Έντυπη Έκδοση

Διεθνή

Παρέμβαση

  • Ο δικός μας διχασμός...

    Η είδηση ότι το σερβικό Κοινοβούλιο ζήτησε κατά πλειοψηφία «συγγνώμη» για την οργανωμένη σφαγή των μουσουλμάνων της Σρεμπρένιτσα (1995) μας ξαναβάζει, στιγμιαία έστω, μέσα στην κρίσιμη δεκαετία του 1990.

    Τη δεκαετία που κορυφώθηκε με τον εμφύλιο στην πρώην Γιουγκοσλαβία, την αιματηρή άνοδο του εθνοτικού μίσους, τις εθνοκαθάρσεις. Πάνω από όλα, όμως, μας θυμίζει τις δικές μας, τις ελληνικές διαχωριστικές γραμμές με αφορμή εκείνες τις εξελίξεις στη γειτονιά μας.

    Τότε ήταν, με τον πόλεμο του 1999, που και εμείς διχαστήκαμε. Θυμάμαι τοτινούς φίλους, αριστερούς με πατέντα, να δηλώνουν εντελώς ακομπλεξάριστα ότι δεν ενοχλούνται να διαδηλώνουν κατά του ιμπεριαλισμού έχοντας δίπλα τους συμμαχητές που κράδαιναν τον δικέφαλο αετό του Βυζαντίου. Το σφυροδρέπανο είχε γίνει αητός. Και η πίστη, με κάθε έννοια του όρου, πολιτική ή θρησκευτική, πολεμικό εργαλείο αντίστασης στην υπηρεσία μιας φαντασιακής σύγκρουσης πολιτισμών. Θυμάμαι ότι οποιοσδήποτε τολμούσε να θέσει έστω και ένα ερώτημα, να εκφράσει μια απορία για τις ευθύνες και της σερβικής πλευράς που οδήγησαν στον πόλεμο, αντιμετώπιζε, μαζί με την έρπουσα συκοφαντία της αυτομόλησης στον ιμπεριαλιστικό εχθρό, την ακαταμάχητη «άποψη»: μα δεν βλέπετε, οι δυτικοί την πέφτουν στον Μιλόσεβιτς, γιατί είναι ο τελευταίος κομμουνιστής, αυτός που αντιστέκεται μέχρι τέλους στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση. Την ίδια στιγμή που ένα συντριπτικό ποσοστό της ελληνικής κοινωνίας πίστευε κάτι ανάλογο: ότι η επίθεση στη Σερβία ήταν ένας πόλεμος κατά της χριστιανικής ορθοδοξίας, ένα «σχέδιο» για την ισοπέδωση κάθε πολιτισμικής διαφοράς, οι παλιοί σύντροφοι επινοούσαν τον εθνικο-κομμουνισμό ως έσχατο καταφύγιο έναντι των ιμπεριαλιστικών «σχεδίων» της Δύσης.

    Δεν με ενδιαφέρει η μνημονική αναμόχλευση. Υπό ορισμένες συνθήκες, μάλιστα, τη θεωρώ άκρως επιζήμια, γιατί ο εκλυόμενος συναισθηματισμός καλύπτει τα πραγματικά ιστορικά διακυβεύματα. Αν επικαλούμαι την εν λόγω «μνήμη» το κάνω για έναν και μόνο λόγο. Για να υποστηρίξω ότι ο μανιχαϊσμός, το άσπρο-μαύρο, η κουλτούρα της συνωμοσίας, χωρίς να απουσιάζει μέχρι τότε, αγκιστρώθηκε, με αφορμή αυτό το γεγονός, για τα καλά και μέσα σ' ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της αριστεράς. Την έχουμε υποτιμήσει αυτή την μείζονα ιδεολογική διάσταση που αποτελεί το πραγματικό υπόστρωμα κάθε αντι-δυτικού σκοταδισμού. Και που οδηγεί σε μια κάλπικη και επικίνδυνη «πληβειακή αντίσταση».

    *Διδάσκει στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Διεθνή
Άλλα θέματα στην κατηγορία Διεθνή της έντυπης έκδοσης
Αφγανιστάν
Δουλειές με... φούντες κάνει το Αφγανιστάν
Ε.Ε.
Δυτικοευρωπαϊκή Ενωση, τέλος
ΗΠΑ
Καταχρεωμένες Πολιτείες...
Ιράν
Αυστηρές κυρώσεις κατά του Ιράν από το «δίδυμο» Ομπάμα-Σαρκοζί
Ιταλία
Καβαλιέρε: φεύγω, τώρα φεύγω...
Ρωσία
Ο Τσετσένος οπλαρχηγός Ουμάροφ ανέλαβε την ευθύνη της σφαγής στη Μόσχα
Σερβία
Συγγνώμη για τη Σρεμπρένιτσα