Έντυπη Έκδοση

Fast track και «αξιοποίηση» του δημόσιου πλούτου

«Εκτός από την επανάσταση του αυτονόητου, πρέπει να κάνουμε και την επανάσταση του συγκεκριμένου», είπε στη Βουλή ο υπουργός Επικρατείας, προσπαθώντας να εξηγήσει στους βουλευτές την αναγκαιότητα του fast track νομοθετήματός του.

Και πριν «αλέκτωρ φωνήσαι», ο υπουργός έγινε πολύ συγκεκριμένος. Ξεκαθάρισε ότι το fast track δεν γίνεται τόσο για την προώθηση κάποιων μεγάλων επενδύσεων (που έτσι κι αλλιώς δεν αφορούν παρά 1-2 περιπτώσεις το χρόνο), αλλά αποτελεί το προπαρασκευαστικό στάδιο για την εκκαθάριση και αξιοποίηση της τεράστιας δημόσιας περιουσίας, που σήμερα ρημάζει. Και ακριβώς την επομένη, έφερε τροπολογία, με την οποία οι fast track επενδύσεις, επεκτείνονται και στην περιουσία των δημόσιων επιχειρήσεων που υπάγονται στο νόμο περί αποκρατικοποιήσεων.

Μέσα στη δίνη της πρωτοφανούς οικονομικής κρίσης, η κυβέρνηση επιχειρεί να «νομιμοποιήσει», μέσω Βουλής, την ταχεία εκμετάλλευση (εκποίηση κατ' άλλους) της δημόσιας περιουσίας. Η φύση, το περιβάλλον, ο αιγιαλός, οι παραλίες, η θάλασσα, τα δάση, από συγκριτικό πλεονέκτημα της χώρας γίνονται πρώτη ύλη και παρανάλωμα στο βωμό της πολυπόθητης ανάπτυξης. Και αυτό με διαδικασίες εξπρές, μακριά από το διαφανή κοινωνικό έλεγχο και χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η πάγια νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας!

Είναι γεγονός ότι η υπερβολική ευαισθησία για την προστασία του περιβάλλοντος ακούγεται στα αυτιά του κ. Παμπούκη περίπου ως γραφική. Ετσι όπως ακούγονται και οι διαμαρτυρίες για την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο όνομα, δήθεν, της ασφάλειας. Χρειαζόμαστε επειγόντως επενδύσεις, και μάλιστα μεγάλης κλίμακας, και είναι θέμα μείζονος δημοσίου συμφέροντος να τις βρούμε. Αυτό είναι το μότο των θέσεων τού, τουλάχιστον ειλικρινούς ως προς τις απόψεις του, υπουργού.

Ελάχιστοι θα διαφωνούσαν στο ότι πράγματι ο τόπος χρειάζεται σήμερα επενδύσεις για να ανακάμψει και να ξεπεράσει την κρίση, την ανεργία, την υποβάθμιση της ζωής των πολιτών. Ομως υπάρχουν και όρια εθνικής και προσωπικής αξιοπρέπειας. Ουδείς θα συμφωνούσε, για παράδειγμα, με μια πολιτική νεοαποικιακού τύπου, που αναζητά τρόπους για ένα μαζικό ξεπούλημα, σε τιμές ευκαιρίας, του εθνικού μας πλούτου, ακόμη και σε ευαίσθητους τομείς, όπως το πιστωτικό σύστημα, η ενέργεια, οι υποθαλάσσιες έρευνες.

Αντίθετα, θα έδινε τη συναίνεσή του σε μια ισορροπημένη, προγραμματισμένη αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας, με όρους διαφάνειας και πλήρους δικαστικού ελέγχου των διαδικασιών, ώστε να προστατευθεί αποτελεσματικά το περιβάλλον. Ακόμη και ένα ευνοϊκότερο φορολογικό καθεστώς για τους επενδυτές θα ήταν συζητήσιμο στο πλαίσιο του σημερινού κοινωνικού συστήματος, αρκεί τουλάχιστον να διασφαλιζόταν ότι η κατανομή των βαρών θα γίνονταν ισότιμα και η αναδιανομή του εισοδήματος δίκαια.

Ομως κανείς δεν τα διασφαλίζει αυτά. Η εμπειρία του Αστακού το έδειξε καθαρά. Επενδύσεις μεγάλης κλίμακας που γίνονται στο πόδι, με διαδικασίες εξπρές, χωρίς σοβαρή περιβαλλοντική και οικονομική μελέτη, δεν προασπίζουν το δημόσιο συμφέρον.

Αν, λόγω της διακαούς επιθυμίας μας να έρθουν το συντομότερο δυνατόν τα 5 δισ. δολάρια που μας υποσχέθηκαν οι Καταριανοί, σπεύδουμε να δημιουργήσουμε ειδικά, ad hoc, φορολογικά καθεστώτα-παραδείσους, ασυλίες και προνόμια, εκτός της έννομης τάξης της χώρας, αδιαφορώντας για την αποτελεσματική περιβαλλοντική προστασία του τόπου (δηλαδή των παιδιών μας), τότε σίγουρα κάτι δεν πάει καλά. Ο πανικός δεν είναι πάντα ο καλύτερος σύμβουλος. Η βιασύνη σ' ένα τόσο σημαντικό για τη χώρα ζήτημα δεν είναι η ενδεδειγμένη λύση. Οχι μόνο γιατί δημιουργεί και αυξάνει τα προβλήματα αδιαφάνειας αλλά και γιατί μπορεί να αποδειχθεί εκ των πραγμάτων αναποτελεσματική.

Η κυβέρνηση, γνωρίζοντας ότι η δημόσια διοίκηση έχει πρόβλημα απόδοσης και αποτελεσματικότητας, επιχειρεί να μεταφέρει την ευθύνη των διοικητικών πράξεων (έκδοση αδειών, περιβαλλοντικών μελετών, ειδικών όρων δόμησης) στους υπουργούς. Μετατρέπει έτσι την πολιτική ευθύνη σε προσωπική, ενδεχομένως και ποινική. Η προστασία του Συντάγματος όμως δεν είναι προσωπική υπόθεση του πρωθυπουργού ή των υπουργών του, αλλά βασικό και πρωταρχικό καθήκον τους.

Κακέκτυπο των Ολυμπιακών

Η επανάληψη φαινομένων τύπου Ολυμπιακών Αγώνων, που δημιούργησαν τόσο μεγάλα προβλήματα, είναι δυστυχώς και το σημερινό πρότυπο του κ. Παμπούκη.

Δεν οδηγούμαστε δηλαδή απλώς σε παράκαμψη των διοικητικών διαδικασιών αλλά και σε επίσπευση του δικαστικού ελέγχου. Ωστόσο, ακόμη και η Ν.Δ. θεωρεί ότι θα ήταν προτιμότερο να προηγηθεί η σύνταξη ενός συνολικού χωροταξικού πλαισίου και των δασικών χαρτών. Το ΤΕΕ ζήτησε, επίσης, να τεθούν κανόνες σωστής λειτουργίας του δημόσιου τομέα πριν επιταχυνθούν οι διαδικασίες. «Γιάννης κερνά, Γιάννης πίνει», λένε οι περιβαλλοντικές οργανώσεις για τα προνόμια των ιδιωτών επενδυτών. Μόνο η κυβέρνηση δηλώνει ευχαριστημένη...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
Δυο ματιές την εβδομάδα