Έντυπη Έκδοση

Μεθεόρτια με τον Καμιλέρι

Ετσι που περιγράφει το γιορτινό «πνεύμα των ημερών» στο τελευταίο του βιβλίο («Το ματωμένο χωράφι») ούτε βαλτός να ήταν ο Αντρέα Καμιλέρι (ο πιο πολυδιαβασμένος σήμερα Ιταλός συγγραφέας, με μόνιμο κεντρικό ήρωα στα αστυνομικά μυθιστορήματά του τον επιθεωρητή Μονταλμπάνο, που είναι εύστροφος, αποτελεσματικός και με χιούμορ, αν και κομμουνιστής):

«Αρχιζε η ενοχλητική περίοδος των εορτών. Δεν άντεχε πλέον όλη εκείνη την κατάσταση. Δεν τον ενοχλούσαν οι γιορτές, αλλά του έσπαγαν τ' αρχ... οι ευχές, τα δώρα, τα οικογενειακά γεύματα, οι βραδινές προσκλήσεις και η ανταπόδοση προσκλήσεων. Κι ύστερα οι ευχετήριες κάρτες με την ελπίδα ότι ο καινούργιος χρόνος θα ήταν καλύτερος από εκείνον που μόλις τελείωσε. Ελπίδα ψεύτικη, επειδή κάθε καινούργιος χρόνος, όταν τελείωνε, ήταν πάντοτε λίγο χειρότερος από τον προηγούμενο...».

Αυτό το «λίγο χειρότερος» πάει πια, δικέ μου. Ως το λαιμό βουλιαγμένους στην κρίση μάς βρήκε ο καινούργιος χρόνος. Ελεγα ότι δεν θα ξαναδώ σε τούτο τον πολύπαθο τόπο τόσα μάτια γεμάτα απόγνωση και ικεσία, τόσα απλωμένα χέρια -και τα ξαναείδα. Με την ανεργία και την ανέχεια να χτυπούν το σπίτι του γείτονα, το ένα μετά το άλλο, πάλι καλά, λέω, που με τις περικοπές στη σύνταξη και στο χριστουγεννιάτικο «δώρο» κουτσουρεύτηκε στις δύο μόλις ημέρες η συνήθης γιορτινή φυγή μου στα βουνά -με τον προσιτό Παρνασσό και το αναγκαίο προσκύνημα στο Ιερό του Απόλλωνα...

Οσο κι αν ακούς στα τρομοκρατικά τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων ότι μέσα στο 2010 (που, κατά τον μακάριο πρωθυπουργό μας, έγιναν από την κυβέρνησή του στη χώρα όσα δεν είχαν γίνει για δεκαετίες...) προστέθηκαν άλλοι 200.000 άνεργοι και έκλεισαν 50.000 εμπορικά καταστήματα, τη χωρίς προηγούμενο κρίση δεν τη συνειδητοποιείς, αν δεν σε χτυπήσει κατάμουτρα. Να πας λ.χ. για τα γιορτινά δωράκια στην ώς χθες ζωηρή αγορά του Χαλανδρίου και να βρίσκεις τα δύο από τα τρία μαγαζιά, όπου συνήθιζες να ψωνίζεις, με λουκέτο.

Θέλοντας και μη ξαναγυρίσαμε στο παλαιό «το καλύτερο δώρο είναι το βιβλίο» -για όσους διαβάζουν ακόμη.

Στην επιλογή δεν δυσκολεύτηκα, με σκόπιμη την προτίμηση στα βιβλία φίλων, που δεν προβάλλονται στα ετήσια αφιερώματα των κριτικών.

Κάποια από τα «μπεστ σέλερ» δεν γινόταν βέβαια να τα αγνοήσω. Οπως «Τα σακιά», το πιο σημαντικό, πιστεύω, μυθιστόρημα της Ιωάννας Καρυστιάνη. Τα «Ληξιπρόθεσμα δάνεια» του Πέτρου Μάρκαρη (λίγο το 'χεις, μέσα στη δεινή οικονομική κρίση, ο δολοφόνος να αποκεφαλίζει τέσσερις τραπεζίτες;). Και το ανεξάντλητο χιούμορ, τόσο καλοδεχούμενο στις μέρες μας, του Γιάννη Ξανθούλη στο τελευταίο του («Δεσποινίς Πελαγία»).

Επιπροσθέτως και μεροληπτικώς: «Μια χαραμάδα φως». Στο καλύτερο βιβλίο του ο Βαγγέλης Κούτας πραγματεύεται, κατά σύμπτωση, το ίδιο θέμα με την Καρυστιάνη (η γένεση, σε καθοριστικές οικογενειακές και κοινωνικές συνθήκες, ενός βιαστή και δολοφόνου) με πιο λιτή και άμεση γραφή και με δυνατότητα διεξόδου στην πιο μαύρη μαυρίλα.

Η παιδιόθεν καλή μου φίλη Ελένη Τσαμαδού και στο νέο της μυθιστόρημα «Ο επισκέπτης του ονείρου», εκτός από τη δυναμική πλοκή και την πειστική ανάπλαση αλλοτινών εποχών, επιμένει να διδάσκει, μεθοδικά και αβίαστα, ελληνικά και Ιστορία.

Για να 'ρθουμε, αναπόφευκτα, και στα πολιτικά κείμενα: «Η επινόηση της ετερότητας» είναι η τελευταία προσφορά στον απαιτητικό αναγνώστη του Κωνσταντίνου Τσουκαλά με τη διεισδυτική ματιά στα καίρια και την έντιμη γραφή.

Το αισιόδοξο, τολμηρό και καυτής επικαιρότητας ξάφνιασμα έρχεται από τον αντιεξουσιαστικό χώρο: στον αιχμηρό τίτλο «Η πολιτική βία είναι πάντοτε φασιστική» συμπυκνώνεται η συνισταμένη 22 κειμένων ισάριθμων συγγραφέων. Τη συλλογή, εξαιρετικά χρήσιμη τώρα που αναζωπυρώνεται ανησυχητικά η αριστερή βία, προλογίζει εύστοχα ο πολύφερνος πλέον στο ελευθεριακό κίνημα, αφ' ότου απελευθερώθηκε από τις λενινιστικές παρωπίδες, Περικλής Κοροβέσης.

Του καλού μου Περικλή Κοροβέση είναι ένα ακόμη σημαντικό κείμενο: η εισαγωγή στη συνοπτική «Ιστορία της τρομοκρατίας» του Σουηδού δημοσιογράφου και συγγραφέα Μπιορν Κουμ. Και μια συναφής απίστευτη μικρότητα -όχι ασυνήθης, φευ, στο συγκεκριμένο μαγαζί: στο ένθετο του χριστουγεννιάτικου «Βήματος» και σε ολοσέλιδη παρουσίαση του βιβλίου δεν υπάρχει ούτε λέξη για το πόνημα του Κοροβέση. Κι όχι μόνον αυτό: στη φωτοτυπία του εξωφύλλου έχει αφαιρεθεί μόνον η αράδα «Εισαγωγή Περικλή Κοροβέση» - όπως ακριβώς η σταλινική λαθροχειρία αφαιρούσε, στις φωτογραφίες, τον Τρότσκι από το πλάι του Λένιν. Τι ντροπή...

Βιβλία και κατά προτίμηση της κοινωνικής αστυνομικής φιλολογίας, με την όλο και πιο πλούσια παγκοσμίως σοδειά, είναι ευπρόσδεκτα ως δώρα και για τον συντάκτη αυτών των γραμμών. Και λίγο τσίπουρο, κάπου κάπου, δεν βλάπτει: θα κάνει πιο εύκολη την ουτοπική πια ευχή για καλή χρονιά...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
Ανάλυση στα γεγονότα