Έντυπη Έκδοση

Το κόμμα της άνω τελείας

Η άνω τελεία, ως σημείο στίξης σπανιότατο επί των ημερών μας (μόνο κάποιοι σχολαστικοί τη χρησιμοποιούμε πια), άρχισε να εγκαταλείπει τα... εγκόσμια του γραπτού λόγου με τη μονοτονική εκπαιδευτική μεταρρύθμιση Ράλλη· τη μόνη αξιόλογη μεταπολιτευτικά εδώ που τα λέμε· αν και για τα τωρινά εκπαιδευτικά: συγχωνεύσεις, λουκέτα στα νυχτερινά, πολύωρα θρησκευτικά, ολιγόωρα πολιτιστικά... έχουμε πολλά να πούμε.

Τέλος πάντων η άνω τελεία, που εξορίστηκε από τον γραπτό λόγο ως «κουλτουριάρικη» σε εποχές που τα θέλουμε όλα «απλά» και θεωρούμε απλό ακόμα και το ανόητο, στον προφορικό λόγο παρέμεινε μια χαρά, καθότι αναπόσπαστο σημείο του τρόπου που μιλιέται η γλώσσα μας, με συγκεκριμένη χρονική διάρκεια, που ορίζει τη λήξη ημιπεριόδου και προδιαθέτει για την επόμενη ημιπερίοδο που θα ολοκληρώσει την πρόταση· κάτι περιμένεις ακόμα μετά την άνω τελεία, δεν έχουν όλα τελειώσει.

Στην πολιτική η άνω τελεία εισέβαλε απρόσκλητα από την τηλεόραση. Εκεί που έβλεπες π.χ. μια συζήτηση, ο συντονιστής διέκοπτε κάποιον από τους συνομιλητές: «Παρακαλώ, εδώ βάλτε μια άνω τελεία...», για να μεταδοθεί μια επίκαιρη είδηση ή κάποιο «διαφημιστικό μήνυμα». Και επειδή η τηλεόραση είναι η μεγάλη των μίμων σχολή, από την τηλεόραση πέρασε στον καθημερινό λόγο. Στη θέση των παλιών «μια στιγμή...» ή «ένα λεπτό...» ή «moment...», ακούμε τώρα συχνά «άνω τελεία...».

Ετσι, στις δύστροπες μέρες μας, η άνω τελεία έφτασε να είναι «σήμα κατατεθέν» κάθε υπόσχεσης και κάθε προσδοκίας και αναμονής έως ότου... ολοκληρωθεί η πρόταση, μήπως πραγματοποιηθεί η υπόσχεση. Η κυβέρνηση, τα κόμματα, το Μνημόνιο, οι μεταρρυθμίσεις, οι τρόποι και οι πηγές αντιμετώπισης του χρέους, η ανάπτυξη... όλα εξουσιάζονται πλέον από το (αφανές) κόμμα της άνω τελείας· είναι ημιτελή. Ακόμα και η δικτατορία, 44 χρόνια σαν σήμερα, και το κυπριακό πραξικόπημα, σε μία άνω τελεία διακόπηκαν. Και οι ευχές για καλό Πάσχα·

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Στη στήλη
Στα πεταχτά