Έντυπη Έκδοση

Η αθλιότητα είναι κριτική;

Ο Κάρολος Παπούλιας είναι βασικό μέλος του μεταπολιτευτικού πολιτικού συστήματος, το οποίο έχει υπηρετήσει από υψηλές θέσεις. Κατά τούτο η κριτική προς το πρόσωπό του είναι απολύτως θεμιτή και επιβεβλημένη. Αλλωστε, στις δημοκρατίες δεν υπάρχουν «άβατα», όλα τα πρόσωπα υπόκεινται στο δημόσιο έλεγχο.

Και στο δημόσιο διάλογο υπάρχει πλήθος επιχειρημάτων που μπορεί να χρησιμοποιηθεί. Οποιος, όμως, επιλέγει να χρησιμοποιήσει το πιο ακραίο και διχαστικό, είναι προφανές ότι δεν αποβλέπει στην κατίσχυση των επιχειρημάτων του. Αν δεν είναι εντελώς ανεγκέφαλος, κάπου αλλού στοχεύει.

Τέτοιο «επιχείρημα» είναι ότι ο Παπούλιας είναι... προδότης, επειδή κάποιοι που το χρησιμοποιούν θα ήθελαν να ανατρέψει την κυβέρνηση. Στις μέρες μας οι χαρακτηρισμοί είναι πολύ εύκολοι. Ας ξεχάσουμε, προς στιγμήν, ότι ο Παπούλιας είναι Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Και ας σταθούμε μόνο στο πρόσωπο. Από τα μικρά του πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση. Στα χρόνια της δικτατορίας δεν κλείστηκε στο σπίτι του, ίδρυσε αντιστασιακή οργάνωση.

Ποιος δικαιούται να αποκαλεί έναν τέτοιο πολίτη (όχι αξιωματούχο) «προδότη»; Και πόσο εύκολο σε οποιονδήποτε άνθρωπο είναι να ακούει απαθής κάποιους -λίγους ή πολλούς δεν έχει σημασία- να τον βρίζουν κατ' αυτόν τον τρόπο;

Γι' αυτό προκαλεί, όντως, εντύπωση η κριτική του Μανώλη Γλέζου προς τον Παπούλια, επειδή αποχώρησε από το χώρο της παρέλασης. Δηλαδή, θα έπρεπε να μείνει για να ακούει από τη μία «προδότη» και από την άλλη «κάτω η χούντα/ ζήτω ο Ηρακλής/ κι εσύ Παπούλια να πας να γ...»;

Αυτές οι αθλιότητες είναι «κριτική» που μπορεί να ανεχθεί οποιοσδήποτε αξιοπρεπής άνθρωπος;

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
Πολιτικά παρασκήνια