Έντυπη Έκδοση

Ισχυρό αντίδοτο

Στο πεζοδρόμιο της οδού Κεραμεικού 28, άφηνες από τα μάτια σου τους χρήστες και ανέβαινες τη σκάλα του μισογκρεμισμένου νεοκλασικού που στεγάζει την Kunsthalle Athena, για να βρεθείς σε έναν άλλο κόσμο.

Είκοσι ηθοποιοί και εικαστικοί, κατά μόνας, ανά ζεύγη ή σε ομάδες παρουσίασαν για δύο μέρες (Δευτέρα-Τρίτη) 10 περφόρμανς υπό το γενικό τίτλο «Αποχαιρετισμός» (επιμέλεια Θέμις Μπαζάκα-Μαρίνα Φωκίδη). Η συνύπαρξή τους ήταν τόσο πετυχημένη ώστε δεν αναγνώριζες ποιος ήταν εικαστικός και ποιος ηθοποιός. Η Στεφανία Γουλιώτη, για παράδειγμα, αγνώριστη και σιωπηλή σε ένα δωμάτιο, έξυνε το σοβά στον τοίχο δημιουργώντας μικρά «χαρακτικά». Ουσιαστικά «ζωντάνεψε» έργα της φωτογράφου Χριστίνας Δημητριάδη.

Η Αντζελα Μπρούσκου κινούσε έναν τηλεκατευθυνόμενο παιδικό γερανό πάνω σε ένα σωρό από φύλλα και χώμα. Στον τοίχο προβάλλονταν βίντεο που η ίδια γύρισε πέρυσι την άνοιξη από το παράθυρο του σπιτιού της, όταν ένας αληθινός γερανός ξερίζωσε ένα δέντρο. Η Κωνσταντίνα Βούλγαρη μαγείρεψε με τα χεράκια της χαλβά σιμιγδαλένιο, με τον οποίο έφτιαξε ένα ανθρώπινο σώμα. Οι θεατές έτρωγαν είτε με αμηχανία είτε με όρεξη, ενώ η ίδια διάβαζε σιωπηλή ένα βιβλίο. Με ένα βιβλίο, αλλά όχι σιωπηλός, καθόταν στην καρέκλα του και ο Κωστής Βελώνης. Στο βίντεό του ένας θρύλος του αμερικανικού wrestling αποχαιρετά το άθλημα και τους θαυμαστές του, προκαλώντας ρίγη συγκίνησης. Φυσιογνωμικά μοιάζει στον Βελώνη, γεγονός ολωσδιόλου τυχαίο.

Ατομα όλων των ηλικιών, από την εικαστική αλλά και τη θεατρική κοινότητα, στριμώχτηκαν στα δωμάτια και στους στενούς διαδρόμους ενός κτιρίου (ουσιαστικά δύο ενωμένων νεοκλασικών) μοναδικής αρχιτεκτονικής. Το οικοδομικό κουφάρι ένωνε ιδανικά τα έργα και τους θεατές μεταξύ τους. Το μεγαλύτερο σουξέ είχε ο Γιάννης Στάνκογλου. Ουρές σχημάτιζαν όσοι ήθελαν να μπουν στο ημιφωτισμένο γραφείο του. Ολοι έβγαιναν ενθουσιασμένοι (οι γυναίκες αναψοκοκκινισμένες), κανείς όμως δεν μαρτυρούσε τι γινόταν μέσα. Αντίθετα, η Αγγελική Παπούλια με τον Θοδωρή Προδρομίδη, στην πιο πολυπληθή περφόρμανς, έγραφαν, πρόβαλλαν στους τοίχους και απήγγελλαν μέσα και έξω από το δωμάτιό τους (σαν παράνομο πιεστήριο ήταν) επαναστατικά και κομμουνιστικά τσιτάτα, αποδομώντας (και διακωμωδώντας) τις ιδεολογικές βεβαιότητες του 20ού αιώνα.

Στην ταράτσα ο κόσμος έχει διάθεση να μιλήσει, να αστειευτεί, να γνωριστεί. Μέσα στα ερείπια δύο τέχνες προσέφεραν γενναιόδωρα η μία στην άλλη και σε όλους εμάς μια ελπίδα: η δημιουργικότητα και η σκέψη είναι ισχυρό αντίδοτο.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
Προσωπική ματιά