Έντυπη Έκδοση

Απονομή μεταλλίου βλακείας...

Να λες πως η σχεδίαση πυροπροστασίας είναι για κλάματα, η πρόληψη, για ολολυγμούς και οι δαπάνες, για οιμωγές, πάει καλά.

Οσοι πέρασαν έως τώρα από διάφορα... πυρουργεία, όλοι πάνω - κάτω τα ίδια μυαλά είχανε: ανέξοδο δάσος είναι το ανύπαρκτο δάσος. Αλλά να βλέπεις να μοιράζονται -τα ελάχιστα έτσι κι αλλιώς- κονδύλια πυροπροστασίας σε δήμους και αναπτυξιακούς συνδέσμους (καθαρισμοί, έλεγχος χωματερών, εθελοντικές δράσεις, εξοπλισμοί κ.λπ.) και να διαπιστώνεις («Κυριακάτικη», 21/6) ότι η κατανομή δαπανών μάλλον φέρνει προς... απονομή μεταλλίου βλακείας, ε, τότε κραυγάζεις: Ζήτω που καιγόμαστε...

Διότι είναι λάθος, πιστεύω, να τα αποδίδουμε όλα στην κακή διοίκηση, στη γραφειοκρατία, στον υδροκεφαλισμό της πρωτεύουσας, στη δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία, στο «αθηναϊκό κράτος», στην κυβέρνηση, στα «κονέ» και δεν ξέρω πού αλλού, και να εξαιρούμε -λες και πρόκειται για κάτι ασήμαντο- τη βλακεία. Εκατοντάδες φορές τη μέρα σκεφτόμαστε ή ξεστομίζουμε τη λέξη που είναι συνώνυμη, ομόηχη και παραφθορά της λέξης βλάκας, και όταν θέλουμε να εξηγήσουμε μια βλακώδη ή... βλακιασμένη κατάσταση, αντί να πάρουμε τη βλακεία στα σοβαρά, τη βγάζουμε από τον λογαριασμό.

Τέλος πάντων -και τέρμα τα... φιλοσοφικά- ο Δήμος Αθηναίων, με τα δύο τετραγωνικά πράσινο ανά κάτοικο (κι ας λέει ό,τι θέλει ο Κακλαμάνης), έλαβε για πυροπροστασία κάτι λιγότερα απ' όσα όλοι μαζί οι δήμοι του Εβρου. Τα μισά απ' ό,τι ολόκληρος ο νόμος Αρκαδίας. Περίπου τα ίδια με όσα δόθηκαν στον νομό Ιωαννίνων. Και τριπλάσια από όσα διατέθηκαν στον νομό Αρτας! Οσοι ψάχνουν γιατί καιγόμαστε, μάλλον υποτιμούν, εκτός άλλων, και το «γονίδιο» της βλακείας...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Στη στήλη
Στα πεταχτά