Έντυπη Έκδοση

Πέθανε στα 77 του χρόνια ο Πολωνός συνθέτης Χ.Μ. Γκορέτσκι

Εκανε χιτ μια συμφωνία

Ο Πολωνός συνθέτης Χένρικ Μικολάι Γκορέτσκι, ο οποίος με το σημαντικό έργο του σφράγισε το ύφος της μουσικής του εικοστού αιώνα, πέθανε την περασμένη Παρασκευή στη γενέτειρά του, στο Κατοβίτσε της νότιας Πολωνίας.

Ηταν 77 ετών, αφού είχε γεννηθεί στις 6 Δεκεμβρίου του 1933. Είχε μαθητεύσει κοντά στον μεγάλο συνθέτη της χώρας του Κάρολ Σιμανόφσκι.

Ηταν ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της πολωνικής πρωτοπορίας, που χαρακτηρίστηκε ιερός μινιμαλισμός. Μέχρι το 1992 είχε απευθυνθεί σ' ένα ειδικό μουσικόφιλο κοινό. Ξεπέρασε, όμως, τα σύνορα της χώρας του και έγινε διεθνής φιγούρα, όταν ηχογράφησε τη «Συμφωνία αρ. 3», την επονομαζόμενη «Των θρήνων». Ηταν μία παραγωγή της εταιρείας «Elektra Nonesuch», με τη Σιμφονιέτα του Λονδίνου, υπό τη διεύθυνση του Ντάβιντ Ζίνμαν. Τραγουδούσε η υψίφωνος Νταν Απσοου.

Ο δίσκος, ύστερα από συνεχείς επανεκδόσεις, υπολογίζεται ότι έχει πουλήσει ένα εκατομμύριο αντίτυπα! «Ισως οι άνθρωποι βρήκαν κάτι που χρειάζονταν σ' αυτό το κομμάτι της μουσικής. Κατά κάποιο τρόπο χτύπησα τη σωστή νότα σε κάτι που έλειπε, σε κάτι που είχε χαθεί γι' αυτούς. Νιώθω ότι ενστικτωδώς γνώριζα τι χρειάζονταν», είχε δηλώσει ο Χένρικ Γκορέτσκι, χωρίς να επιχειρήσει έκτοτε να επαναληφθεί.

Το έργο γράφτηκε το 1976 και παρουσιάστηκε έναν χρόνο μετά στο διεθνές φεστιβάλ Ρογιάν τής Γαλλίας. Αφιερωμένο στη μνήμη των θυμάτων του Ολοκαυτώματος, έχει τον υπότιτλο «Συμφωνία σε τρεις κινήσεις» και βασίζεται σ' έναν θρήνο της Παναγίας Μαρίας του 15ου αιώνα, σ' ένα ποίημα της 18χρονης κρατούμενης από την Γκεστάπο Ελενας Μπατζουζιάκ και στο λαϊκό τραγούδι μιας μάνας, η οποία θρηνεί τον χαμό του γιου της, κατά την εξέργεση της Σιλεσίας εναντίον των Γερμανών.

Η μουσική προσωπικότητα του Χένρικ Γκορέτσκι αναδύθηκε μετά το σπάσιμο των σταλινικών πάγων, στους οποίους είχε «καταψυχθεί» η καλλιτεχνική πρωτοπορία. Φανερά επηρεασμένος από την παραδοσιακή μουσική της πατρίδας του, τη γονιμοποίησε πιστός στις κατακτήσεις της Δεύτερης Βιεννέζικης Σχολής, και ιδιαιτέρως στον Αντόν Βέμπερν. Δεν θ' αργήσει να αναμετρηθεί με τους σύγχρονους μεγάλους συνθέτες, τον Λουίτζι Νόνο, τον Καρλχάιντς Στοκχάουζεν και τον συμπατριώτη του Κριστόφ Πεντερέτσκι.

Στην πλούσια εργογραφία του για μικρά και μεγάλα σύνολα ξεχωρίζει και η «Συμφωνία αρ. 2», η του «Κοπέρνικου», που γράφτηκε το 1972, με αφορμή τα πεντακόσια χρόνια από τη γέννηση του μεγάλου Πολωνού αστρονόμου Νικολάου Κοπέρνικου.

Ως καθηγητής σύνθεσης στην Κρατική Ανωτάτη Μουσική Σχολή του Κατοβίτσε είχε ορθώσει το ανάστημά του απέναντι στις παρεμβάσεις του κομμουνιστικού κόμματος. Ελεγε συχνά στους μαθητές του: «Αν μπορείς να ζήσεις χωρίς μουσική για δύο ή τρεις ημέρες, τότε δεν κάνεις γι' αυτή τη δουλειά -θα ήταν καλύτερα να ξοδεύεις τον χρόνο σου με μία κοπέλα ή με μια μπίρα».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
Κι αυτά...