Έντυπη Έκδοση

Αθλητισμός

Φουλ Επίθεση

  • Οταν αποθεώνεται ο πρόεδρος αντί για τους ποδοσφαιριστές

    Για την Κυριακή του Θωμά, όταν λογικά θα πάρει το πρωτάθλημα ο Παναθηναϊκός, οι φανατικοί οπαδοί της ομάδας ετοιμάζουν αποθεωτική υποδοχή στον πρόεδρο της ΠΑΕ, Νίκο Πατέρα.

    Τον θεωρούν πρωτεργάτη της επιτυχίας και θέλουν να τον ευχαριστήσουν και να τον στηρίξουν, καθώς το μέλλον του δεν είναι καθόλου βέβαιο από τη στιγμή που κάποιοι από τους πολυμετοχικούς δεν ενθουσιάζονται στην ιδέα να συνεχίσει. Μάλιστα έχουν ετοιμάσει και σύνθημα που λέει... «εεε - οοο, Πατέρα πώς κατάντησες τον Ολυμπιακό»!

    Πέρα από το αν κάτι τέτοιες «εκδηλώσεις λατρείας» των οργανωμένων όλων των ομάδων είναι αυθόρμητες, ή όχι, και ανεξάρτητα από το αν κάποιος συμφωνεί ή διαφωνεί με το να μείνει ο πρόεδρος στον Παναθηναϊκό και τα επόμενα χρόνια στην καρέκλα του, το πιο σοβαρό θέμα είναι άλλο κι έχει να κάνει με το αστείο μας ποδόσφαιρο.

    Στην Ελλαδίτσα μας, λοιπόν, στο μυαλό όλων των οπαδών όλων των ομάδων (και όχι μόνο των φανατικών) το πρωτάθλημα το χαρίζει ή το χάνει πρώτα ο πρόεδρος και μετά όλοι οι άλλοι άνθρωποι της ομάδας.

    Το φετινό ας πούμε το παίρνει ο Πατέρας και όχι ο Παναθηναϊκός. Το χάνει ο Κόκκαλης και όχι ο Ολυμπιακός. Και μέχρι πέρυσι πάλι ο Κόκκαλης το κέρδιζε και μετά ερχόταν από πίσω ολόκληρο το υπόλοιπο κλαμπ.

    Με την ίδια λογική, αν σωθεί ο Λεβαδειακός, θα έχει γλιτώσει ο Κομπότης κι αν υποβιβαστεί η Ξάνθη, θα έχει φάει φάπα ο Πανόπουλος.

    Σε όλο το υπόλοιπο ποδόσφαιρο, φυσικά, και σχεδόν σε όλες τις άλλες χώρες της Ευρώπης (με εξαίρεση, ίσως, την Τουρκία και την Κύπρο, όπου μάλλον τα πράγματα λειτουργούν με τα ίδια πάνω-κάτω μυαλά) την επιτυχία ή την αποτυχία της ομάδας τη χρεώνονται πρώτα οι παίκτες, μετά ο προπονητής και τελευταίος (αν ασχοληθεί κάποιος μαζί του μέσα στους πανηγυρισμούς...) ο πρόεδρος.

    Ακόμη κι ο Αμπράμοβιτς, πρόεδρος-σύμβολο για τη λονδρέζικη Τσέλσι, που πήρε την ομάδα από το πουθενά και την έκανε πανευρωπαϊκή δύναμη με διάρκεια και επιτυχίες, δεν άκουσε ποτέ το όνομά του από τον κόσμο όταν άρχισαν να πρωτοέρχονται οι τίτλοι στο Στάμφορντ Μπριτζ. Ο προπονητής, ο Μουρίνιο, ήταν εκείνος που έπαιρνε το περισσότερο χειροκρότημα και το μεγαλύτερο κομμάτι της επιτυχίας.

    Εδώ, στο τριτοκοσμικό περιβάλλον που παίζουμε μπάλα, την υποδοχή του ήρωα την προετοιμάζουν την άλλη Κυριακή για τον Πατέρα. Το ίδιο γινόταν και με τον Κόκκαλη στα πρώτα πρωταθλήματα που έπαιρνε ο Ολυμπιακός. Κι αυτό όχι τόσο επειδή πήρε το πρωτάθλημα η ομάδα όσο γιατί διέλυσε τον βαρδινογιαννισμό -γιατί αυτό ήταν το βασικό ζητούμενο. Κι αργότερα, όταν οι τίτλοι για την ομάδα άρχισαν να γίνονται συνήθεια και επαναλαμβανόμενη διαδικασία, χωρίς η ομάδα να πείθει για τις δυνατότητές της, πάλι τον Κόκκαλη έκραζαν στις φιέστες, αντί ν' ασχοληθούν με τους παίκτες που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να ήταν οι πρωταγωνιστές.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Αθλητισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Αθλητισμός της έντυπης έκδοσης
Ολυμπιακός
Τα πρώτα σύννεφα...
Παναθηναϊκός
Ετοιμη η λίστα
ΠΑΟΚ
Ανάπαυση πολεμιστή
ΑΕΚ
Μειωμένες αποδοχές
Εργοτέλης
Θετικές οι δύο πλευρές
All Star Game
Πλούσιο το θέαμα, απών ο κόσμος στο All Star
Β' Εθνική
Ασταμάτητος ο Βόλος
Γ' Εθνική
«Βόμβα» από τα Τρίκαλα
Τσάμπιονς Λιγκ
Αποθέωση του ποδοσφαίρου, Αρσεναλ - Μπαρτσελόνα 2-2
Europa League
Σειρά παίρνει ο ισπανικός «εμφύλιος»
Σκάνδαλο στο ιταλικό ποδόσφαιρο
Μπλεξίματα και για την Ιντερ
Μπάσκετ
Θυμωμένος Ολυμπιακός
Ιστορική πρόκριση Πανελληνίου, παρά την ήττα
Άλλες ειδήσεις
Εμεινε στον Ατρόμητο
Παραιτήσεις στον Ηρακλή
Πασχαλινές ευχές στον Αρη
Βόλεϊ: νίκη - έκπληξη από τη Λαμία
Στη δεκάδα η Εθνική