Έντυπη Έκδοση

Λουκέτο στο «Μέλι» που βρίσκεται στην πλατεία Βικτωρίας * Οργή για την πολιτεία, το δήμο και τη Χρυσή Αυγή

Εγκαταλείπουν το θέατρο του πολέμου

Ενα θέατρο βάζει λουκέτο. Είναι πιθανό η είδηση να περνούσε στα ψιλά αν η αναστολή της λειτουργίας του οφειλόταν σε «λόγους προσωπικούς» ή στην οικονομική κρίση. Τα πράγματα είναι πολυπλοκότερα. Το θέατρο «Μέλι», που χθες -ως κεραυνός εν αιθρία- ανακοίνωσε την αναστολή του, βρίσκεται στην πλατεία Βικτωρίας.

Κατέβασε ρολά το θέατρο «Μέλι». Και η εικόνα του μετανάστη, που διασχίζει μόνος το στενό, ταιριάζει σαν «υπότιτλος» σ' αυτή την εγκατάλειψη ανθρώπων και χώρων στην τύχη τους... Κατέβασε ρολά το θέατρο «Μέλι». Και η εικόνα του μετανάστη, που διασχίζει μόνος το στενό, ταιριάζει σαν «υπότιτλος» σ' αυτή την εγκατάλειψη ανθρώπων και χώρων στην τύχη τους... Στη συμβολή Αριστοτέλους και Φωκαίας ή, με άλλα λόγια, στην καρδιά μιας άτυπης αλλά υπαρκτής «εμπόλεμης ζώνης».

Ο Γιώργος Χριστοδούλου με πόνο ψυχής ανακοίνωσε το λουκέτο στο θέατρο που το εμψύχωνε για δώδεκα χρόνια. Αλλά, όπως αφοπλιστικά λέει, «ήταν αναπόφευκτο. Η κατάσταση είχε εκτροχιαστεί από τις αρχές του χειμώνα. Ιδίως το βράδυ τα πράγματα είχαν αγριέψει πολύ». Γι' αυτό το λόγο, κατήργησε τις βραδινές παραστάσεις, διατηρώντας μόνο τις απογευματινές. Κι ας είναι αυτό «πράγμα αδιανόητο για ένα θέατρο ενηλίκων», όπως παραδέχεται.

Ο δρόμος του θεάτρου «Μέλι», υποφωτισμένος όπως η ευρύτερη περιοχή, είχε μετατραπεί σε θορυβώδες στέκι και ουρητήριο ενός ετερόκλιτου «κοινού», το οποίο μόνο θεατρόφιλο δεν ήταν. «Καθημερινά γίνονταν μπροστά στα μάτια μας συμπλοκές», αποκαλύπτει ο Γ. Χριστοδούλου, ο οποίος έφτασε στο σημείο να είναι αυτόπτης μάρτυρας από τα σκαλοπάτια της εισόδου του θεάτρου του ακόμη και μιας άγριας αλληλοσφαγής δυο Αφγανών. «Κερασάκι στην τούρτα» χαρακτηρίζει, πάντως, την επίθεση στον Στέλιο Μάινα.

«Τι να έκανα;», θέτει το ρητορικό ερώτημα ο άνθρωπος, ο οποίος, όταν πριν από 12 χρόνια επένδυε στην περιοχή, είχε την εικόνα μιας πλατείας «γεμάτης φωνές χαρούμενων παιδιών, νέων και ηλικιωμένων που απολάμβαναν τον καφέ τους. Ενώ σήμερα, όχι μόνο δεν μπορείς να παρουσιάσεις τέχνη, αλλά ούτε και να περπατήσεις μέρα μεσημέρι!».

Μπορεί οι ηθοποιοί του θεάτρου «Μέλι» να μη δέχτηκαν βίαιη επίθεση, «αλλά ήταν διαρκώς άμεση και ορατή η απειλή. Δεν ήξερες πού βρίσκεσαι. Στο Αφγανιστάν ή στην Αλγερία; Πραγματικά δεν έχω τίποτα με τους ξένους, αλλά μέμφομαι την πολιτεία. Είναι 100% υπεύθυνη γι' αυτή την απαράδεκτη κατάσταση, που μας διώχνει από την ίδια μας την πόλη», καταγγέλλει ο Γ. Χριστοδούλου.

Ο Δημήτρης Τάρλοου διατηρεί το θέατρο «Πορεία» στην οδό Τρικόρφων, κάθετο της 3ης Σεπτεμβρίου. Βρίσκεται ελάχιστα στενά μακριά από την πλατεία Βικτωρίας και μόλις ένα στενό από το σημείο της δολοφονίας του Μανώλη Καντάρη. Δεν τρέφει ψευδαισθήσεις για το βαθμό επικινδυνότητας της περιοχής. Ηθοποιοί και θεατές έχουν δεχτεί ποικίλες επιθέσεις κατευθυνόμενοι προς τη σκηνή του, ενώ ακόμη και χρυσαυγίτες έκαναν «ντου» στο θέατρο με το πρόσχημα ότι «κρύβετε Πακιστανούς εδώ μέσα»!

Η κατάσταση είναι πράγματι εκτός ελέγχου. Εξοργισμένος δεν δηλώνει όμως με τους ξένους, αλλά με την «άφαντη» πολιτεία, τον «άπραγο» δήμο και την «προστάτιδα» των Ελλήνων Χρυσή Αυγή. «Δεν μπορούμε να εξισώνουμε τους Πακιστανούς κουρείς με αυτούς που μαχαιρώνουν κόσμο! Πρέπει, επιτέλους, να πάψουμε να θεωρούμε όλους τους μετανάστες εγκληματίες», ξεκαθαρίζει.

«Από τη στιγμή, όμως, που το ίδιο το υπουργείο δίνει πόντους σε όσους είμαστε σε επικίνδυνη περιοχή, το πράγμα γίνεται επίσημο», διαπιστώνει ο Δ. Τάρλοου σαρκαστικά. «Αν βρίσκεσαι σε "εμπόλεμη ζώνη", δηλαδή, παίρνεις παραπάνω επιχορήγηση! Η κατάσταση σίγουρα δεν πηγαίνει καθόλου καλά».

Ωστόσο, σε αντίθεση με τον Γ. Χριστοδούλου, δεν θεωρεί λύση το «λουκέτο». «Θα το παλέψουμε», δηλώνει μαχητικά. «Επενδύσαμε σε μια ακίνητη περιουσία πριν από 12 χρόνια, την οποία αναδείξαμε σε χώρο πολιτισμού. Τι να κάνουμε; Να την απαξιώσουμε και να την πουλήσουμε επειδή κάποιοι θεωρούν ότι το κέντρο της Αθήνας πρέπει να μεταβληθεί σε Βομβάη; Δεν θα κάνουμε πίσω! Δεν θα πάμε σπίτια μας. Εν ανάγκη, θα φωτίσουμε το δρόμο μας με δικά μας έξοδα», διαμηνύει.

Οι προτάσεις που κάνει είναι απλές και καθόλου δαπανηρές: «Ο Γιώργος Καμίνης θα πρέπει να φροντίσει να ηλεκτροφωτίσει καλύτερα τα προβληματικά σημεία. Ολοι γνωρίζουμε ποια είναι», λέει με έμφαση. «Την 3η Σεπτεμβρίου και τα κάθετα στενά, την Αχαρνών, την Ηπείρου... Δίπλα από το Μουσείο πρέπει να τοποθετήσει προβολείς! Για το όνομα του Θεού, φωτίστε επιτέλους την Πατησίων! Ασφαλώς χρειάζονται και συστηματικότερες περιπολίες», προσθέτει. «Τι άλλο μπορώ να κάνω εγώ; Να βάλω και σεκιούριτι έξω από το θέατρο; Είναι συνθήκες αυτές για να κάνεις τέχνη;» αναρωτιέται.

«Τραγικό» χαρακτηρίζει το λουκέτο στο «Μέλι» ο Δημήτρης Κομνηνός, ο οποίος από το 2006 μισθώνει το θέατρο «Βικτώρια», στην οδό Μαγνησίας, λίγα τετράγωνα πιο μακριά από τη Φωκαίας. «Δυστυχώς, στην περιοχή μας τα πράγματα αλλάζουν από τετράγωνο σε τετράγωνο. Το "Μέλι" ήταν στο μάτι του κυκλώνα. Οσο πλησιάζεις προς την Αγ. Μελετίου τα περιστατικά βίας εξασθενούν», αναφέρει.

Στο «Βικτώρια» δεν έχει επιτεθεί ποτέ «ούτε Ελληνας ούτε ξένος», διευκρινίζει ο Δ. Κομνηνός. Ωστόσο, ιδίως μετά τη δολοφονία του 44χρονου Καντάρη, το κλίμα άλλαξε άρδην. «Το κοινό φοβάται να έρθει στις παραστάσεις μας. Γενικά, ο Ελληνας είναι φοβισμένος. Και όσο οι τηλεοράσεις ουρλιάζουν για τη βία στο κέντρο, δεν βλέπω γιατρειά», σχολιάζει.

Και ο Δ. Κομνηνός υπερθεματίζει για τη φωταγώγηση της περιοχής και τις συχνές περιπολίες της αστυνομίας. «Δεν γίνεται να συνεχίσει να αστυνομεύει την περιοχή η Χρυσή Αυγή. Εχω δει χρυσαυγίτες με καδρόνια και πέτρες κι οι μπάτσοι να τους κοιτούν και να μην κάνουν τίποτα. Δεν είναι πολιτεία αυτή!», παρατηρεί εξοργισμένος.

Ανήκει κι αυτός στην κατηγορία των «ετοιμοπόλεμων» που δεν διανοούνται να το κουνήσουν από τη «βάση» τους. «Θα μείνουμε και θα το πολεμήσουμε τα επόμενα χρόνια. Αλλά και η πολιτεία πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες της. Γιατί εμείς οδηγούμε αυτούς τους ανθρώπους στο έγκλημα», υποστηρίζει.

«Πραγματικά, με τρομάζει η είδηση», διαπιστώνει για τα αίτια της οριστικής «αυλαίας» στο θέατρο «Μέλι» ο Γιώργος Δεπάστας, βραβευμένος μεταφραστής θεατρικών και λογοτεχνικών έργων, μόνιμος κάτοικος πλατείας Βικτωρίας και νηφάλιος παρατηρητής της σταδιακής έκπτωσης και μεταμόρφωσής της σε γκέτο.

Πριν από δύο χρόνια, ο σταθμός «Βικτώρια» έκλεισε για έργα. Η πλατεία μετατράπηκε σε εργοτάξιο. Σιγά σιγά άρχισαν να βάζουν λουκέτο καφετέριες και σουβλατζίδικα σε όλη την περίμετρό της. Τα ενοικιαστήρια επεκτάθηκαν σαν ιός και προς την 3ης Σεπτεμβρίου. Παρ' όλη την ερήμωση και την εγκληματικότητα, ο Γιώργος Δεπάστας ποτέ δεν σκέφτηκε ως σενάριο διαφυγής τη μετακόμιση.

Παραδέχεται ότι «η ζωή όλων μας στην ευρύτερη περιοχή έχει αλλάξει». Αλλά «εγώ είμαι ο τελευταίος που θα μιλήσει ενάντια στους μετανάστες, γιατί έχω υπάρξει μετανάστης και ο ίδιος», δηλώνει.

Αυτό που τον ανατριχιάζει πρωτίστως είναι η γενικότερη «ασυλία των χρυσαυγιτών» από «κανονικούς ανθρώπους», που φτάσανε στο σημείο να λένε «ευτυχώς που μας φυλάνε οι χρυσαυγίτες!».

«Το πρόβλημα είναι φοβερά περίπλοκο», συνεχίζει. «Και από αυτά που θεωρώ άλυτα. Θα έπρεπε να έχει ρυθμιστεί η παράνομη είσοδος και η έννομη έξοδος των μεταναστών. Δεν είναι λύση να τους πετάξουμε από την πλατεία Βικτωρίας στην πλατεία Αμερικής. Γενικά, δεν είμαι καθόλου αισιόδοξος. Η κατάσταση θα συνεχίσει δυστυχώς να είναι ακριβώς η ίδια», καταλήγει πικρά. **

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Μετανάστες και πρόσφυγες
Θέατρο
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Περφόρμανς
72 ώρες εκτός ελέγχου
Εικαστικά
Το εικαστικό σύμπαν του Νίκου Χατζηκυριάκου-Γκίκα
Θέατρο
Εγκαταλείπουν το θέατρο του πολέμου
Υπουργείο Πολιτισμού
«Οχι στο διαίρει και βασίλευε»
Μουσική
Τραγουδώντας στη νοηματική
54η Μπιενάλε
Ηχος, νερό, φως ελληνικό
Λογοτεχνία
Η λογοτεχνία είναι γένους θηλυκού
ΜΜΕ
Αιώνιοι στην κορυφή
Διαμαρτύρονται για νόθευση και στρεβλώσεις
Στίβος γυναικών