Έντυπη Έκδοση

Η περιποίηση της ψυχής προηγείται

Η σχεδιάστρια μόδας Κοκό Σανέλ (1883-1971), σαράντα χρόνια από τον θάνατό της, εξακολουθεί να είναι ταυτισμένη με την επανάσταση που έφερε στην υψηλή ραπτική.

Το τσιγάρο που κρατάει η Κοκό Σανέλ στο χέρι της και το κολιέ που είναι ριγμένο στην πλάτη της, είναι η υπόμνηση της ματαιότητας του βίου. Το τσιγάρο που κρατάει η Κοκό Σανέλ στο χέρι της και το κολιέ που είναι ριγμένο στην πλάτη της, είναι η υπόμνηση της ματαιότητας του βίου. Η υπογραφή της στα ρούχα, στα παπούτσια, στα κοσμήματα και στο δημοφιλές άρωμα «Chanel 5» σήμαινε προπαντός πρεστίζ. Το οποίο δεν ήταν ένα «φάντασμα» της μόδας, αφού χρωματιζόταν από αδιαπραγμάτευτη ποιότητα, υψηλό γούστο και πλεονάζον ταλέντο. Δικαίως, το περιοδικό «Time» τη συμπεριέλαβε στις εκατό προσωπικότητες με τη μεγαλύτερη επιρροή στον εικοστό αιώνα.

Εστω και αργοπορημένα, μετά την πρώτη γαλλική έκδοση του 1976, κυκλοφόρησε στα ελληνικά η συγκλονιστική αυτοβιογραφία της διά της υπογραφής του Πολ Μοράν: «Η αύρα της Σανέλ. Αυτοβιογραφική αφήγηση της Coco Chanel», με σχέδια του Καρλ Λάγκερφελντ (μτφρ.: Βάνα Χατζάκη, «Αγρα», 16,50). Ο βιογράφος (1888-1976) υπήρξε μία μορφή της γαλλικής διανόησης και των κοσμικών κύκλων εκείνες τις εποχές, που έπρεπε να διαθέτεις το διαβατήριο της μπιτάτης ευφυΐας, για να γίνεις αποδεκτός. Φίλος του Προυστ και του Μαλρό είχε ριχτεί με τα μούτρα στα ταξίδια, γιατί πίστευε ότι σπίτι σου είναι όλος ο κόσμος, σ' όποιο σημείο του κι αν βρίσκεσαι.

Η σχέση της Κοκό Σανέλ με τον Πολ Μοράν κρατούσε από τη δεκαετία του '40 του περασμένου αιώνα, όταν η λαμπερή μόδιστρος προσκάλεσε τον φωτεινό διανοούμενο να την επισκεφτεί στο Σεντ-Μόριτς. Η Κοκό αφηγείτο τη ζωή της και ο Πολ κρατούσε σημειώσεις. Οταν πέθανε η Σανέλ, το συρτάρι όπου φυλάσσονταν τα γραπτά κειμήλια της ζωής της άνοιξε. Πέντε χρόνια μετά τυπώθηκαν. Οι αναγνώστες δεν μάθαιναν πολλά καινούργια πράγματα, αφού η Κοκό Σανέλ δεν κρυβόταν, συνειδητοποιούσαν, όμως, τον παθιασμένο σπαραγμό της, την απύθμενη μοναξιά της, τον φιλοσοφημένο λόγο της, που κρατιέται στο όριο του πρωτότυπου αποφθέγματος.

Η γκάμα της ερωτικής της βεντάλιας ήταν πάντα ανοιχτή να ισορροπήσει τις ταξικές «ανισότητες»: από τον Μπόι Καπέλ και τον δούκα του Ουεστμίνστερ, στους «φτωχούς» Πικάσο, Κοκτό, Ντιαγκίλεφ, Στραβίνσκι, Σατί. «Για να κρατήσει το ενδιαφέρον της διαφήμισης, η ραπτική παραδόθηκε στην εκκεντρικότητα, γεγονός όχι απλώς ανόητο αλλά και εντελώς παράλογο, γιατί η εκκεντρικότητα καταστρέφει την προσωπικότητα», υποστήριζε. Ή: «Μιλάμε για περιποίηση του σώματος και η περιποίηση της ψυχής πού είναι; Η περιποίηση της ομορφιάς πρέπει ν' αρχίζει από την καρδιά και την ψυχή, αλλιώς τα καλλυντικά δεν χρησιμεύουν σε τίποτε», στοχαζόταν. Κοκό Σανέλ, η χθεσινή, η σημερινή, η παντοτινή.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
Κι αυτά...
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Λογοτεχνία
«Αξιον εστί» το φως του Ελύτη
Κινηματογράφος
Ταινίες μετά μουσικής και σπιτικών μεζέδων
Θέατρο
Το «Ιλίσια» άλλαξε κάτοικο
Για τον Κέβιν Σπέισι 27.000 θεατές
Κριτική θεάτρου
Μεγαλειώδης ο «Ριχάρδος Γ'» στην Επίδαυρο
ΜΜΕ
Επετειακά ντοκιμαντέρ στο αρχείο της ΕΡΤ
Συνέντευξη του Μπους στο National Geographic Channel
«Νυχτερινή βάρδια»