Έντυπη Έκδοση

Στη Ρουμανία οι αλλαγές γίνονται τρομακτικά αργά

Οι πόρτες του Royal Court Theater άνοιξαν διάπλατα, προ ετών, για μια 25χρονη Ρουμάνα δραματουργό, την τριαντάχρονη σήμερα κοσμοπολίτισσα σκηνοθέτιδα και θεατρική συγγραφέα Τζιανίνα Καρμπουνάριου.

«Στη Ρουμανία είμαστε εκπαιδευμένοι στην κρίση εδώ και 70 χρόνια», υποστηρίζει η Τζ. Καρμπουνάριου «Στη Ρουμανία είμαστε εκπαιδευμένοι στην κρίση εδώ και 70 χρόνια», υποστηρίζει η Τζ. Καρμπουνάριου Το θεατρικό hit της «Κεμπάπ ή Mady-baby.edu» πρόσφατα «προσγειώθηκε» και στην Αθήνα, στη γειτονιά του Μεταξουργείου, στο «Θέατρο της Ανοιξης», σε σκηνοθεσία του Γιάννη Μαργαρίτη.

Η Καρμπουνάριου δεν είναι μια συνηθισμένη θεατρική προσωπικότητα. Μετά την αποφοίτησή της από την Ακαδημία Θεάτρου και Κινηματογράφου του Βουκουρεστίου αρνήθηκε να συνεργαστεί και να αφομοιωθεί από τα θεσμικά θέατρα που προδιαγράφονταν ως ο φυσικός προορισμός της. Μαζί με τρεις συνομιλήκους της συνέστησε την ομάδα «DramAcum», για να θέτει ακούραστα το ερώτημα «πώς γράφεται ένα θεατρικό σήμερα;». Η απάντηση είναι μια 100% συλλογική διαδικασία. Συχνά η ομάδα αναζητά δραματουργούς κάτω των 26 ετών, με τους οποίους συγγράφει και ανεβάζει παρέα έργα που συνδέονται με την πραγματικότητα που τους περιβάλλει. Εξάλλου, η Καρμπουνάριου έχει μια εμμονή: οι ήρωές της είναι νεαρά άτομα, από 25 έως 30 ετών, που ταλανίζονται απ' τα αδιέξοδα, τις συγκρούσεις της κοινωνίας τους, την ανεργία και, φυσικά, όλα τα παράγωγά της, με επικεφαλής, την ανασφάλεια.

Στο «Sado Maso Blues Bar», το τελευταίο θεατρικό project της, η Καρμπουνάριου με τη χρήση βίντεο επεκτείνει τη θεατρική δράση στην πόλη. Οι ανώνυμοι περαστικοί, οι κλοσάρ, τα μέσα συγκοινωνίας, τα κτήρια, ακόμη και το μπολιτιάρισμα γίνονται πρωταγωνιστές της παράστασής της.

Το «Κεμπάπ ή Mady-baby.edu», που παρουσιάζεται σε μετάφραση Ελίνας Δούβου, με τη Μαρία Μπελιγιάννη, τον Βαγγέλη Στρατηγάκο και τον Κωνσταντίνο Λιναρδάκη, είναι ένα τυπικότατο έργο του συγγραφικού στιλ της και των δραματουργικών προβληματισμών της. Τρεις νεαροί Ρουμάνοι εγκαταλείπουν τη χώρα τους για την Ιρλανδία. Ως οικονομικοί μετανάστες στο Δουβλίνο θα πέσουν θύματα οικονομικής και σεξουαλικής εκμετάλλευσης.

«Δεν ξεκίνησα με την πρόθεση να γράψω θεατρικά έργα. Ηθελα να γράψω κάτι που θα δουλεύαμε στην ομάδα. Το κείμενο αναπτύσσεται μαζί με τους ηθοποιούς ώς την πρεμιέρα. Πριν ξεκινήσω τη "συγγραφή" έχω ήδη λάβει υπόψη μου το χώρο/σκηνικό, τους ερμηνευτές και την αισθητική της παράστασης: κείμενο και παράσταση αναπτύσσονται ταυτόχρονα».

Συνήθως οι ήρωές σας είναι νεαροί, που «δραπετεύουν» για μια καλύτερη ζωή. Οπως και στο «Κεμπάπ», που εκτυλίσσεται στη μετα-Τσαουσέσκου εποχή. Πώς γράφτηκε;

«Μετά από ένα επαγγελματικό ταξίδι στην Ιρλανδία. Ετυχε να προσέξω ότι ο ιρλανδικός Τύπος ασχολούνταν με μια Ρουμάνα στο Δουβλίνο που έπεσε θύμα trafficking».

Βασιστήκατε δηλαδή σε ένα αληθινό γεγονός.

«Το στόρι του έργου είναι μυθοπλασία. Στην είδηση πρόσθεσα όλες τις παρατηρήσεις μου πάνω σε νέους Ρουμάνους που συνάντησα σε ταξίδια μου στην Ευρώπη. Με το "Κεμπάπ" ήθελα να μιλήσω για ανθρώπους που δεν νιώθουν ασφαλείς στην πατρίδα τους και προσπαθούν να επιβιώσουν, μεταξύ δύο πραγματικοτήτων».

Η ανασφάλεια είναι το βασικό πρόβλημα της ρουμανικής νεολαίας;

«Είναι η παντελής έλλειψη κριτηρίων. Ο,τι κι αν κάνεις, οποιοδήποτε βιογραφικό κι αν έχεις, πρέπει διαρκώς να ξεκινάς απ' το μηδέν. Στη Ρουμανία, όσο κι αν προσπαθείς, είναι δύσκολα. Καταλαβαίνω, δηλαδή, απόλυτα όσους επιδιώκουν να βρουν δουλειά στο εξωτερικό».

Παρά την επιτυχία σας στη δυτική Ευρώπη -έργα σας έχουν ανεβεί σε Γαλλία, Γερμανία, Αγγλία, Ιρλανδία, FYROM κ.ά.- επιμένετε να ζείτε στη Ρουμανία.

«Γιατί υπήρξα τυχερή: συνάντησα τα παιδιά της ομάδας. Αισθάνομαι ότι μαζί μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα».

Το κατορθώνετε;

«Κάποιες φορές, αισθάνομαι πως ναι. Αλλες φορές απελπίζομαι -γιατί στη Ρουμανία οι αλλαγές γίνονται τρομακτικά αργά».

Οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι νέοι άνθρωποι του χώρου σας ποιες είναι;

«Δεν υπάρχουν πολλοί ανεξάρτητοι, εναλλακτικοί "τόποι" θεατρικής έκφρασης».

Η ομάδα σας χρηματοδοτείται απ'την πολιτεία;

«Το ρουμανικό θέατρο παραμένει λίγο-πολύ επιχορηγούμενο από το κράτος. Αν είσαι ανεξάρτητη ομάδα, υπάρχει ένας διαγωνισμός στον οποίο κάνεις αίτηση για χρηματοδότηση. Η τελευταία παράσταση της ομάδας μας ήταν συμπαραγωγή με το στούντιο ενός θεσμικού θεάτρου. Αυτού του είδους η συνεργασία είναι μοναδική στη Ρουμανία».

Γιατί;

«Τα θεσμικά θέατρα έχουν τους δικούς τους υπαλλήλους· δεν δέχονται ξένους συνεργάτες».

Η θεατρική παράδοση της χώρας σας έλκει την καταβολή της από τη μεγάλη ρωσική. Μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού άλλαξαν τα πράγματα; Προσανατολίστηκε το θέατρό σας προς τη Δύση;

«Αλλαξε ο τρόπος που απευθύνεται στο θεατή. Επί κομμουνισμού συγγραφείς και σκηνοθέτες έπρεπε να βρουν ένα συμβολικό, μεταφορικό τρόπο για να μιλήσουν για την πραγματικότητα. Μετά το '90 εξαντλήθηκε το ενδιαφέρον για αυτή τη γραφή».

Τι είδους θέατρο επικρατεί σήμερα στη Ρουμανία;

«Οι κλασικοί καταλαμβάνουν το 80% του ρεπερτορίου. Προφανώς το θέατρό μας είναι προσανατολισμένο στην παράδοση κι όχι στο σύγχρονο ρεπερτόριο. Το θέατρο, ό,τι και να 'ναι, αν είναι καλό, μπορεί να ανάψει το δημόσιο διάλογο. Θεωρώ, όμως, ότι πρέπει να πάψει να περιμένει το κοινό του. Πρέπει να βγει έξω απ'το χώρο του και να ψάξει για τους θεατές του. Πιθανότατα μέσα στα επόμενα χρόνια να συμβεί».*

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Θέατρο
Για το ίδιο θέμα
Η ελευθερία είναι το πιο πολύτιμο πράγμα
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Άλλες ειδήσεις
Καλές τέχνες, λαμέ και trash
Οταν νυχτώνει στο Αιγαίο
Νορβηγικά αστυνομικά μυστήρια
Μας πέφτει λίγη μια μινωική λάρνακα;
Ξεκινά σήμερα η προπώληση των AC/DC
Η Θεσσαλονίκη δεν πληρώνει δασκάλες χορού
Μακεδονίας νομίσματα
15χρονο φεστιβάλ σε απόγνωση
Στη Ρουμανία οι αλλαγές γίνονται τρομακτικά αργά
Με τη μουσική του Νίνο Ρότα μεγάλωσαν γενιές
Και το Σάββατο
Η ελευθερία είναι το πιο πολύτιμο πράγμα