Έντυπη Έκδοση

Στο ντιβάνι του Δισκαναλυτή

Η Λένα Πλάτωνος και ο Στέλιος Βαμβακάρης, αν και διαφορετικών μουσικών καταβολών, διέπονται από μία κοινή συνισταμένη: αμφότεροι υπήρξαν πρωτοπόροι στη χώρα τους.

Η μεν Πλάτωνος εισήγαγε κατά τη δεκαετία του 1980 την electronica στην ελληνική μουσική, ο δε υιός Βαμβακάρης μπόλιασε το αμιγώς ρεμπέτικο με το blues ιδίωμα. Επιλέξαμε τον Στέλιο Βαμβακάρη ως επόμενο ασθενή μας με το τελευταίο του άλμπουμ, που τιτλοφορείται Νιρβάνα. Δεκατρία τραγούδια σε μουσική, στίχους και ερμηνεία δική του, με τη στιχουργική συμμετοχή της Λίνας Νικολακοπούλου, του Πάνου Ηλιόπουλου και του Σωτήρη Κακίση. Μαζί με τον Στέλιο, ερμηνεύει και η Εβελίνα Αγγέλου.

ΕΤΣΙ

Ενα άρτιο τραγούδι, με ολοκληρωμένες ιδέες. Στιχουργικά, ο άνθρωπος θέλει να ξεφύγει απ' ό,τι τον καταθλίβει, τον αρρωσταίνει και δεν έχει εμπιστοσύνη ούτε στα φάρμακα. Μόνον η μουσική επιδρά λυτρωτικά πάνω του.

ΑΝΤΕ ΝΑ ΒΓΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ

Η παραίνεση του στιχουργού είναι να βγούμε στον κήπο, να μαζέψουμε λουλούδια, σατανάδες και αγγέλους προκειμένου να γίνουν τραγούδια. Σ' αυτό το κομμάτι ο Στέλιος ομολογεί πως η διέξοδός του είναι η τέχνη της τραγουδοποιίας. Κατέχει άριστα το μουσικό ιδίωμα με το οποίο μας μιλάει. Σημαντικό το εγχείρημα μείξης του blues με τους ρεμπέτικους δρόμους, έτσι όπως αποκαλύπτεται εδώ.

ΜΕ ΕΙΔΑ ΣΤΗ ΒΟΛΤΑ

Σύμφωνα με τον στιχουργό, ο Στέλιος είναι συμφιλιωμένος με το Καλό και με το Κακό στους ανθρώπους και βγαίνει σε εξαίσιο περίπατο μαζί τους, έτοιμος και για τη σύγκρουση και για τη συμφιλίωση. Η φωνή του, ακατέργαστη όπως είναι, φανερώνει γενναιοδωρία. Η μουσική και η ενορχήστρωση κινούνται σε αξιολογότατα επίπεδα, με αναπάντεχες ψυχεδελικές ανάπαυλες.

ΤΟ ΚΟΥΠΙ

Αν και δείχνει να παραπονιέται που άλλοι πηγαίνουν με χίλια μίλια κι αυτός με κουπί, η μουσική του, αυτό το ρεμπετοσουίνγκ, βγάζει μια εσωτερική ικανοποίηση, και μάλλον παιχνιδιάρικα στέκεται απέναντι στο πρόβλημα, όπως το θέτει η στιχουργός Λίνα Νικολακοπούλου. Η ερμηνεία της Εβελίνας Αγγέλου φανερώνει αυτοπεποίθηση.

ΕΝΑ ΦΩΣ ΑΝΑΖΗΤΩ

Αυτό το τραγούδι πιστεύουμε ότι προέκυψε από την ευχέρεια του δημιουργού στη στιχουργική. Η μαυρίλα δεν τον αγγίζει ολοκληρωτικά. Η φωνή του, στεντόρεια και η μουσική, βασισμένη σ' ένα στέρεο ηλεκτρικό blues με σολάκια που ξεπετάγονται ηρωικά μέσα από τον απελπισμένο λόγο.

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΣΟΥ

Χειμαρρώδης, ρωμαλέα εισαγωγή. Οσο όμως το τραγούδι προχωράει, η μουσική αναχαιτίζεται από τον στίχο του Σωτήρη Κακίση, ο οποίος δεν διακρίνεται για την αυθεντικότητα που χαρακτηρίζει τον αντίστοιχο στίχο του ίδιου του δημιουργού.

ΑΠΟ ΝΩΡΙΣ ΤΟΝ ΕΙΔΑΜΕ

Πόσο δικιά του είν' η μουσική που φτιάχνει! Τέλειο στιχουργικά, τέλειο μουσικά! Μέχρι στιγμής, το ωραιότερο τραγούδι του δίσκου! Μας εντυπωσιάζει η διαύγεια του όταν αναφέρεται σ' έναν ναυαγισμένο συνάνθρωπό του.

ΕΙΝ' ΑΠ' ΕΞΩ ΚΙ ΕΙΜΑΙ ΜΕΣΑ

Παρότι η στιχουργική θεματική της φυλακής υπερπροβάλλεται στο ελληνικό τραγούδι, εδώ έχουμε μια περίπτωση διαφορετική, αφού περιέχεται στη μουσική ένα έντονο θεατρικό στοιχείο. Στακάτη και ρωμαλέα η ερμηνεία της τραγουδίστριας, όπως και η μουσική συνοδεία.

ΜΕ ΛΕΝ' ΤΡΕΛΟ

Κλασικός Στέλιος Βαμβακάρης! Είναι καλόψυχος και συγχωρεί! Την τρέλα βέβαια τη διανοείται εντελώς ανάλαφρα και επιφανειακά, μακάρι να ήταν μόνον έτσι η τρέλα, δηλαδή όπως λέει: τον κόσμο να' βλεπα αλλιώς/ να νόμιζα πως ήμουνα/ άρχοντας με πορφύρα.

ΠΑΝΤΙΕΡΑ

Εδώ εκφράζει την αναρχική πλευρά του ενάντια στις κατεστημένες εξουσίες, στις οποίες βγάζει τα ρούχα του ο Μανωλιός και τα βάζει αλλιώς. Η πόλη, όπως καταπληκτικά ονομάζει την Πολιτεία, δεν αλλάζει. Η μουσική έχει ιδιαίτερη φαντασία και η ενορχήστρωση του Γιάννη Ζαχαρόπουλου, επίσης! Ωραίο το εύρημα που το τραγούδι ξεκινάει με τον ίδιο, σαν μία φωνή μόνη κι έρημη που καταγγέλλει, αλλά γρήγορα μπαίνουν τα όργανα να πλαισιώσουν τη διαμαρτυρία του.

ΝΙΡΒΑΝΑ

Μουσικά εδώ είναι επηρεασμένος πολύ από τον πατέρα του, τον Μάρκο. Σούφικο ζεϊμπέκικο το ονομάζει ο ίδιος, απ' όσο γνωρίζουμε. Στιχουργικά, η μυθολογία της φούντας στην αποθέωσή της, κι ας καλύπτεται τεχνηέντως με τη φράση το ποτήρι μου σηκώνω. Βγάζουμε το συμπέρασμα, βέβαια, ότι μιλάει για τη φούντα, ενώ ο άνθρωπος μπορεί να εννοεί την οινοποσία.

ΣΥΝΤΟΜΟ ΔΕΛΤΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Ο Στέλιος αγαπάει τους ανθρώπους και δεν του φτάνουν τα τραγούδια από αριθμητικής άποψης για να εκφράσει τον κόσμο, τον οποίο αντιλαμβάνεται. Κι εδώ θυμίζει μουσικά τον πατέρα του, αλλά με πιο blues τεχνοτροπία. Πάντα στιβαρή η ερμηνεία του! Το καλύτερο από τα τρία συνολικά τραγούδια που υπογράφει στιχουργικά ο Πάνος Ηλιόπουλος.

ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΧΑΡΛΕΪ

Ταξίδι δίχως γυρισμό η αγάπη τον πηγαίνει, κι όλο αυτό πάνω σε μία ευφάνταστη ροκιά. Ο μπαγλαμάς της ανάπαυλας του τέλους δεν σχετίζεται με τον στίχο, απλώς διακόπτει πρόσκαιρα την ορμή του για να μαρσάρει πάλι και να κλείσει τον ωραιότατο αυτό δίσκο!

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο
Στη στήλη
Στο ντιβάνι του Δισκαναλυτή