμό, έσπευσαν σε έναν «κοινό τόπο» όπου θα μπορούσαν να ζυμωθούν ιδέες, να γεννηθούν προτάσεις -κυρίως αυτό- και να βγάλουν την Αριστερά, σε μια

εποχή που ο λαός και η κοινωνία την είχαν ανάγκη περισσότερο από ποτέ, από το σύνδρομο της ιστορικής πολιτικής (αλλά όχι ιδεολογικής) ήττας.

Σιγά σιγά ο κόσμος που προσήλθε σε αυτό το φόρουμ άρχισε να αντιλαμβάνεται ότι έχει να κάνει απλώς με μια νεκρανάσταση της παλιάς αριστερής παθολογίας, μάλιστα σε μορφές της -αριστερίστικες- από τις πλέον επαχθείς κι απεχθείς. Ανθρωποι συνηθισμένοι να ζουν στο πλαίσιο του μικρόκοσμου-γκρουπούσκουλου, ιδρυματικοί, που στην «εποχή τους» είχαν στείλει κόσμο στο σπίτι του (παρά τις φιλοδοξίες τους να τον στείλουν στα ψυχιατρεία), άρχισαν εκ νέου να δίνουν τον τόνο στο πείραμα του ΣΥΡΙΖΑ, με

αποτέλεσμα αντί το νέο σχήμα να εξελιχθεί σε συνάντηση κι ώσμωση ανθρώπων, συλλογικοτήτων και κομμάτων, να ξεπέσει σε ένα τεραίν διαρκούς καταμέτρησης και αναμέτρησης των εσωτερικών του συσχετισμών. Μάλιστα, ούτε καν για την παραγωγή πολιτικής (πόσω μάλλον ιδεολογίας και ήθους), αλλά μόνον για τη νομή της (μικρο)εξουσίας.

Κι έτσι, οι άνθρωποι άρχισαν να φεύγουν απ' τον ΣΥΡΙΖΑ και να μένουν τα γκρουπούσκουλα. Η επιρροή του σχήματος στην κοινωνία ξεφούσκωσε και τις ελπίδες διαδέχθηκαν η κριτική και επικριτική στάση.

Προσωπικώς ομνύω στην Αριστερά του καλού, τη λαϊκή Αριστερά, με τις παραδόσεις και τον πολιτισμό της, την ταξική Αριστερά ενός δημοκρατικού κομμουνισμού, ανοιχτόκαρδου, ανοιχτόμυαλου, πειθαρχικά οργανωμένου, ανεκτικού με τα παιδιαρίσματα των ανθρώπων, ικανού να προστατεύει τα πρόσωπα απ' τη βαρβαρότητα των συλλογικοτήτων, όταν εκφυλίζονται σε θρησκευτικά τάγματα. Ουτοπίες, θα μου πείτε, μεγάλο το δίκιο σας...

Ομως μεγάλο και το άδικο. Και για τον κόσμο της Αριστεράς και για την κοινωνία που περιμένει την Αριστερά τουλάχιστον πρόμαχο στα δίκια της.

Οπως απεδείχθη, αυτό που κυρίως παράγουν τα γκρουπούσκουλα, άλλοτε συνιστώσες κι άλλοτε υποσύνολα μέσα στις συνιστώσες, είναι το ένδον μίσος. Ενα μίσος μεταξύ τους και προς όποιον άλλον στοχοποιήσουν, που βγάζει μάτια, ανυπόφορο, αδυσώπητο κι ανισόρροπο. Ατελεύτητο.

Ομως η Αριστερά που μισεί τα άλλα της μισά, δεν αγαπάει τον κόσμο. Ο κόσμος το νοιώθει αυτό, πικραίνεται στην αρχή κι ύστερα αηδιάζει και βδελύσσεται.

Λόγος, με τέτοιους όρους, για πολιτική (θέμα κομματικής δεν τίθεται) ενότητα της Αριστεράς δεν μπορεί να γίνει, χωρίς να 'ναι από χέρι απελπισμένος. Διότι όσοι προσπαθούν να διαλεχθούν, χαρακτηρίζονται συχνά από λογής ταμπέλες που αφειδώς κοτσάρουν οι πάντες στους πάντες, χωρίς αιδώ, δεύτερη σκέψη και συχνά με άκραν δολιότητα.

Οι κλασικές αρετές που οι πάντες αναγνώριζαν σε έναν αριστερό, της αλληλεγγύης, της συντροφικότητας, της ανιδιοτέλειας, έχουν γίνει για πολλούς από μας καπνός και κατά τον εξυπνακισμό, τον κυνισμό και την αποηθικοποίηση της καθημερινής μας στάσης απέναντι στα πράγματα, μοιάζουμε ήδη από καιρό σε αυτούς που κατηγορούσαμε, τους συστημικούς, τους καριερίστες και τους αριβίστες.

Κι έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται τώρα να διαλύεται στον εσωτερικό μικρόκοσμο των γκρουπούσκουλων. Δεν ξέρω αν πνέει τα λοίσθια, αλλά ξέρω ότι η ταπεινότης μου, όπως και πολλοί άλλοι αριστεροί δεν μπορούν πια να διαλέγουν απ' την Κική και τη Φωφώ ποια θα τους τη φέρει καλύτερα. Κι αν κι αυτήν τη φορά ψηφίσουμε κάποιοι από μας αυτήν την Αριστερά, θα το κάνουμε με κρύα καρδιά και χωρίς καμμιά ελπίδα.

Η μόνη ελπίδα πλέον (για πολλούς από μας) είναι οι νέες γενιές να υπερβούν τη δική μας παθογένεια, ξαναδίνοντας στην Αριστερά τα νοήματά της...

ΥΓ.: Υπάρχουν ακόμα και πάντα θα υπάρχουν πολλοί αγωνιστές της Αριστεράς, των οποίων τον αγώνα και την προσωπική στάση εκτιμώ και σέβομαι. Το πολιτικό όμως αποτέλεσμα της συλλογικής τους δράσης είναι δραματικά κατώτερο (κι επί μακρόν πλέον διάστημα) των απαιτήσεων της συγκυρίας. Ανήκω σε 'κείνους που εμφορούνται από «ιστορική αισιοδοξία», ξέρω ότι «η Γη θα γίνει κόκκινη», ήλπιζα όμως αυτό να συμβεί πριν να πάμε στα άστρα...

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

38 σχόλια

31 Ο/Η Aφροδίτη της Siemens έγραψε: (πριν 8 έτη)
Χρόνια πολλά Στάθη. Για ποια Αριστερά μιλάμε; Η Αριστερά αν παγκόσμια αντιμετωπίζει πρόβλημα επαναπροσδιορισμού και ανασυγκρότησης μετά την κατάρρευση του συστήματος των χωρών του πρώην υπαρκτού( φευ ανύπαρκτου)σοσιαλισμού και των όποιων ψευδαισθήσεων αυτό είχε εκθρέψει, στην Ελλάδα υπάρχει και μία άλλη παράμετρος που επιδεινώνει το αδιέξοδο και ευθύνεται για την πολυδιάσπαση του χώρου. Συνοψίζεται πολύ απλά σε αυτό που μέσα σε ένα στίχο περιέγραψε ορθά ο εθνικός μας ποιητής και έχει σχέση με την κατάρα της φυλής:"Η διχόνοια που κρατάει ένα σκήπτρο η δολερή.." Παρ` όλα αυτά συμφωνώ μαζί σου επιλέγοντας να αυτοπροσδιορίζομαι με ένα στίχο από έναν άλλο ποιητή ελαφρώς παραφραζόμενο: "Εξακολουθώ και παραμένω εν πλήρει συγχύσει Αριστερός/η. (αθώος έγραφε αλλά στην εποχή μας ίσως να αποτελεί πια συνώνυμο).
32 Ο/Η Θ.Ξ έγραψε: (πριν 8 έτη)
Το σημερινό σου κείμενο , ευχής έργο θα ήταν , να το διαβάσουν και να προβληματισθούν τα κάθε είδους κομματικά επιτελεία ή όργανα κάθε επιπέδου κάθε απόχρωσης αριστερής κοινοβουλευτικής η εξωκοινοβουλευτικής δύναμης , συνιστώσας, τάσης κλπ .
Από μέρους μου ένα πολύ μεγάλο εύγε!
33 Ο/Η Ηνιοχος έγραψε: (πριν 8 έτη)
Η Αριστερα του Εργολαβου χερι-χερι με την Δεξια του
Αρχιτεκτονα, απο υπερμετρη αγαπη για τον ντοπιο εργατη, τον αναγκαζουν οχι πλεον να μοιραστει τα κουρελιασμενα ιματια του, αλλα να παραδωσει αυτα, στους εισαγομενους κολασμενους ολης της γης για να κερδισει επαξια μια θεση στην αλλη ζωη του
Εξαυλομενου Μαρξιστικου Παραδεισου.

Προσερχονται οι πιστοι λοιπον υπο τα αγρυπνα βλεμματα των θρησκευτικων ταγματων του Κοκκινου
Τορκεμαδα στον Ναον της Πενταλοφου και των
λοφισκων να λαβουν τροφην και κοινωνιαν απο τους
Αρχιερεις των Κοκκινων Αμφιων.

Οποια εκπληξις η εισοδος στο αβατο των αβατων
απαγορευτικη για τον αμαρτωλο λαο,
τον Πατριαρχη της Νεας Ταξης τον ακριβοθωρητο
ματι ιθαγενους δεν φθανει, εκει στεκει η Αγια Τραπεζα των νομισματων και ιερων μεταλλων, εξω απο το ιερο ολοι οι Αρχιερεις αλλος στα πορφυρα ντυμενος
αλλος στα ροζ αλλος πρασινα τα μπλε και μαυρα, με μια φωνη υμνουν και εξυμνουν το Μνημονιο του Μονοδρομου για την Καθαρση των αμαρτιων του οχλου.

Θορυβημενος ο οχλος απο την προτροπη των εξαγνιστων της Πορφυρας της πιστης με το αιμα του
να ξεπλυνει τις αμαρτιες, γιατι αμαρτια να γεννηθεις
φτωχος μεγαλυτερη ουκ εστιν, μητε το αιμα του
ξυλουργου ηταν αρκετο, καλειται απο τους
Πορφυρο-Ροζογεννητους τον ματαιο τουτο κοσμο
να εγκαταλειψει. Γιατι οπως απεδειξε και η ταξη
η Νομενκλατουρια προσφιλες το προλεταριατον
αλλα προσφιλεστερον ολων το Κεφαλαιο διχως
συνορα, παντρεμενο με τα καραβανια των αθλιων
διχως συνορα και του ελαχιστου κοστους.

Μεσα στην απελπισια προσερχεται ο Αρχιερεας με τα
μπλε τα αμφια και υμνον ψαλλει με στεντορειον φωνη
μην τους δουλους σου απολυεις Δεσποτα Νεοταξιτη
ασε εμε να τους κοινωνησω απο το Δισκοποτειρον με
''Αλλο Μειγμα'' και ολους πακετο στο εξωτερον
στο μαγμα παρεα να στους στειλω.

Μικρη αναταραχη ξεσπα στους Πρασινομαυρους Αρχιερεις την πρωτοκαθεδρια του ορθου δογματος
πως τολμουν να αμφισβητουν αναρωτιουνται εξαλλοι, μα η εντολη του ΤοκοΠατριαρχη εμποδιζει την
Διαπαραταξικην Συνοδο σε σχισμα να ολισθησει.

Εφιπποι καταφθανουν εσχατοι εις Ναον, ο Μεγας
Αρχιερευς του Σκοτους ο Δρακουμελ με Θυγατεραν
με Υιον και Αριστερα σεξα Τραβεστιδα, θελουν
και αυτοι στο υπνωτισμενο ποιμνιο να δωρισουνε
το κωνιο της κουοτας που τους αναλογει, γιατι ο
Τραπεζιτης ολων των Τραπεζων κατεστησεν σαφες
οι αμοιβες συμφωνα με το ξαποσταλθεν κοπαδι
34 Ο/Η Ανέστης έγραψε: (πριν 8 έτη)
Επειδή είμαι αριστερός και θα πεθάνω αριστερός, αρχίζω να μην ανέχομαι μια Αριστερά που αρχίζει να με πεθαίνει.
Μία φράση που τα λέει όλα.
ΜΠΡΑΒΟ ΦΙΛΕ
Εκφράζεις τα αισθήματα όλων μας.
35 Ο/Η μικροαστος έγραψε: (πριν 8 έτη)
Για όλους εμάς που για πολλούς λόγους δεν ενταχθήκαμε σε κάποιο κόμμα αλλά ωστόσο την κρίσιμη στιγμή της κάλπης είμασταν εκεί και στηρίζαμε την αριστερά , και τα τελευταία χρόνια νοιώθαμε ανεπιθύμητοι σα να βαραίναμε τους κομματικούς προύχοντες , σαν να τους αηδιάζαμε και αναρωτιόμασταν γιατί αραγε; φταίμε; γίναμε δεξιοί , γεράσαμε και δεν καταλαβαίνουμε τον νέο αριστερό κόσμο ; έρχεται ο Στάθης σήμερα να μας εκφράσει.

Προσωπικά , παρότι πάντα δυσκολευόμουν με την μονολιθικότητα του ΚΚΕ, δεν βλέπω πια άλλη λυση
ασε που μπορεί (με την υποστήριξη της συντρόφισσας Λιάνας) να κάνω ελέυθερα το σταυρό μου, να καπνίζω κανά στριφτό και να μην σκέφτομαι δυό φορές πριν πω ότι είμαι Ελληνας
36 Ο/Η Αντώνης Βασιλειάδης έγραψε: (πριν 8 έτη)
Ισως το πιο μεστό - χωρίς ίχνος κολακείας - και ταυτόχρονα τόσο ωραίο κείμενο που έχεις γράψει για τον χώρο μας Φίλε Στάθη. Το φ κεφαλαίο γιατί είναι ο μόνος τρόπος να εκφράσω τα συναισθήματά μου για κάποιον που αγαπάει την Αριστερά πιότερο από τους επαγγελματίες της αριστεράς. Εύχομαι να βρεθούμε μαζί στην Αριστερά των παιδιών μας, πριν γίνουμε ... αστρόσκονη.
37 Ο/Η ο γιαλός είναι στραβός έγραψε: (πριν 8 έτη)
Ένας από τους λόγους των προβλημάτων του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ είναι η αριστερή του ιδεολογία, αλλά ταυτόχρονα η λειτουργία του με όρους αστικού κόμματος. Αυτά είναι πράγματα ασύμβατα.
Ένα άλλο σοβαρό πρόβλημα είναι η έλλειψη ηγεσίας. Κι απ΄τα σοβαρώτερα προσόντα του ηγέτη, ειναι να ξέρει να υποχωρεί.
Μεσούντος του Πολέμου υπήρξε διαφωνία ανάμεσα στον Τσώρτσιλ και στον Αϊζενχάουερ. Μετά από έντονη συζήτηση ο Αϊζενχάουερ σταμάτησε να επιμένει στην άποψή του. Κι ο Τσώρτσιλ είπε: "Άικ εκπαιδεύεσαι να υποχωρείς; Πας γιά Πρόεδρος;"
Ας μη το αναλύσουμε περισσότερο.
Εκείνο που συμβαίνει στον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, είναι η πόλωση πάνω σε μικρής σημασίας θέματα.
Αυτό δεν είναι πείσμα όπως θα νόμιζαν πολλοί ή επιμονή γιά την απόλυτη αλήθεια της κάθε σινιστώσας. Μισώ την επανάληψη αλλά θα το γράψω. Είναι έλλειψη ηγεσίας.
38 Ο/Η Πέττικας Θανάσης έγραψε: (πριν 8 έτη)
Αγαπητέ Στάθη χρόνια σου πολλά και πάντα με σπαθάτο και καθαρό μυαλό. Το σημερινό άρθρο σου με συγκίνησε τόσο πολύ, που για πρώτη φορά τολμώ να γράψω (έστω και ευχές), και να σου πω ότι συμβωνώ απόλυτα μ' όσα έγραψες για την Αριστερά. Για την Μεγάλη Ελπίδα και τον Μεγάλο Πόνο της ανθρωπότητας. Νάσε πάντα καλά αδελφέ.
Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας 38

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
ναυτίλος