Έντυπη Έκδοση

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΓΑΛΛΟ ΣΧΕΔΙΑΣΤΗ ΚΟΜΙΚΣ ACHDE

«Ο Αστερίξ σήμερα θα πολεμούσε την τρομοκρατία και τον θρησκευτικό φανατισμό»

«Το άλλο, στο «Αστερίξ και η χύτρα», το θυμάσαι;» Ο καλύτερος τρόπος να γιορτάσει κανείς τα 50χρονα του ανυπότακτου Γαλάτη είναι να περάσει μια βραδιά με την παρέα του ανακαλώντας τις θεϊκές ατάκες της πιο αγαπημένης σειράς κόμικς. Ο δεύτερος τρόπος είναι να συνομιλήσει με τον Achde, σχεδιαστή -εδώ και κάποια χρόνια- του άλλου αγαπημένου ήρωα, του Λούκι Λουκ.

Οταν ήταν 9 χρόνων αγόρασε, με το χαρτζιλίκι του, το πρώτο του άλμπουμ, με πρωταγωνιστή τον Λούκι Λουκ. Σήμερα πραγματώνει, όπως λέει ο ίδιος, το παιδικό του όνειρο, σχεδιάζοντας τις περιπέτειες του Λούκι Λουκ μετά το θάνατο του Μορίς. Ο Ασντέ (ψευδώνυμο από τα αρχικά του ονοματεπώνυμου Ερβέ Νταμερντόν) ήρθε την προηγούμενη βδομάδα στην Αθήνα, καλεσμένος του Γαλλικού Ινστιτούτου και των εκδόσεων ΜΑΜΟΥΘΚΟΜΙΞ, για να συμμετάσχει στα πανηγυρικά 50χρονα γενέθλια του δεύτερου μεγάλου έρωτα της ζωής του: του Αστερίξ! Με την ευκαιρία αυτή, του θέσαμε ορισμένα... υποθετικά ερωτήματα που αφορούν τη σχέση του διάσημου Γαλάτη με τους μοντέρνους καιρούς μας.

Γεννηθήκατε το 1961, ίδια χρονιά με την κυκλοφορία του πρώτου Αστερίξ στη Γαλλία. Πώς είναι να μεγαλώνεις με έναν ήρωα που αγαπάς για μια ολόκληρη ζωή; «Οταν ήμουν μικρός, χωνόμουν κάτω από τις κουβέρτες και με το φως ενός φακού διάβαζα τον Λούκι Λουκ και τον Αστερίξ. Για μένα ο Αστερίξ ήταν κινούμενα σχέδια και ο Λούκι Λουκ ήταν σινεμά. Ο πρώτος είναι σε συνεχή κίνηση, μαζί με τις εικόνες του. Κάτι σαν τα καρτούν του Τεξ Εϊβερι. Ο δεύτερος θυμίζει τα γουέστερν του Τζον Φορντ, του Σαμ Πέκινπα ή του Σέρτζιο Λεόνε: απέραντες εκτάσεις, σε εικόνες όπου βασιλεύει η σιωπή πριν ξεσπάσει η δράση. Οι ιστορίες τους με συνόδεψαν τα χρόνια που μεγάλωνα και μου επέτρεπαν να δραπετεύω από την πραγματικότητα. Εζησα δύσκολα παιδικά χρόνια, με τους γονείς μου να έχουν επιστρέψει από το Μαρόκο μετά την ανεξαρτησία της χώρας, ζώντας σε ένα οικοδομικό μπλοκ μαζί με άλλους Γάλλους που αναγκάστηκαν να επαναπατριστούν για τους ίδιους λόγους από Ινδοκίνα, Αφρική και από αλλού. Το μόνο που μπορούσε να αγοράσει η μητέρα μας ήταν τα κόμικς. Κόστιζαν λίγο και διαβάζονταν από όλους κατά σειρά, ανάλογα με την ηλικία. Εγώ, που ήμουν ο πιο μικρός, τα παραλάμβανα τελευταίος. Η χαρά που ένιωθα, όμως, ήταν τόση, ώστε... περισσεύει μέχρι σήμερα!»

Ο Γκοσινί και ο Ουντερζό έχουν πει ότι οι ιστορίες του Αστερίξ έχουν το συμβολισμό τους. Θα μπορούσε, τηρουμένων των αναλογιών, να υπάρχει μια... μεταγραφή, με Αμερικανό τον Ιούλιο Καίσαρα; «Κατά τη γνώμη μου, το πνεύμα του Αστερίξ θα μπορούσε να αναβιώσει την περίοδο που ήταν πρόεδρος ο Μπους. Νομίζω ότι, σε μια τέτοια περίπτωση, ο Αστερίξ θα έλεγε στον πρώην πλανητάρχη: "Α, όχι! Δεν είναι καλά αυτά που κάνεις - κι εμείς, από το μικρό γαλατικό χωριό, δεν είμαστε μαζί σου". Πιστεύω ότι αν ζούσε ο Γκοσινί θα ενθάρρυνε αυτήν τη στάση. Από την άλλη, το γεγονός ότι προερχόταν από εβραϊκή οικογένεια διαμόρφωσε κατά κάποιον τρόπο το χιούμορ του. Αρκετοί συγγενείς του χάθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και ο ίδιος μεγάλωσε τρέφοντας απέχθεια για κάθε είδους δυναστεία. Ζυμώθηκε, όμως, με αυτό το τυπικά εβραϊκό χιούμορ, που σε κάνει να γελάς ακόμη και με τις άσχημες όψεις της ζωής».

Στα χρόνια του ο Αστερίξ ταξίδευε μέχρι τα σύνορα του γνωστού -τότε- κόσμου, φτάνοντας κάποια στιγμή ώς την Αμερική. Ηταν ένα κόσμος με συναρπαστικές διαφορές στα ήθη και στα έθιμα, ένας κόσμος που ήθελε να τον γνωρίσει, να τον καταλάβει, αλλά όχι να τον κυριεύσει ή να κυριευτεί από αυτόν. Πώς μπορεί να λειτουργήσει αυτό στην εποχή της παγκοσμιοποίησης; «Οταν ο Γκοσινί και ο Ουντερζό έστελναν τον ήρωα ταξίδι σε διάφορες χώρες, έδειχναν τις πιο συμπαθητικές πλευρές των ανθρώπων που συναντούσε, μαζί με τα χαριτωμένα ελλαττώματά τους. Το έκαναν με τον ίδιο τρόπο που παρουσίαζαν τα θετικά και τα αρνητικά των "δικών τους" Γαλατών. Οπου κι αν πήγαινε, ο Αστερίξ συναντούσε ωραία πράγματα. Δεν ήταν τόσο η χώρα με τα αξιοθέατά της όσο οι "ξένοι" που έπαυαν να είναι ξένοι στα μάτια των αναγνωστών. Οι δύο δημιουργοί μπόρεσαν να μας δώσουν την "αφρόκρεμα" της κάθε χώρας, αποφεύγοντας τις προσβολές. Π.χ., ο τρόπος που παρουσίασαν την Κορσική στο ταξίδι του Αστερίξ. Οι Κορσικανοί θεωρούνται τεμπέληδες, λέγεται ότι δουλεύουν ελάχιστα και κοιμούνται πολύ. Την ίδια στιγμή είναι "άγριοι", τραβάνε εύκολα μαχαίρι, τους αρέσει να ζουν χωρίς κανέναν πάνω από το κεφάλι τους. Εκτός, όμως, απ' αυτά τα κλισέ, υπάρχει και η τρυφερή, ανθρώπινη πλευρά τους. Αυτήν ακριβώς ανέδειξαν ο Γκοσινί με τον Ουντερζό. Το χιούμορ τους ουδέποτε ήταν κακό, ούτε ήθελαν να σαρκάσουν με τα στραβά των άλλων. Οταν κάποιος διαβάσει μια ιστορία που αφορά την πατρίδα του, μπορεί να πει στην αρχή: "Τι είναι όλα αυτά; Δεν είναι έτσι τα πράγματα!" Μετά, όμως, θα καταλήξει στο ότι έχουν μια γερή δόση αλήθειας».

Οπως συνέβη μ' εμάς διαβάζοντας το «Ο

Αστερίξ στους Ολυμπιακούς Αγώνες». Υπάρχουν στις σελίδες του παρατηρήσεις για τον... διαχρονικό χαρακτήρα μας πραγματικά εντυπωσιακές! «...και για το σχήμα της μύτης σας, την περίφημη "ελληνική μύτη"! Για να ξαναγυρίσω στο ερώτημά σας, όλος ο κόσμος τείνει στις μέρες μας να εξομοιωθεί. Ολοι τρώνε Μακ Ντόναλντ, παρακολουθούν τα ίδια τηλεοπτικά σκουπίδια, ακολουθούν πιστά τις προσταγές της μόδας... Ο Αστερίξ και το σύμπαν του αποτελούν έναν αντίλογο σε όλα αυτά. Ανέφικτο ίσως, αλλά παρηγορητικό για όσους διαβάζουν τις ιστορίες του».

Αν ο Αστερίξ ζούσε στις μέρες μας, ποιους εχθρούς και ποιους κινδύνους θα είχε να αντιμετωπίσει; «Δεν είμαι ο δημιουργός του Αστερίξ για να απαντήσω με βεβαιότητα. Σκέφτομαι, όμως, ότι ο Γκοσινί, που είχε ιδιαίτερη ευαισθησία για όλα αυτά, θα μπορούσε μέσω του ήρωά του να μιλήσει για τις δύο κυριότερες μορφές του σύγχρονου φασισμού: την τρομοκρατία και τον θρησκευτικό φονταμενταλισμό. Είμαι σίγουρος ότι, αν ζούσε, θα καυτηρίαζε το φανατισμό των θρησκολήπτων. Γιατί είναι ωραίο να πιστεύεις, αλλά δεν μπορείς να σκοτώνεις γι' αυτό».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Κινούμενα σχέδια/Κόμικς/Σκίτσα
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
50ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
Γενέθλια με λίγους καλεσμένους
Στοπ καρέ στα 50 χρόνια
Φεστιβάλ μετ' εμποδίων
Συνέντευξη: Τζουλιάν Μουρ
Σταρ από απόσταση
Κινηματογράφος
Ενας πόλεμος, πολλές ιστορίες
Κόπολα εναντίον Χάνεκε
«Κινηματογραφιστές στην ομίχλη»
Η «Ομίχλη» ήρθε στην πρωτεύουσα
Μουσική
Ερχεται η Μπιγιονσέ
Προσφορά "Κ.Ε."
Χορεύοντας με Pink Martini
Συνέντευξη: Τάνια Τσανακλίδου
«Πάντα αγαπούσα μέχρι το κόκαλο»
Συνέντευξη: Τσικ Κορία
Chick to cheek
Θέατρο
Από το πανί, στη σκηνή!
Συνέντευξη: Γιώργος Διαλεγμένος
«Η Ευελπίδων; Μια θυγατρική της Σοφοκλέους»
Συνέντευξη: Ρέα Γαλανάκη
Εισβολή στο άβατο
Ζωγραφική
Ενας εκπρόσωπος της γενιάς του '40
Athens Photo Festival
Σταυροδρόμι εικόνων
Βιβλίο
Ταξιδεύοντας στην Ελλάδα
Ο τραγουδοποιός που έγινε συγγραφέας
Μισός αιώνας σε μια μέρα
Άλλες ειδήσεις
Radio La Colifata
DEUX HOMMES
«Ο Αστερίξ σήμερα θα πολεμούσε την τρομοκρατία και τον θρησκευτικό φανατισμό»
Athens Photo Festival