Έντυπη Έκδοση

Κόπολα εναντίον Χάνεκε

Υστερα από 12 χρόνια τακτικής συμμετοχής στο διαγωνιστικό τμήμα των Κανών κι αφού αδικήθηκε πολλάκις, έχοντας στερηθεί τον Χρυσό Φοίνικα για μικρά αριστουργήματά του όπως το «Κρυμμένος», τα «Παράξενα παιχνίδια» και η «Δασκάλα του πιάνου», ο Μίκαελ Χάνεκε απέκτησε επιτέλους φέτος το πολυπόθητο βραβείο χάρη στην «Λευκή κορδέλα».

Το ασπρόμαυρο αυτό δράμα εποχής εμπλουτίζει τη σταθερά προσφιλή στον σκηνοθέτη προβληματική πάνω στην ψυχοπαθολογία της βίας και την ιδέα ενός πολιτισμένου δυτικού κόσμου δομημένου πάνω στην υποκρισία και τον καθημερινό αυταρχισμό. Αυτή τη φορά, όμως, ο 63χρονος δημιουργός δεν αντλεί τις παρατηρήσεις του από τη μελέτη μιας μοντέρνας κοινωνίας ή ενός οριοθετημένου ταξικά μικρόκοσμου -όπως συνήθιζε με τις προηγούμενες ταινίες του- αλλά ταξιδεύει στο παρελθόν για να στρέψει την κάμερά του στα μυστηριώδη και βίαια συμβάντα που σκορπίζουν το φόβο και τον πανικό στους κατοίκους ενός γερμανικού αγροτικού οικισμού των αρχών του 20ού αιώνα, λίγο πριν το ξεκίνημα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.

Ανατριχιαστικά επίκαιρη

Αυτό που διαπιστώνει είναι πως πίσω από τα φαινομενικά αθώα πρόσωπα των χωρικών και τους καλούς τρόπους που διακρίνουν τους ελάχιστους αριστοκράτες που κυβερνούν τον τόπο, κρύβονται οι πρόγονοι του μετέπειτα χιτλερισμού.

Πίσω από την καλοκάγαθη βιτρίνα της βουκολικής επαρχίας βρίσκεται μια κοινότητα που καλλιεργεί στα χωράφια της τις ρίζες του φασισμού και μεγαλώνει αυριανούς δικτάτορες και δολοφόνους στα λιτά επιπλωμένα της παιδικά δωμάτια.

Σκιαγραφώντας μια πλειάδα διαφορετικών χαρακτήρων και ορίζοντας την αυστηρή γεωμετρία του φιλμ του μέσα από ένα ασκητικό σκηνοθετικό ύφος και μια αφήγηση μαθηματικής ακρίβειας, ο Χάνεκε πετυχαίνει μια θαυμάσια κοινωνιολογική αλληγορία που μοιάζει ανατριχιαστικά επίκαιρη. Ακόμη περισσότερο, παραδίδει μια ταινία η οποία αφήνει πρώτη, ίσως, φορά να εισδύσει στο κλινικό και παγερά απόμακρο σύμπαν του σκηνοθέτη της μια νότα ανθρωπιάς και συμπόνιας.

Υστερα από δεκαετή αποχή από την κινηματογραφική επικαιρότητα, ο Φράνσις Φορντ Κόπολα αποφάσισε να επιστρέψει πρόπερσι στη σκηνοθεσία, υπογράφοντας το «Νεότητα χωρίς νιάτα» και επιχειρώντας να ξεκινήσει από μια νέα αφετηρία. Γυρίζοντας το φιλόδοξο αυτό φιλμ δίχως την υποστήριξη κάποιου στούντιο, ο Κόπολα κατέστησε σαφή την επιθυμία του για μια επιστροφή στις ανεξάρτητες και προσωπικές ρίζες απ' όπου ξεκίνησε την καριέρα του στις αρχές της δεκαετίας του 1960, ασχέτως αν η τελική ετυμηγορία κριτικών και κοινού στάθηκε αποκαρδιωτική για την ταινία.

Απτόητος, ο 70χρονος σκηνοθέτης του «Νονού» παρέδωσε φέτος μια ακόμη ανεξάρτητη προσπάθειά του με το ιδιοσυγκρασιακό «Tetro», που θα δούμε απόψε στις 8.30 στο «Ιντεάλ» στο πλαίσιο του Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου. Ο ίδιος ο Κόπολα έχει μάλιστα προγραμματιστεί να βρίσκεται στην Αθηνα για να παρουσιάσει την ταινία του, να τιμηθεί με το ειδικό βραβείο της διοργάνωσης και να παραδώσει masterclass.

Χρησιμοποιώντας ως φόντο το σημερινό Μπουένος Αϊρες, το φιλμ παρακολουθεί τις προσπάθειες δυο αδερφών να γεφυρώσουν το χάσμα που τους χωρίζει, να συμφιλιωθούν με το ταραχώδες παρελθόν της οικογένειάς τους και να αντιμετωπίσουν ένα μυστικό που κρύβεται στην καρδιά της σχέσης τους.

Η ασπρόμαυρη σινεμασκόπ φωτογραφία είναι πανέμορφη, η σκηνοθεσία του Κόπολα σφύζει από νεανική ενέργεια και ορμητικότητα, ο 19χρονος Ολντεν Ερενραϊχ που πρωταγωνιστεί είναι αποκάλυψη, ο (συνήθως ανεξέλεγκτος) Βίνσεντ Γκάλο αποδεικνύεται ευπρόσδεκτα συγκρατημένος στο ρόλο του μεγαλύτερου αδερφού και η πλοκή ανοίγει την όρεξη για καθαρόαιμο και στιβαρό μελόδραμα.

Παρά την πειραματική της διάθεση, όμως, τον αυθορμητισμό και τη ζωντάνια με την οποία είναι κινηματογραφημένη, η ταινία σκοντάφτει στο σενάριο, που φέρει την υπογραφή του ίδιου του Κόπολα, ο οποίος είχε 35 ολόκληρα χρόνια να χρησιμοποιήσει την πένα του σε πρωτότυπη δουλειά.

Πάντως, η πλειονότητα των αμερικανών κριτικών στόλισε το φιλμ με εγκωμιαστικά σχόλια, καλοδεχόμενη την ατίθαση προσπάθεια του δημιουργού να αφήσει λίγο νεανικό αίμα να κυλήσει και πάλι στις καλλιτεχνικές του φλέβες. Ο ίδιος ο Κόπολα θεωρεί το «Tetro» την πιο όμορφη ταινία του, σημειώνοντας μάλιστα ότι βρίθει αυτοβιογραφικών στοιχείων. *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Κινηματογράφος
Σχετικά θέματα: Κινηματογράφος
Ενας πόλεμος, πολλές ιστορίες
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
50ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
Γενέθλια με λίγους καλεσμένους
Στοπ καρέ στα 50 χρόνια
Φεστιβάλ μετ' εμποδίων
Συνέντευξη: Τζουλιάν Μουρ
Σταρ από απόσταση
Κινηματογράφος
Ενας πόλεμος, πολλές ιστορίες
Κόπολα εναντίον Χάνεκε
«Κινηματογραφιστές στην ομίχλη»
Η «Ομίχλη» ήρθε στην πρωτεύουσα
Μουσική
Ερχεται η Μπιγιονσέ
Προσφορά "Κ.Ε."
Χορεύοντας με Pink Martini
Συνέντευξη: Τάνια Τσανακλίδου
«Πάντα αγαπούσα μέχρι το κόκαλο»
Συνέντευξη: Τσικ Κορία
Chick to cheek
Θέατρο
Από το πανί, στη σκηνή!
Συνέντευξη: Γιώργος Διαλεγμένος
«Η Ευελπίδων; Μια θυγατρική της Σοφοκλέους»
Συνέντευξη: Ρέα Γαλανάκη
Εισβολή στο άβατο
Ζωγραφική
Ενας εκπρόσωπος της γενιάς του '40
Athens Photo Festival
Σταυροδρόμι εικόνων
Βιβλίο
Ταξιδεύοντας στην Ελλάδα
Ο τραγουδοποιός που έγινε συγγραφέας
Μισός αιώνας σε μια μέρα
Άλλες ειδήσεις
Radio La Colifata
DEUX HOMMES
«Ο Αστερίξ σήμερα θα πολεμούσε την τρομοκρατία και τον θρησκευτικό φανατισμό»
Athens Photo Festival