Έντυπη Έκδοση

Τα μη λογικά αξιώματα

«Στη λογική, αξίωμα ή αρχή είναι μια πρόταση η οποία δεν αποδεικνύεται, αλλά θεωρείται είτε προφανής, ή αποτέλεσμα κάποιας απόφασης.

Ετσι, αξίωμα είναι μια λογική πρόταση, της οποίας η αλήθεια θεωρείται δεδομένη και χρησιμεύει ως αρχικό σημείο για την αναγωγή και το συμπέρασμα άλλων αληθών προτάσεων, ανάλογα με τη θεωρία που εφαρμόζεται». Από τη Βικιπαίδεια.

Στη ζωή υπάρχουν διάφορα αξιώματα κατά τις παραπάνω επεξηγήσεις, που περισσότερο είναι στερεότυπες παγιωμένες απόψεις. Ας δούμε μερικά: «Ο λαός έχει πάντα δίκιο», «Ο λαός δεν κάνει λάθη, δεν έχει ευθύνες». «Τη λύση θα τη δώσει ο λαός», «Στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα», λένε όσοι ασχολούνται με την πολιτική. Κι ακόμα... «ο πελάτης έχει πάντα δίκιο», λένε όσοι ασχολούνται με το εμπόριο.

Είναι όμως έτσι; Ο προβληματισμός που αναπτύσσεται έχει ως αφορμή την προεκλογική κατάσταση στη γειτονική Ιταλία, που κι αυτή βρίσκεται σε βαθιά οικονομική κρίση κι ένα βήμα πριν από το Μνημόνιο.

Πριν από ενάμιση χρόνο ως υπεύθυνος αυτής της κρίσης θεωρήθηκε ο τότε πρωθυπουργός Σίλβιο Μπερλουσκόνι, που παραιτήθηκε στα δύσκολα. Σχηματίσθηκε μετά η τεχνοκρατική κυβέρνηση Μόντι, η οποία σε γενικές γραμμές σταθεροποίησε την οικονομική κατάσταση.

Σήμερα, λίγο πριν απ' τις εκλογές, ο Μπερλουσκόνι επανακάμπτει και οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι διεκδικεί, με αξιώσεις, να είναι το κόμμα του ξανά στην πρώτη θέση. Οι Ιταλοί, δηλαδή, φαίνεται ότι θέλουν να τον επιβραβεύσουν. Το ερώτημα είναι για ποιο λόγο; Για τη μετεγγραφή του Μπαλοτέλι στη Μίλαν, για τα έξαλλα πάρτι μπούγκα - μπούγκα, για το ότι παντρεύεται μια όμορφη νεαρή, για το ότι οδήγησε την Ιταλία στην οικονομική κρίση; Αβυσσος η ψυχή του Ιταλού!

Αν κερδίσει τις εκλογές, θα ξαναγίνει πρωθυπουργός ο ίδιος ή κάποιος δικός του. Κατά τα λαϊκά στερεότυπα, σε αυτή την περίπτωση ο λαός της Ιταλίας θα έχει δώσει τη λύση. Είναι όμως λύση; Αδυνατώ να το κατανοήσω, ίσως γιατί δεν είμαι Ιταλός.

Είμαι όμως Ελληνας και θα αναφερθώ στα δικά μας. Οι ψηφοφόροι, δηλαδή ο λαός, έστειλαν στις τελευταίες εκλογές στο πυρ των εξώτερον το ΠΑΣΟΚ και μάλλον δεν θέλουν να βλέπουν ούτε ζωγραφιστό τον Γ. Παπανδρέου. Την ίδια στιγμή όμως ανέδειξαν στην πρώτη θέση τη Ν.Δ. και τον Αντώνη Σαμαρά, δίνοντάς του το δικαίωμα να γίνει πρωθυπουργός, παρ' ότι στη συγκυβέρνηση του Λουκά Παπαδήμου είχε δώσει σαφή δείγματα ότι θα ακολουθούσε κι αυτός την ίδια μνημονιακή πολιτική, που είχε φέρει στην Ελλάδα ο Γ. Παπανδρέου.

Κι όχι μόνο αυτό, αλλά εννιά μήνες μετά κι ενώ η οικονομική κατάσταση των πολιτών έχει γίνει πολύ χειρότερη και ο Αν. Σαμαράς έχει προσδεθεί ίσως και πιο πολύ από τον Παπανδρέου στο άρμα της τρόικας, ο λαός εξακολουθεί στις δημοσκοπήσεις να τον επιβραβεύει διατηρώντας τη Ν.Δ. στην πρώτη θέση και τον ίδιο με υψηλά ποσοστά δημοφιλίας και καταλληλότητας για πρωθυπουργός.

Ο λαός λοιπόν έδωσε στις εκλογές τη λύση που ήθελε, όμως αυτή η λύση τον έβαλε ακόμα πιο βαθιά στη δίνη του Μνημονίου και της σκληρής λιτότητας. Και το χειρότερο είναι ότι και τώρα να γίνονταν εκλογές, την ίδια λύση θα έδινε, κατά τα φαινόμενα.

Αδιέξοδο; Μα είπαμε ότι στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Περιστροφές γύρω από τον εαυτό μας; Μα είπαμε ότι ο λαός ξέρει να δίνει λύσεις γιατί έχει πάντα δίκιο. Ή μήπως δεν ξέρει;

Στη θέση του επιλόγου ταιριάζει να δούμε πώς ορίζεται το αξίωμα στα μαθηματικά. Πάλι από τη Βικιπαίδεια:

«Στα μαθηματικά, ο όρος αξίωμα χρησιμοποιείται με δύο σχετικές αλλά διαφορετικές έννοιες: τα "λογικά" και "μη λογικά" αξιώματα. Και στις δύο περιπτώσεις, αξίωμα είναι μια μαθηματική πρόταση που χρησιμεύει ως αρχή για το συμπέρασμα άλλων προτάσεων με λογικό τρόπο. Αντίθετα με τα θεωρήματα, τα αξιώματα δεν μπορούν γενικά να παραχθούν με αρχές επαγωγής (εκτός αν πλεονάζουν), ούτε γίνεται να αποδειχθούν, αφού αποτελούν αρχικά σημεία: δεν υπάρχει κάτι από το οποίο να απορρέουν (τότε θα ήταν θεωρήματα)».

Μη λογικά, λοιπόν...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
Ανάλυση