Έντυπη Έκδοση

Το ποιητικό θέατρο ενός σαλού

Μέσα από ένα πολύπλευρο έργο αναδεικνύεται το πολυσχιδές της προσωπικότητας του Παύλου Μάτεσι, ο οποίος ήταν κατά βάθος ποιητής, όπως αποδεικνύεται από το παρεξηγημένο θεατρικό του έργο με τον εσωτεριστικό τίτλο «Προς Ελευσίνα», που κατέβηκε άρον άρον με απαίτηση του ίδιου του συγγραφέα.

Η Νέλλη Αγγελίδου Η Νέλλη Αγγελίδου Είναι αλήθεια πως οτιδήποτε αποκλίνει του κυρίαρχου στη νεοελληνική δραματουργία ρεαλιστικού κώδικα δέχεται τα αμήχανα -και ενίοτε επιθετικά- σχόλια της επίσημης κριτικής.

Ελάχιστοι συγγραφείς -όπως ο Βασίλης Ζιώγας- τόλμησαν να κονταροχτυπηθούν με αυτό το κατεστημένο και να θεωρηθούν «σαλοί». Το «ποιητικό θέατρο» είναι ούτως ή άλλως κατασυκοφαντημένο σε μια χώρα που κέρδισε δύο Νόμπελ λογοτεχνίας χάρη στους ποιητές. Μετά την πτώση της δικτατορίας των συνταγματαρχών εμφανίστηκαν στις αθηναϊκές σκηνές «πολιτικά» έργα με κοινωνικές προεκτάσεις, το λούμπεν προλεταριάτο και οι παρίες των αστικών κέντρων έκαναν θριαμβευτικά τη θεατρική τους «εντράτα», αργότερα μπήκαν στο χορό οι μετανάστες, οι κοινωνικώς αποκλεισμένοι, τα άτομα με ειδικές ανάγκες και τα λοιπά και τα λοιπά. Οτιδήποτε όμως ξέφευγε από τη μίζερη, επαρχιώτικη, βαλκανική «πραγματικότητά» μας και μας ταξίδευε στο χώρο του υπερβατικού, του «μεταφυσικού», του υπερφυσικού ή του απόκοσμου ήταν κόκκινο πανί για τους «τα φαιά φορούντες» της θεατρικής κριτικής.

Είδα, και στις δύο επαναλήψεις, τον εκπληκτικό «Περιποιητή Φυτών» του Παύλου Μάτεσι στο Εθνικό Θέατρο το 1989, σε σκηνοθεσία του σημαντικού σκηνοθέτη και νυν προέδρου της Ακαδημίας Αθηνών, Σπύρου Αντίοχου Ευαγγελάτου (με πρωταγωνιστές τον εξαίρετο Γιώργο Μιχαλακόπουλο και τον Σπύρο Κωνσταντόπουλο). Παρακολούθησα το 1995 με κομμένη την ανάσα την πρεμιέρα του κρυπτικού έργου «Προς Ελευσίνα» και θα μείνει ανεξίτηλη στη μνήμη μου η φιγούρα της αξιοθαύμαστης για την εκφραστικότητα και την υποκριτική της δεινότητα Νέλλης Αγγελίδου (σε σκηνοθεσία-διδασκαλία ενός άξιου σκηνοθέτη, του Κοραή Δαμάτη) και δεν κατάλαβα γιατί μια τόσο πλούσια σε νοήματα και κώδικες παράσταση έπρεπε να κατακρημνιστεί από τα σανίδια της πρώτης μας Κρατικής Σκηνής, την ώρα που βλέπουμε σημεία και τέρατα και ουδείς διαμαρτύρεται σθεναρά ή τόσο δραστικά.

Η ευθιξία του εκλιπόντος Παύλου Μάτεσι απέδειξε τη δική του υφολογική και αισθητική σύγχυση, αφού το θεατρικό έργο κάθε φορά που ανεβαίνει δείχνει μια άλλη πτυχή του, απρόβλεπτη, καινοφανή ακόμα και για τον ίδιο του το συγγραφέα. Ο «άθεος» -σύμφωνα με δήλωσή του- παρεξέκλινε και διολίσθησε στο «μεταφυσικό», στο αποκρυφιστικά Αγνωστο, με αποτέλεσμα να εκπλαγεί και ο ίδιος.

Εχοντας ήδη μια μακρά μεταφραστική θητεία στο «εμπορικό» καλούμενο θέατρο (βασικός συντελεστής των παραγωγών της Αλίκης Βουγιουκλάκη), σίγουρα θα είχε καταπιέσει τον ποιητή μέσα του, χαμένος στις βιοποριστικές ασχολίες. Η Ελλάδα σκοτώνει τους ποιητές της, είτε τιμώντας τους είτε αγνοώντας τους. Κατά περίπτωσιν.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Θέατρο
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Λογοτεχνία
Κωνσταντίνος Π. Καβάφης
Η σχέση των δύο ανδρών και η ηδυπάθεια της Ανατολής
Διστακτικός στην αγγλική έκδοση των ποιημάτων του
Καράβι χωρίς άγκυρα
«Ο ήχος, πρώτη ύλη στη λέξη»
Ο κατά Παύλο Μάτεσι Ρέι Μπράντμπερι
Εστέτ και αναρχικός
Κινηματογράφος
«Εκπλήσσομαι με τις ταινίες και τους άντρες»
Ο Μπέργκμαν έβλεπε από «Εμμανουέλα» μέχρι Αγγελόπουλο
Θα αυτοκτονήσει ποτέ κάποιος πολιτικός;
Βιβλίο
Ο σκύλος της μητέρας
Επίσκεψη από τον Βασίλη Κατσικονούρη*
Θέατρο
Το ποιητικό θέατρο ενός σαλού
Άλλες ειδήσεις
Παραστάσεις στο εξωτερικό
Παραστάσεις στην Ελλάδα
Σεμινάρια -εργαστήρια
Εκδόσεις
Τα εκτός έκθεσης
«....ΧΙΚΗΣΕΞΟΥΣΙΑΣΤΟ....»