Έντυπη Έκδοση

Ο τελευταίος κρατούμενος και ο φόβος του Δεκέμβρη

Μπορεί να μην είναι η μοναδική περίπτωση.

Μπορεί να μην είναι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία. Είναι όμως, όπως φαίνεται, χαρακτηριστική περίπτωση που δείχνει -ή καλύτερα προδίδει- σκοπιμότητα.

Πρόκειται για τον τελευταίο από τους κρατουμένους για τα γεγονότα του περασμένου Δεκεμβρίου, τον Θοδωρή Ηλιόπουλο, ο οποίος συμπλήρωσε οκτώ μήνες προφυλακισμένος. Περισσότερο από έναν μήνα κάνει απεργία πείνας στη φυλακή, υποστηρίζει ότι είναι αθώος και καταφεύγει στο έσχατο αυτό μέσον για να αποφυλακιστεί, έως ότου γίνει η δίκη του. Η κατάσταση της υγείας του είναι σοβαρή, οι γιατροί επιμένουν ότι μπορεί να πάθει μη αναστρέψιμες βλάβες σε ζωτικά όργανα αλλά η διεύθυνση των φυλακών Κορυδαλλού αρνείται να τον μεταφέρει στο νοσοκομείο. Το ερώτημα είναι γιατί δεν πηγαίνουν στο νοσοκομείο. Δεν θέλει να φανεί η διεύθυνση ότι υποχωρεί στον εκβιασμό του προφυλακισμένου; Μα αυτός φαίνεται ότι ρισκάρει την ίδια τη ζωή του.

Μήπως δεν τον πηγαίνουν στο νοσοκομείο για τον ίδιο λόγο που εξακολουθεί να κρατείται προφυλακισμένος; Δηλαδή είναι το παράδειγμα της τιμωρίας, της αυστηρής τιμωρίας, για όσα έγιναν τον περασμένο Δεκέμβριο, για την εξέγερση των μαθητών, των νέων, για τις καταστροφές, για τους εμπρησμούς, για τους κουκουλοφόρους. Η συνέντευξη που έδωσε στην Ντίνα Δασκαλοπούλου και δημοσιεύεται στο «Εψιλον» του τελευταίου Σαββατοκύριακου 15-16.08.09 είναι και κατατοπιστική και αποκαλύπτει πράγματα. Είναι εξαιρετική δουλειά η συνέντευξη αυτή. Και φανερώνει, πρώτα απ' όλα, ότι ο τελευταίος κρατούμενος για τα γεγονότα του Δεκέμβρη διώκεται όχι για τις πράξεις (που δεν έκανε) αλλά για τις ιδέες, τις απόψεις του. Είναι αναρχικός αλλά δεν έχει σχέση με μολότοφ και πέτρες ούτε φοράει κουκούλα. Πιάστηκε «στο σωρό», στις 18 Δεκεμβρίου, στην οδό Ακαδημίας. Περπατούσε με φίλους του, λέει. Τους κύκλωσαν διμοιρίες των ΜΑΤ, άρχισε να τρέχει και τον έπιασαν. Τον πέταξαν κάτω και τον κλωτσούσαν στο κεφάλι. Βρέθηκε κατηγορούμενος για τρία κακουργήματα. Η ανακρίτρια τού καταλογίζει ότι πέταγε μολότοφ έξω από τη Νομική Σχολή. Μοναδική μαρτυρία είναι αυτή των δύο αστυνομικών των ΜΑΤ που τον συνέλαβαν. Οταν η ανακρίτρια τους ρώτησε αν θα τον αναγνώριζαν στον δρόμο, απάντησαν θετικά. Τον έδειξε με το δάκτυλό της και τους είπε: «Αυτός είναι;» Κι απάντησαν «ναι». Εκτοτε είναι προφυλακισμένος. Προσκόμισε αποδείξεις για την αθωότητά του αλλά αγνοήθηκαν, λέει. Και επιμένει: Είναι αναρχικός, αγωνίζεται για έναν διαφορετικό κόσμο. Οχι με μολότοφ και πέτρες αλλά με ιδέες και κείμενα. Και μοναδική κουκούλα είναι το πρόσωπό του. Οι άλλοι που συνελήφθησαν βγήκαν. Μένει μόνον αυτός, παρά το ότι δεν συμφωνεί με τη βία, αλλά επιμένει στις απόψεις του.

Μήπως ακριβώς γι' αυτό το τελευταίο τον κρατούν και δεν τον μεταφέρουν στο νοσοκομείο παρά τη σοβαρότητα της κατάστασης της υγείας του;

Τον Δεκέβριο έγιναν πολλές καταστροφές, κυρίως στην Αθήνα.

Κι όμως, ενώ υπάρχουν φωτογραφίες και έχουν δημοσιευτεί πολλές, που δείχνουν ροπαλοφόρους με κουκούλες και κράνη να σπάζουν τζαμαρίες και βιτρίνες, που δείχνουν να βάζουν φωτιές και, ακόμα, δείχνους τους ίδιους μαζί με αστυνομικούς των ΜΑΤ, κανείς απ' αυτούς δεν έχει συλληφθεί. Υπάρχουν και άλλα περιστατικά. Μαθητές δεκαπεντάχρονοι συνελήφθησαν, τους έδειραν αστυνομικοί κατά τη σύλληψή τους, οδηγήθηκαν στη Γενική Ασφάλεια, κρατήθηκαν ώρες. Και τις επόμενες μέρες πρωί πρωί, την ώρα που πήγαιναν στο σχολείο, τους σταματούσαν αστυνομικοί στον δρόμο και τους έκαναν έρευνα στις σχολικές τσάντες...

Οι μεν, οι μαζί με τα ΜΑΤ ροπαλοφόροι, ατιμώρητοι, οι άλλοι, οι 15χρονοι, με «ειδική» μεταχείριση. Ο σκοπός είναι προφανής. Να φοβηθούν. Ποιος όμως θα βγάλει τον φόβο από τα ανήλικα παιδιά, πώς θα απαλλαγεί από τον φόβο η ψυχή τους; Οχι, βεβαίως, με το «αυτός είναι;» της ανακρίτριας.

Ο Δεκέβριος είναι ένας σταθμός στην εξέλιξη των πραγμάτων της χώρας. Φούντωσε ένα κίνημα οργής και διαμαρτυρίας της νεολαίας. Γέμισε φωτιές και καταστροφές η Αθήνα. Ολα συνδέθηκαν και έγιναν πακέτο. Για να φανεί ότι το ξέσπασμα του νέου, του μαθητή, για τη δολοφονία του συμμαθητή του από τους αστυνομικούς εν ψυχρώ με τις μολότοφ, τις πέτρες, τις κουκούλες είναι ένα και το αυτό. Για να φοβηθεί ο κόσμος, να φοβηθούν πρωτίστως οι νέοι.

Κατασκευάζονται εύκολα, λοιπόν, κατηγορίες. Και το δάκτυλο δείχνει όχι αυτόν που προβαίνει σε πράξεις παραβατικές, όπως λένε, αλλά αυτόν που έχει απόψεις, οι οποίες δεν συμφωνούν με αυτές που πρεσβεύουν άλλοι, που πρεσβεύουμε, αν θέλετε, που δεν είναι συμβατές με τις λεγόμενες επικρατούσες. Μα έτσι οδηγούμαστε στην ποινικοποίηση των ιδεών, των απόψεων, στη δίωξή τους. Και, βεβαίως, χτίζεται σιγά σιγά κλίμα φόβου.

Από τον Δεκέβριο και μετά προχώρησε η θέσπιση μέτρων, με παρακολουθήσεις με κάμερες κ.λπ. Απλώνεται ένα δίχτυ περιστολής ελευθεριών, ατομικών ελευθεριών, εν ονόματι της πατάξεως της βίας κ.λπ. Και ερχόμαστε στην περίπτωση του Θοδωρή Ηλιόπουλου, ο οποίος δηλώνει αθώος αλλά ιδεολόγος αναρχικός, που είναι ο τελευταίος και μόνος από τους συλληφθέντες του Δεκεμβρίου. Δηλαδή του φορτώνουν όλα όσα έγιναν τότε. Μα αν δεν είναι εκδίκηση για τις ιδέες του αυτό, αν δεν είναι αυτός, που αποτελεί παράδειγμα προς τιμωρίαν και αποφυγήν για τους άλλους, τότε τι είναι; Είναι απλά η απάντηση στην ανάγκη να οικοδομηθούν τα μέτρα και, τελικώς, να ελέγχεται ή να καθοδηγείται το φρόνημα, συντελούντος και ενός τμήματος των μέσων επικοινωνίας, με πρώτη την τηλεόραση. Είναι το κλίμα που ανθεί και ο ΛΑ.Ο.Σ., και που κρατεί δέσμια την κυβέρνηση και πολλές άλλες πλευρές στην κοινωνία. Εύκολα...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
Ανάλυση στα γεγονότα