Έντυπη Έκδοση

Τα καλά και συμφέροντα

Αυτή τη φορά οι βιομήχανοι (ΣΕΒ) απέφυγαν τις νουθεσίες και τις συμβουλές προς το πόπολο και προχώρησαν σε κάτι ουσιαστικό: ανέθεσαν στη διαβόητη -και αμφιλεγόμενη- εταιρεία συμβούλων McKinsey να συντάξει μια έκθεση για τη σωτηρία και το μέλλον της ελληνικής οικονομίας.

Η έκθεση αυτή είναι πολύ σοβαρή για να αγνοηθεί. Πρώτον, διότι εκθέτει τα κόμματα εξουσίας: τα δικά τους φτηνά και ανεπεξέργαστα προγράμματα -αυτές οι προεκλογικές φωτοβολίδες- μοιάζουν εκθέσεις του Δημοτικού μπροστά στις προτάσεις της έκθεσης. Συγκεκριμένα: η ανάδειξη των πεδίων που προσφέρονται για πραγματική ανάπτυξη (τουρισμός, ενέργεια, τρόφιμα, γεωργία κ.ά.) συνοδεύονται από σοβαρές και ευφάνταστες προτάσεις, άμεσα υλοποιήσιμες... Δεύτερον, η έκθεση αυτή εκθέτει απροκάλυπτα τη σημερινή κυβέρνηση. Σ' ένα σημείο τονίζεται ότι «κανένα υπουργείο δεν είχε να επιδείξει αναπτυξιακό σχέδιο σε ορίζοντα τριετίας ή πενταετίας»! Μ' άλλα λόγια, οι σημερινοί λογάδες που κυβερνούν έλεγαν λόγια στον αέρα για πράσινη ανάπτυξη κ.τ.λ. και δεν είχαν ετοιμάσει, ούτε προεκλογικά ούτε μετά την ανάληψη της εξουσίας, έστω και το παραμικρό. Μονάχα φλυαρίες και μπαρούφες... Και τρίτον: οι αναπτυξιακές προτάσεις συνοδεύονται από μια πυκνή δέσμη ιδεών, παρατηρήσεων και προτάσεων με κοινό σημείο την πλήρη κατάργηση του προστατευτικού -για τους εργαζόμενους- εργασιακού καθεστώτος και τις γλίσχρες αποδοχές. Στο σημείο αυτό η έκθεση δικαιώνει πλήρως τις προσπάθειες της κυβέρνησης, του Μνημονίου και της Ενωσης να δημιουργήσει στην Ελλάδα συνθήκες της δεκαετίας του '60: φτηνό εργατικό δυναμικό, απολαβές στο όριο της επιβίωσης, λιτότητα και φτώχεια... Εννοείται ότι η έκθεση δεν αναφέρει τίποτε για τους... δρόμους της Ελβετίας ούτε για τη βιομηχανία με τα «πήλινα πόδια» (πτωχευμένες επιχειρήσεις, πάμπλουτοι ιδιοκτήτες) ούτε για τα αφορολόγητα υπερκέρδη. Ενδεχομένως να τα περιλαμβάνει η επόμενη, αυτοκριτικού χαρακτήρα, τομέας στον οποίο διακρίνονται ιδιαίτερα οι μεγαλο-έχοντες...

Επέρχεται;

«Η επερχόμενη ελληνική χρεοκοπία πρέπει να αφυπνίσει τις κυβερνήσεις της Ευρώπης, ώστε αυτές να δουν ότι μια στάση πληρωμών από την Αθήνα θα κλονίσει ανεπανόρθωτα το ήδη εύθραυστο ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα.

Παρότι η έκθεση των ευρωπαϊκών τραπεζών στο ελληνικό χρέος δεν είναι πολύ ανησυχητική -εκτός από εκείνη των γερμανικών Dexia και Commerzbank- τέτοιου είδους κρίσεις ουδέποτε μπορούν να ελεγχθούν, καθώς οι δευτερογενείς και τριτογενείς επιπτώσεις δεν μπορούν να προβλεφθούν. Στο μεταξύ, ουδείς θέλει να συνυπολογίσει τον αντίκτυπο ελληνικής χρεοκοπίας σε άλλους -μη τραπεζικούς- παίκτες, όπως τις ασφαλιστικές εταιρείες.

Η έκκληση της Κριστίν Λαγκάρντ, την περασμένη εβδομάδα, για ανακεφαλαιοποίηση του τραπεζικού τομέα με συνδυασμό ιδωτικών και κρατικών κεφαλαίων, δεν μπορεί πια να βοηθήσει. Η έλλειψη ενθουσιασμού των επενδυτών για τον τραπεζικό τομέα αποκλείει κάθε επενδυτικό σχέδιο.

Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις δεν πρόκειται να επιτύχουν συμφωνία για την αντιμετώπιση των τραπεζικών τους προβλημάτων, ενώ η ασυμφωνία αυτή θα εντείνει την κρίση της Ζώνης του Ευρώ».

(Από «Wall Street Journal» /

«Καθημερινή»)

Εκ των έσω

Χιούμορ και σαρκασμός από τον Σύλλογο Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης «Αλέξανδρος Δελμούζος» Χιούμορ και σαρκασμός από τον Σύλλογο Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης «Αλέξανδρος Δελμούζος» * ΑΕΙΘΑΛΗΣ...Ο Σαρλ Αζναβούρ, στα 87 του χρόνια, ετοιμάζει δύο βιβλία, ένα νέο άλμπουμ με τραγούδια, μία συναυλία στο Παρίσι, αλλά και τη σοδειά φίνου ελαιόλαδου με το όνομά του...

Από «Μοντ»/ «Νέα»:

- «Στις αρχές του '50 έγραφε τραγούδια για να τα ερμηνεύουν η Εντίτ Πιάφ, η Ζιλιέτ Γκρεκό, ο Ζιλμπέρ Μπεκό(...) Η καλή του φίλη Εντίτ Πιάφ τον συμβούλευσε να κάνει μαθήματα τραγουδιού καθώς και μία πλαστική εγχείρηση για να μικρύνει τη μύτη του. Ετσι ο Αζναβούρ, χωρίς να έχει συμβόλαιο, κάνει εμφανίσεις σε όλες τις αίθουσες κινηματογράφου, στα καμπαρέ, στα μιούζικ χολ του Παρισιού (...) Το 1956 το ερωτικό του "Apres L'amour" με τα τσαλακωμένα σεντόνια και τα βαριά μέλη των εραστών προκάλεσε σκάνδαλο. Αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να γράφει τραγούδια για την ηδονή και τη φθορά, τα χάδια και τις πληγές. Και τα κατάφερε. Εγινε ο πιο διεθνής γάλλος τραγουδιστής».

Οι τίτλοι

ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ:

Τα σχολεία της... φωτοτυπίας.

ΑΔ. ΤΥΠΟΣ:

Οι εκλογές προ των πυλών.

ΑΥΡΙΑΝΗ:

Αντίστροφη μέτρηση για χρεωκοπία.

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ:

Δραχμο-φονιάδες για να μείνουν στην εξουσία.

ΕΘΝΟΣ:

Βεντέτα για προσωπική διαφορά.

ΕΛ. ΩΡΑ:

Σατανικό σχέδιο για να ξεγράψουν τον Χριστό από την ανθρώπινη ιστορία.

ESPRESSO:

Θέλει Σκορπιό ο εμίρης του Κατάρ.

ΕΣΤΙΑ:

Ο υπαίτιος για το έλλειμμα-Πώς εξελίχθηκε μετά το έτος 2009.

Η ΑΥΓΗ:

Ο εφιάλτης των τραπεζών πάνω από την Ευρώπη.

Η ΒΡΑΔΥΝΗ:

Κόβουν 32.500 αναπηρικές συντάξεις.

Η ΝΙΚΗ:

Το σχέδιο «Ιφιγένεια» για να εξευμενίσουν την τρόικα.

Ο ΛΟΓΟΣ:

Με φωτοτυπίες αντί για βιβλία ανοίγουν τα σχολεία.

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ:

Απαγόρευση ίδρυσης Συλλόγου γιατί παλεύει ενάντια σε ΝΑΤΟ-ΕΕ-ΗΠΑ.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ:

Συμψηφισμός επιστροφής φόρου-εισφοράς.

Επωνύμως

Ο κόσμος δεν είναι όπως τον φαντάζονται...

«Το κτίριο των Ηνωμένων Εθνών είναι ένα τεράστιο εμπορικό κέντρο. Οι «Νιου Γιορκ Τάιμς» έχουν γίνει ένα περιοδικό λάιφ στάιλ. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν χρεοκοπήσει, βρίσκονται σε πόλεμο με τη Βενεζουέλα, στους δρόμους της Νέας Υόρκης κυκλοφορούν άρματα μάχης και το μοναδικό κόμμα κυβερνά με σιδηρά πυγμή.

Τα κινητά τηλέφωνα έχουν αντικατασταθεί από aparat, ηλεκτρονικά τσιπάκια που σου επιτρέπουν να γνωρίζεις με κάθε λεπτομέρεια τους ανθρώπους που βρίσκονται γύρω σου: πού σπούδασαν, ποιο είναι το αγαπημένο τους φαγητό, από πού ψωνίζουν ρούχα, ποια είναι η στάση που προτιμούν στον έρωτα. Αυτός είναι ο κόσμος που περιγράφει στο τελευταίο του βιβλίο ο Ρωσοαμερικανός Γκάρι Στέινγκαρτ, ένας από τους 20 συγγραφείς κάτω των 40 ετών τους οποίους το περιοδικό "Νιου Γιόρκερ" χαρακτήρισε πέρυσι τους καλύτερους της γενιάς τους. Πρωταγωνιστές της "Πολύ θλιβερής ιστορίας μιας πραγματικής αγάπης" είναι ο Λένι, που όπως και ο δημιουργός του είναι ένας ρωσοεβραίος μετανάστης που τρελαίνεται για το διάβασμα, και η Γιούνις, μια όμορφη νεαρή κορεατικής καταγωγής που είναι απορροφημένη από τις νέες τεχνολογίες. Διαβάζουν Κούντερα -ο ένας σε βιβλίο και η άλλη σε ταμπλέτα- και ονειρεύονται να γίνουν κι εκείνοι συγγραφείς. "Στην Αμερική όλο και λιγότεροι θέλουν να διαβάζουν κι όλο και περισσότεροι να γράφουν", λέει ο Στέινγκαρτ σε συνέντευξή του στην "Ελ Παΐς". "Είναι σαν ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι, όπου όλοι ταυτίζονται με τους ήρωες και κανείς με το σενάριο. Το περιοδικό "Tin House" ζητά πλέον από τους συγγραφείς που στέλνουν τη δουλειά τους απόδειξη αγοράς τουλάχιστον ενός βιβλίου τους τελευταίους τρεις μήνες".

Ο Στέινγκαρτ πιστεύει ότι η πολιτική εξακολουθεί να παίζει ρόλο στη λογοτεχνία. "Μεγάλωσα στη Σοβιετική Ενωση και σε ηλικία επτά ετών μετακόμισα στην Αμερική του Ρίγκαν. Αυτό που ξέρω είναι μεγάλες αυτοκρατορίες και πολιτικές ιδέες που πηγαίνουν πολύ άσχημα". Αρχισε να γράφει το βιβλίο το 2006, και δύο χρόνια μετά συνειδητοποίησε ότι η φαντασία ξεπερνούσε την πραγματικότητα, οπότε αναγκάστηκε να σκιαγραφήσει έναν κόσμο πολύ πιο ζοφερό. "Στην Αμερική υπάρχει μια γελοία αισιοδοξία, ο κόσμος νομίζει εδώ κι έναν αιώνα ότι όποιος δουλεύει πραγματικά σκληρά και συμπεριφέρεται σωστά γίνεται αργά ή γρήγορα εκατομμυριούχος. Ζούμε σε μια ψεύτικη πραγματικότητα και πολλοί εξακολουθούν να ψηφίζουν σαν να είναι δυνάμει εκατομμυριούχοι".

Δηλαδή ο ίδιος θεωρεί ότι είναι ρεαλιστής; Σε λίγα χρόνια ο κόσμος θα μοιάζει μ' αυτόν που περιγράφει στο βιβλίο του; "Δεν υπερβάλλω όσο θα νόμιζε κανείς. Στο βιβλίο αυτό, όπως και στο προηγούμενο, κάνω ουσιαστικά δημοσιογραφία. Εχω πάρει πάρα πολλές συνεντεύξεις, έχω ταξιδέψει πολύ, κάθε σελίδα έχει πίσω της εκατοντάδες σημειώσεις. Υπάρχουν πολλοί συγγραφείς που δεν φεύγουν από τη γειτονιά τους, είτε είναι το Μπρούκλιν είτε η Βαρκελώνη, και νομίζουν ότι ο κόσμος είναι όπως τον φαντάζονται. Στην πραγματικότητα, είναι αρκετά χειρότερος».

ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΗΤΣΟΣ- «Νέα»

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Στη στήλη
Ο τύπος των ήλων