Έντυπη Έκδοση

Συναντήσεις και αποχωρισμοί

Την περασμένη Κυριακή το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος (ΚΘΒΕ) τίμησε τον ηθοποιό Δημήτρη Καρέλλη, που το υπηρέτησε άξια επί σαράντα χρόνια. Ο θάνατός του το 2007 ήταν αναπάντεχος και τραγικός. Τον παρέσυρε και τον τραυμάτισε θανάσιμα, πρωινές ώρες, ένα ταξί στη συμβολή των οδών Τσιμισκή και Φιλικής Εταιρείας.

Με τον Δημήτρη συναντηθήκαμε στο ΚΘΒΕ τη δεκαετία του 1980, επί διευθύνσεως του άλλου χαμένου αδίκως, μεγάλου θεατράνθρωπου Μίνωα Βολανάκη. Συμπρωταγωνιστήσαμε σε δύο σπουδαία έργα, στο «Εξι πρόσωπα ζητούν συγγραφέα» του Λ. Πιραντέλο, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μαυρίκιου, πατέρας-προγονή-μητέρα η Λίνα Λαμπράκη, και στον «Τζον Γαβριήλ Μπόρκμαν» του Ε. Ιψεν σε σκηνοθεσία Βασίλη Βαφέα, Μπόρκμαν - Ελλα - Γκούνχιλντ η Λ. Λαμπράκη, Εγκστραντ ο Κώστας Ματσακάς. Δεθήκαμε όλοι στενά, γίναμε φίλοι, κάναμε παρέα.

Πρόβες και παραστάσεις, ένα υπέροχο παιχνίδι δημιουργίας και απόλαυσης. Και οι δύο παραστάσεις άφησαν τις καλύτερες εντυπώσεις. Κατεβήκαμε και Αθήνα, στο Εθνικό Θέατρο, στο πλαίσιο ανταλλαγής των δύο εθνικών θεάτρων. Είχα λάβει μέρος και σε μια ποιητική εκδήλωση που διοργάνωσε ο Δημήτρης, Μεγάλη Εβδομάδα, διαβάζοντας τους υψηλής ποιητικής τέχνης θρηνητικούς ύμνους της Παναγιάς. Καρέλλης - Αλέκα Παΐζη - Κ. Ματσακάς και εγώ, ξαναβρεθήκαμε, τέλος του 1980, στα «Οράματα και θάματα» του Μακρυγιάννη, στην αυλή των φυλακών Επταπυργίου, σε σκηνοθεσία Νίκου Αρμάου. Μετά χαθήκαμε.

Εγώ γύρισα Αθήνα, οι άλλοι έμειναν Θεσσαλονίκη. Το αέναο ταξίδι των ηθοποιών. Συναντώνται, συνδημιουργούν, αγαπιούνται και μοιραία αποχωρίζονται. Θα ξαναβρεθούν; Ισως, σε κάποια άλλη παράσταση, ίσως και ποτέ ξανά. Η μνήμη όμως δεν σβήνει. Σιγοκαίει ολόθερμη, ολοζώντανη.

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Κανένα σχόλιο

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας 0

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
Η Τέχνη του Λόγου