Έντυπη Έκδοση

Διεθνή

Στον κόσμο του Τύπου

  • Η παράνοια του μίσους

    USA TODAY Οι κατηγορίες που απαγγέλθηκαν σε εννέα μέλη πολιτοφυλακής του Μίσιγκαν για συνωμοσία με στόχο τη δολοφονία αστυνομικών και την κήρυξη πολέμου κατά των ΗΠΑ δεν θα πρέπει να εκπλήσσει κανέναν.

    Και στο παρελθόν έχουμε ζήσει τέτοια παράνοια, με τραγικότερη αυτή της ανατίναξης του ομοσπονδιακού κτιρίου στην Οκλαχόμα το 1995. Η υπόθεση όμως μας θυμίζει ότι πάνοπλα άτομα, έμπλεα μίσους, έτοιμα για βία είναι παντού και δεν μπορούν να ταυτοποιηθούν από τη φυλή ή την εθνικότητά τους. Επίσης ότι η τρομοκρατία ενίοτε γεννιέται μέσα στο σπίτι μας (...). Διπλά ανησυχητικό είναι ότι ομάδες όπως αυτή των «Χριστιανών πολεμιστών» φαίνεται ότι πολλαπλασιάζονται για πρώτη φορά την τελευταία δεκαετία. Το 2009, σύμφωνα με το Southern Poverty Law Center, που παρακολουθεί εξτρεμιστικές ομάδες, υπήρξε δραματική αναβίωση του «Πατριωτικού Κινήματος» και της παραστρατιωτικής του πτέρυγας. Το SPLC μέτρησε 512 τέτοιες ομάδες -τριπλάσιος αριθμός σε σχέση με το 2008. Σε αυτές περιλαμβάνονται 127 πολιτοφυλακές (...). Ούτε αυτές οι ομάδες ούτε οι ακραίοι ισλαμιστές έχουν το μονοπώλιο της τρομοκρατίας. Πριν από πέντε δεκαετίες ένοχοι ήταν ακραίοι αριστεροί όπως αυτοί της Weather Underground. (...) Και τώρα, όπως και τη δεκαετία του '60, η χώρα αντιμετωπίζει δύσκολα θέματα σε μια εποχή οικονομικών, τεχνολογικών και κοινωνικών αλλαγών, που έχουμε να δούμε από τη βιομηχανική επανάσταση. (...). Η επαγρύπνηση απέδωσε καρπούς (με τη σύλληψη). Το καταλάγιασμα του θυμού όμως είναι δυσκολότερο έργο.

  • Σφαγή και ευθύνες

    Suddeutsche Zeitung Ενα σημάδι κόκκινο του αίματος είναι η Σρεμπρένιτσα στον χάρτη.

    Οσα συνέβησαν εδώ τον Ιούλιο του 1995 ήταν μια «Κόλαση επί Γης» και όχι μόνο κατά τη γνώμη του δικαστηρίου εγκλημάτων πολέμου(...). Η αναφορά στη Σρεμπρένιτσα δυσκόλεψε πολλούς Σέρβους, το θέμα αποσιωπήθηκε και καταβλήθηκαν προσπάθειες να παρουσιαστεί ως «ανώδυνο» (...). Οι κυβερνήσεις του Βελιγραδίου και της βοσνιακής Μπάνια Λούκα δεν κατάφεραν μέχρι τώρα να φτάσουν στην ομολογία της ενοχής, στη συνειδητοποίηση της ευθύνης και στη δημόσια παραδοχή τους (...).

    Ομως το ψήφισμα, που απασχολεί από την αρχή της χρονιάς τη σερβική κοινή γνώμη, δεν είναι παρά η αρχή στην ενασχόληση με τα ζητήματα της ενοχής και της ευθύνης. Καταδικάζει ένα έγκλημα κατά των Βοσνίων μουσουλμάνων όπως και μια πολιτική στάση που εγκρίνει τη βία ως μέσο απέναντι σε άλλα έθνη. Ωστόσο η λέξη «γενοκτονία» δεν αναφέρεται παρά την επιμονή του δικαστηρίου εγκλημάτων πολέμου και του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου. Βεβαίως πρέπει ν' αναγνωριστεί η συμβολή προέδρου Μπορ. Τάντιτς στην αναζωπύρωση του ακανθώδους διαλόγου περί ενοχής, που όμως, οφείλεται κατά μεγάλο μέρος στις πιέσεις της Ε.Ε (...).

    Μόνο όταν τα σχολεία ασχοληθούν με τη σφαγή κι όταν η άρνηση αναγνώρισης τιμωρηθεί, όταν «δοθεί φωνή» στα θύματα και η επανόρθωση γίνει πράξη, μπορεί να γίνει λόγος για επεξεργασία του παρελθόντος. Σ' αυτή τη διαδικασία όλα τα βαλκάνια έθνη βρίσκονται στην αρχή.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Διεθνή
Άλλα θέματα στην κατηγορία Διεθνή της έντυπης έκδοσης
Αφγανιστάν
Δουλειές με... φούντες κάνει το Αφγανιστάν
Ε.Ε.
Δυτικοευρωπαϊκή Ενωση, τέλος
ΗΠΑ
Καταχρεωμένες Πολιτείες...
Ιράν
Αυστηρές κυρώσεις κατά του Ιράν από το «δίδυμο» Ομπάμα-Σαρκοζί
Ιταλία
Καβαλιέρε: φεύγω, τώρα φεύγω...
Ρωσία
Ο Τσετσένος οπλαρχηγός Ουμάροφ ανέλαβε την ευθύνη της σφαγής στη Μόσχα
Σερβία
Συγγνώμη για τη Σρεμπρένιτσα