Έντυπη Έκδοση

Δημοσίευμα των New York Times για τη «χαοτική» χώρα που παράγει «ενδιαφέρουσα» τέχνη

Η κρίση ως μούσα

«Το δράμα της οικονομικής κρίσης της Ελλάδας γίνεται η μούσα των καλλιτεχνών». Αυτός είναι ο τίτλος δημοσιεύματος των «Νιου Γιορκ Τάιμς» στο φύλλο της περασμένης Παρασκευής, που αναφέρεται στην άνθηση των τεχνών μας και στη νέα γενιά καλλιτεχνών.

Την προσοχή της συντάκτριας τράβηξε το γκράφιτι μιας γυναίκας με ένα πουγκί, το κεφάλι της οποίας κοσμεί ένα φωτοστέφανο, με αναφορά στη Μεταπολίτευση Την προσοχή της συντάκτριας τράβηξε το γκράφιτι μιας γυναίκας με ένα πουγκί, το κεφάλι της οποίας κοσμεί ένα φωτοστέφανο, με αναφορά στη Μεταπολίτευση  Και εντοπίζουν την καλλιτεχνική αναγέννηση παντού: σινεμά, λογοτεχνία, εικαστικά, μουσική, μέχρι στην τέχνη του γκράφιτι, που κυριαρχεί στις γειτονιές του Ψυρρή και του Μεταξουργείου!

Εχουν την ερμηνεία τους: «Η οικονομική κρίση δημιούργησε έναν ενδιαφέροντα λαμπερό τόπο: την έκρηξη της καλλιτεχνικής δημιουργίας ως απάντηση στα ερωτήματα εθνικής ταυτότητας». Φιλοξενεί και την άποψη του γνωστού μουσικού Κωστή Μαραβέγια, που περιγράφει την Αθήνα ως «ηφαίστειο».

Λίγο παρακάτω διαβάζουμε τα όχι και πολύ κολακευτικά σχόλια: «Η Αθήνα είναι μια αναρχική, υπερενεργητική πόλη που είναι άνω-κάτω, γεμάτη πικροδάφνες και τσιμέντο, γιασεμί και εξατμίσεις: λίγο Μιλάνο και λίγο Καράτσι, ένας περίεργος συνδυασμός ευρωπαϊκής εκλέπτυνσης και τριτοκοσμικού χάους. Η οικονομική κρίση ενέτεινε το χάσμα».

Αυτή η κατά «Νιου Γιορκ Τάιμς» χαοτική χώρα παράγει ενδιαφέρουσα τέχνη. Στη συντάκτρια Ρέιτσελ Ντονάντιο την προσοχή τράβηξε η τέχνη του στριτ άρτιστ που υπογράφει με το ψευδώνυμο Bleeps, και ειδικά η ζωγραφιά μιας γυναίκας που κρατά ένα πουγκί με ευρώ, ενώ πάνω από το κεφάλι έχει ένα φωτοστέφανο όπου αναγράφεται «Σαράντα χρόνια», εννοώντας τις σχεδόν τέσσερις δεκαετίες της Μεταπολίτευσης.

Μεγάλο μέρος του άρθρου στέκεται στην τέχνη των εικαστικών και παρατηρεί ότι «πρόσφατα πολλές γκαλερί ξεπετάχτηκαν ανάμεσα σε μαγαζιά Κινέζων και Πακιστανών μεταναστών στο Μεταξουργείο». Αναφέρει και εικαστικές διοργανώσεις, όπως τα «ReMap» και «Kunsthalle Athena». Στη δεύτερη μάλιστα έκανε μια μεγάλη επίσκεψη και μελέτησε εξονυχιστικά έργα των Στεφανίας Στρούζα, Αλεξίας Καραβέλα, Βασίλη Πασπαλή, ενώ μίλησε με τη Ρεβέκκα Καμχή. Μια βόλτα, βέβαια, στην περιοχή έχει και την άσχημη πλευρά της: «Το Μεταξουργείο», γράφει, «βρίθει από καλλιτεχνική θέρμη, αλλά την ίδια στιγμή μέσα στο φως της μέρας κάποιοι πουλάνε ναρκωτικά».

Αναφέρεται φυσικά στην έκρηξη του ελληνικού κινηματογράφου και ειδικά στους Γιώργο Λάνθιμο και Αθηνά Ραχήλ Τσαγγάρη, που εμπνέονται από το «δράμα της οικογένειας», χωρίς να έχουν σχέση με τα κλισέ που αναπαράγουν ταινίες όπως «Γάμος α λα ελληνικά» της Νία Βαρντάλος. Συνεχίζει με την πρόσφατη παράσταση «Αντιγόνη», που ανέβασε το Θέατρο Κνωσσός. Και καταλήγει: «Οι ερωτήσεις της παράστασης είναι ξεκάθαρες. Τι χρωστάμε στην οικογένεια και τι στο κράτος; Καθώς η κρίση στην Ελλάδα ξεδιπλώνεται, αυτές οι αρχαίες ερωτήσεις γίνονται επίκαιρες με έναν οδυνηρό τρόπο. Και τώρα τις θέτει μια νέα γενιά Ελλήνων καλλιτεχνών».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
Κι αυτά...