Έντυπη Έκδοση

Νεο-λαϊκιστές

Εκείνους τους ήξερες. Πολιτικοί παλιάς κοπής, που θεωρούσαν το ρουσφέτι προσφορά και την υποταγή στους ισχυρούς καθεστωτικό καθήκον. Εταζαν, διόριζαν κι έβγαιναν άνετοι στα προεκλογικά μπαλκόνια μοιράζοντας φυλλάδια μιας ειδυλλιακής ζωής...

Ελάχιστοι απ' τους παλιούς λοξοδρομούσαν, ψάχνοντας οξυγόνο στα δάση της πραγματικής πολιτικής, που δεν είναι συμβατή με τα καθεστωτικά πάρε-δώσε, την αρρώστια της ασύστολης ψηφοθηρίας, τη διαπλοκή και τα απροκάλυπτα ψεύδη. Τους περισσότερους από αυτούς τους έφαγε το σκοτάδι... Εκείνους τους έβλεπες, τους άκουγες, τους βαρέθηκες, τους απέρριψες. Ωσπου ήρθε η «νέα γενιά». Του Σημίτη και του Καραμανλή, του Γ. Παπανδρέου και του Σαμαρά, της Ντόρας και του Καρατζαφέρη... Ολόιδιοι, αδερφέ μου! Ξεσήκωσαν όλα τα αμαρτήματα και τα παθογενή των παλαιών, τα έκρυψαν πίσω από κομψές εκφράσεις και νεωτερισμούς, και βγήκαν στην αγορά ευαγγελιζόμενοι το «νέον». Τον εκσυγχρονισμό, τη μεταρρύθμιση και την υπέρβαση· αναθεματίζοντας το παρελθόν, πότε ευθέως και πότε πονηρά, γιατί χρειάζονταν την αύρα και τους μύθους του... Τους βλέπεις σήμερα και λες, σε τι διαφέρουν οι θλιβεροί κομματάρχες του παρελθόντος από τον Γ. Παπανδρέου που τάζει προεκλογικά ανάσες στους μελλοθάνατους και δήθεν σηκώνει μπαϊράκι στους εντολείς και επιτηρητές του; Σε τι διαφέρει ο Σαμαράς από τον Αβέρωφ και η Ντόρα από τον πατέρα της; Το τραγικό είναι πως ολόιδια παραμένει και η Αριστερά. Και η «δογματική» και η «ανανεωμένη». Ευκολίες, ανελαστικότητα, ευχολόγια, αγκυλώσεις και, εσωτερικώς, ίντριγκες, διαγκωνισμοί και ανθρωποφαγία. Γνήσια καθεστωτικά χαρακτηριστικά, κρυμμένα σε μεταξωτά μαντήλια... Οσο πλησιάζουν οι εκλογές της αυτοδιοικητικής (αυτ)απάτης τόσο ακούγεται πια καθαρά εκείνος ο οργισμένος στίχος του Βολφ Μπίρμαν και στις δύο εκδοχές του... Που δεν αφορούσε αποκλειστικά τους πολιτικούς.

Ενα λεπτό, περιπτερά...

««Σας πειράζει να μου το ξύσετε;». «Μα τι λέτε, αλίμονο, εγώ θα σας το ξύσω, κυρία μου».

Μου το ξύνει και φεύγω βιαστική, να κοτσάρω την κάρτα στάθμευσης στο αυτοκίνητο, μη με γράψουν οι περιπολίες του Δήμου.

Ταξί, σουβλατζίδικα και -κυρίως- περίπτερα. Οι Τρεις Σωματοφύλακές μου στη ζούγκλα της πόλης. Πώς θα ζούσα χωρίς αυτούς;

Μεθαύριο έχουν δηλώσει ότι απεργούν οι περιπτεράδες. Βρίσκομαι σε απόλυτο πανικό. Είναι σαν να πρόκειται να μου λείψει ένα χέρι, ένα πόδι, ένα κομμάτι από το κέφι μου. Ξέρω ότι αν θέλω μπορώ να βρω αλλού τσιγάρα, εισιτήρια, περιοδικά και ημερήσιο Τύπο. Ξέρω ότι στο αχανές γίγα-μάρκετ της περιοχής μου θα βρω ό,τι πουλάει η κυρία Μαίρη, στο περιπτεράκι της Πλατείας Σολωμού (αν και το στοκ της κυρίας Μαίρης είναι κατά τι πλουσιότερο, σόρι, πολυεθνική).

Ποιοι επιστήμονες, ποιοι φενγκσουιστές, ποιοι αστροφυσικοί θα μπορέσουν να αναλύσουν το φαινόμενο της διαστολής του χωροχρόνου εντός ενός ελληνικού περιπτέρου; Ποιοι κοινωνικοί ανθρωπολόγοι θα αναλύσουν τη σημασία της "καλημέρας" και της μίνι ριπής κουτσομπολιού, του αθλητικού, του καλλιτεχνικού σχολίου, που σπάει τη μονοτονία του μαγγανοπήγαδου "δουλειά-σπίτι";

Τι να γράψεις για την προσαρμοστικότητα των περιπτερούχων, όχι μόνο στις παραξενιές του καθενός, αλλά και στις απαιτήσεις της εποχής; Τώρα τελευταία όχι μόνο μας διαθέτουν κάρτες στάθμευσης, αλλά μας τις ξύνουν οι ίδιοι, αν βαριόμαστε τη σπαζοκεφαλιά τους. Σέρβις πεντάστερο.

Πού αλλού θα βρω, μαζί και ταυτοχρόνως, μαλακτικό ρούχων, ριγέ προφυλακτικά, Γκορμίτι και το συλλεκτικό Newsweek για την έρευνα στα βλαστοκύτταρα; Τι θα απογίνω αν δεν υπάρχει στη ζωή μου ένα "περίπτερο", που θα μου δώσει την αφορμή να βγω από το σπίτι με τις πιτζάμες "για τσιγάρα" και να μην ξαναγυρίσω ποτέ;

Δεν θέλω να ξέρω τι αιτήματα έχουν. Αδιαφορώ αν είναι δίκαια ή άδικα. Να ικανοποιηθούν εδώ και τώρα.

Με τους θεσμούς δεν παίζουμε...».

(Ρίκα Βαγιάννη - «Εθνος»)

Εκ των έσω

* ΑΛΩΣΗ;... «Αμερικανο-βρετανοί επενδυτές διεισδύουν στο κεφάλαιο της επιχείρησης που εκδίδει την ισπανική «Ελ Παΐς», μια διάσημη εφημερίδα για την ανεξαρτησία και την αξιοπιστία της»...

Η Χριστίνα Πουλίδου στην «Αυγή»:

- «Ο ένας νέος μέτοχος είναι ένας επιχειρηματίας-μέλος των "Φίλων των Ισραηλινών Ενόπλων Δυνάμεων", ενώ ο έτερος είναι γνωστός ως "ο δισεκατομμυριούχος χωρίς μόνιμη κατοικία". Μολονότι λοιπόν η "Ελ Παΐς" έχει τηρήσει μια έντονα κριτική στάση έναντι του Ισραήλ, το νέο ιδιοκτησιακό καθεστώς δηλώνει πως δεν προτίθεται να εμπλακεί στη διαχείριση της εφημερίδας -"κάναμε μια χρηματοπιστωτική και όχι πολιτική επένδυση" υποστήριξαν σχετικά. Ωστόσο, πολλοί στην Ισπανία αμφιβάλλουν σήμερα για τη δυνατότητα της εφημερίδας να διατηρήσει την αξιοπιστία της».

* ΟΙΚΤΙΡΜΟΙ... «Ουδείς υπεύθυνος πολίτης μπορεί να επιχαίρει για το ναυάγιο του ενεργειακού επενδυτικού προγράμματος του Κατάρ στον Αστακό. Οι πάντες όμως έχουν δικαίωμα να οικτίρουν τον αγοραίο χειρισμό του θέματος από την ερασιτεχνική ομάδα της κυβερνήσεως του κ. Γιώργου Παπανδρέου»...

Ο Κώστας Ιορδανίδης στην «Καθημερινή»:

- «Το όπλο της "εκσυγχρονιστικής" ομάδος ήταν η θρυλούμενη τεχνοκρατική δεινότης τους έναντι των γηγενών στελεχών του ΠΑΣΟΚ. Αλλά τα ιδιαιτέρως προσοντούχα στελέχη της κυβερνήσεως του κ. Παπανδρέου αποδεικνύονται σταδιακώς ανεπαρκή και ως τεχνοκράτες. Το αποτρόπαιο είναι ότι οι εμφορούμενοι με νεωτερικές δήθεν απόψεις υπουργοί, όχι μόνον δεν αντιλαμβάνονται το πολιτικό τους έλλειμμα, αλλά αυταπατώνται ότι ενώ οι ίδιοι "θριαμβεύουν" στη διεθνή σκηνή, αυτό δεν γίνεται αντιληπτό από τους "υπανάπτυκτους" συναδέλφους τους ή συμπολίτες».

Οι τίτλοι

ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ

Το φακελάκι ζει και βασιλεύει.

ΑΔ. ΤΥΠΟΣ

«Δεν θα υπάρξουν νέα μέτρα» επιμένει ο Γ. Παπανδρέου.

ΑΥΡΙΑΝΗ

Η σκανδαλολογία και το μπάχαλο της κυβέρνησης διώχνουν τους επενδυτές.

ΕΘΝΟΣ

Εκπτώσεις στα πρόστιμα για τα αυθαίρετα.

ΕΛ. ΩΡΑ

Αστυνομικός ο πρώτος μάρτυρας του Αντίχριστου 666.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ

Η Κατάρ(α) του Αστακού τιμώρησε τον Παπανδρέου.

ΕΛ. ΤΥΠΟΣ

Η «φούσκα» του Κατάρ έσκασε στα χέρια του Γιώργου.

ESPRESSO

Σαφάρι για το μεγάλο αφεντικό με την κοκαΐνη.

ΕΣΤΙΑ

Διώχνουμε τις επενδύσεις - Αλλοπρόσαλλη η κυβερνητική πολιτική.

Η ΒΡΑΔΥΝΗ

Κραυγή αγωνίας.

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Οι εξωστρεφείς κλάδοι πάνε καλά.

Η ΝΙΚΗ

Το πείραμα του ΔΝΤ απέτυχε στην Ελλάδα.

Ο ΛΟΓΟΣ

Αστακο-μαχίες στην κυβέρνηση.

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Ριζοσπαστικά μέτρα προστασίας των ανέργων.

ΤΟ ΒΗΜΑ

Στο στόχαστρο η οικογενειοκρατία στα ΑΕΙ.

ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ

Τούρκικο φέσι, πράσινες μπίζνες.

ΕΠΩΝΥΜΩΣ

Οταν η αγραμματοσύνη έρχεται ξανά στη μόδα...

«... Σε αντίθεση με την Πάρις Χίλτον και τις όμοιές της, τουλάχιστον η Μέριλιν είχε απόλυτη επίγνωση πως είναι «κουλ» να είσαι έξυπνη. Φιλοδοξούσε να διαβάζει βιβλία και να κάνει παρέα με διάσημους συγγραφείς, ενώ έφτασε στο σημείο να παντρευτεί διανοούμενο.

Στις μέρες μας, μια άλλη διάσημη καλλονή με λαμπερό δέρμα και ισχυρό "ρεύμα", η Σάρα Πέιλιν, κατάφερε να ξαναφέρει την άγνοια στη μόδα.

Αδυνατείς να ανακαλέσεις στη μνήμη σου τις αποφάσεις του Ανώτατου Δικαστηρίου; Είσαι ανίκανη να θυμηθείς τα ονόματα εφημερίδων που διάβασες ή ανθρώπων που (λες ότι) θαυμάζεις; Κανένα πρόβλημα! Υποστηρίζεις έναν υποψήφιο γερουσιαστή από την Πενσιλβάνια, που όμως κατεβαίνει για την έδρα στην Πολιτεία της Δυτικής Βιρτζίνια: Σιγά το πράγμα! Το βασικό είναι να μην είσαι ένα από αυτά τα "ασπόνδυλα" της ελίτ, με πτυχίο από κάποιο κορυφαίο πανεπιστήμιο -σαν τον πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα, που δεν μπορεί να νιώσει τίποτα.

Για την Κριστίν Ο' Ντόνελ αποτελεί είδηση ότι το Σύνταγμα εξασφαλίζει τον διαχωρισμό Εκκλησίας και κράτους. Ζώντας στη χώρα του Κόμματος του Τσαγιού, ο Τζόε Μίλερ -οι σωματοφύλακες του οποίου έβαλαν χειροπέδες σε δημοσιογράφο- και ο Καρλ Παλαδίνο -που απείλησε να δείρει τον Φρεντ Ντίκερ της "The New York Post" -ούτε ακουστά δεν είχαν για την ύπαρξη της Πρώτης Τροποποίησης του Συντάγματος. Και η Σάρον Ανγκλ βούλιαζε σε ακόμη χαμηλότερα επίπεδα βλακείας όταν είπε σε μια τάξη ισπανόφωνων μαθητών στο Λας Βέγκας ότι "μου μοιάζετε περισσότερο για Ασιάτες"!

Κατηγορούμενη ότι κακοποιεί την αγγλική γλώσσα, η Πέιλιν απολογήθηκε στο Twitter τονίζοντας πως "τα αγγλικά είναι ζωντανή γλώσσα" και ότι "και ο Σαίξπηρ συνήθιζε να φτιάχνει δικές του λέξεις". Πριν από μερικές ημέρες, σε μια προεκλογική συγκέντρωση των Ρεπουμπλικανών στο Αναχαϊμ της Καλιφόρνιας, η Πέιλιν δήλωσε ότι πιστεύει στη "μοναδικότητα της Αμερικής". Μόνο που όταν το θέμα πηγαίνει στους ανθρώπους που θα ηγούνται της χώρας, η έννοια αυτή καθίσταται αυτομάτως ύποπτη, αφού, όπως ισχυρίζεται η Πέιλιν, η Ο' Ντόνελ και η Ανγκλ, "οι ηγέτες σας πρέπει να είναι ακριβώς σαν και σας".

Στην Αμερική της Μέριλιν υπήρχαν ακόμη φιλοδοξίες. Τα μεγάλα κινηματογραφικά στούντιο μετέφεραν στην οθόνη λογοτεχνικά βιβλία, όχι σκουπίδια. Ακόμη και τα κινούμενα σχέδια επενδύονταν μουσικά με έργα σπουδαίων συνθετών. Στην Αμερική της Σάρα όμως, όλα αυτά τα έχουμε αποκηρύξει».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Στη στήλη
Ο τύπος των ήλων