Έντυπη Έκδοση

Με τη μουσική του Νίνο Ρότα μεγάλωσαν γενιές

Το κορίτσι του Μπρους Γουίλις στο «Pulp Fiction» και η εύθραυστη Αναΐς Νιν στο «Henry and June» είναι μια ολοκληρωμένη τραγουδίστρια. Η Μαρία ντε Μεντέιρος συμμετέχει σε μουσικό επετειακό αφιέρωμα στον κορυφαίο κινηματογραφικό συνθέτη (6-7/2, Μέγαρο)

Η Μαρία ντε Μεντέιρος πέρασε από το Χόλιγουντ αλλά διάλεξε την Ευρώπη Η Μαρία ντε Μεντέιρος πέρασε από το Χόλιγουντ αλλά διάλεξε την Ευρώπη Για τους πολλούς είναι η Φαμπιάν, το κορίτσι με τη γαλλική προφορά στην αγκαλιά του μποξέρ-Μπρους Γουίλις στο «Pulp Fiction» του Ταραντίνο, ή η πανέμορφα εύθραυστη Αναΐς Νιν στο «Henry and June» του Φιλίπ Κάουφμαν. Η Μαρία ντε Μεντέιρος όμως, είναι κάτι παραπάνω από μια ευρωπαϊκή «γαρνιτούρα» στο χολιγουντιανό μενού.

Η μικρόσωμη γυναίκα με τα τεράστια μάτια, που γεννήθηκε στη Λισαβόνα το 1965 -ως Μαρία ντε Μεντέιρος Εστεβέζ Βιτορίνο ντε Αλμέιντα- εκτός από ηθοποιός με καριέρα και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού σε δεκάδες ταινίες και τις τηλεοράσεις Αγγλίας, Γαλλίας και Πορτογαλίας, έχει σκηνοθετήσει επτά ταινίες, γράφει σενάρια και χορεύει.

Στην Αθήνα όμως θα την απολαύσουμε (Παρασκευή 6 και Σάββατο 7 Φεβρουαρίου) χάρη σε άλλο ένα ταλέντο της. Ερχεται για να τραγουδήσει στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών στο «Ραντεβού με τον Νίνο Ρότα», επετειακό μουσικό αφιέρωμα για τα 30 χρόνια από τον θάνατο του κορυφαίου συνθέτη. Μαζί της ο διάσημος ηθοποιός-τραγουδιστής Μάουρο Τζόια και η Κατρίν Ρενζέ. Μουσική επιμέλεια της «Les Rita Mitsuko Band» και παραγωγή του Teatro Festival Italia.

Αναπόφευκτα η κουβέντα μας ξεκινάει από τις μουσικές του Ρότα και τι την τράβηξε σε αυτές.

«Νομίζω πως όλοι έχουμε συναισθηματικούς δεσμούς με το σινεμά. Αλλά ακόμα και αν δεν έχεις, η μουσική του Ρότα είναι τόσο πολύ στην παιδική μας ηλικία. Εχει περάσει σε τόσες ταινίες στην ιστορία του σινεμά και μεγάλωσαν γενιές μαζί της», εξηγεί. Και δηλώνει πανευτυχής για την πρόσκληση του Μάουρο Τζόια να συμμετέχει σε ένα σόου γύρω από τον Νίνο Ρότα. Τη βρίσκει μια «καταπληκτική ευκαιρία να ξαναανακαλύψουμε τις κλασικές και παγκόσμιες υπέροχες μουσικές του».

Ξαναανακαλύπτοντας το «Il Padrino»

Οταν τη ρωτάω για το αγαπημένο της κομμάτι του Ρότα, δεν μπορεί να ξεχωρίσει ένα. Εντελώς αυθόρμητα, όμως, ομολογεί πως το «Il Padrino» ήταν ένα τραγούδι που μισούσε, χάρη στις άπειρες αλλά «βάρβαρες» εκδοχές του, που ξεπηδούσαν παντού. Το ξανανακάλυψε ,όμως, μέσα από τον Ρότα και το λάτρεψε κάτω από τις υπέροχες ενορχηστρώσεις του.

Εξίσου αυθόρμητα λέει πως επιλέγει τις δουλειές της ψάχνοντας πάντα κάτι που να συνδυάζει όσο περισσότερες από τις τέχνες με τις οποίες εκφράζεται - τον χορό, το τραγούδι ή την υποκριτική. Γι' αυτό και «μπήκε» στο συγκεκριμένο αφιέρωμα. «Μου άρεσε ο τρόπος που γεφυρώνει τον κινηματογράφο με τη μουσική».

Ετσι «απλά» ισχυρίζεται πως της προέκυψε αυτό που χιλιάδες Ευρωπαίοι ηθοποιοί κυνηγάνε με κάθε τρόπο και βρέθηκε στο Χόλιγουντ. «Ημουν πολύ τυχερή με τις αμερικάνικες ταινίες μου γιατί δεν τις διάλεξα επειδή ήταν χολιγουντιανές, αλλά γιατί κάθε φορά είχα συναντήσει τον σκηνοθέτη στην Ευρώπη. Απλά είχα την τύχη να βρω ανθρώπους που δεν έκαναν "βιομηχανικό" σινεμά, αλλά ταινίες τέχνης. Δεν το επέλεξα όμως, δεν είχα ποτέ το αμερικάνικο όνειρο, ένιωθα πάντα Ευρωπαία. Δεν έστησα ποτέ το σπίτι μου εκεί».

«Ελπίζω στον Ομπάμα»

Είναι φυσικό η επιλογή της να μείνει στην από 'δω όχθη του Ατλαντικού, να είναι πολύ πιο συνειδητοποιημένη. «Μου αρέσει πολύ η Ευρώπη, γιατί είναι μια ήπειρος με τόσες κουλτούρες σε διαρκή σύνθεση μεταξύ τους. Και η ιδέα πως όλοι οι Ευρωπαίοι και οι γλώσσες τους μπορούν να συναντηθούν. Βέβαια τώρα ξεκινάει μια νέα εποχή στην Αμερική και αρχίζουν να ονειρεύονται πάλι...». «Λόγω της εκλογής Ομπάμα;», ρωτάω για να έρθει μια καθόλου επιφυλακτική απάντηση. «Ναι, πιστεύω και ελπίζω πως αυτό θα έχει θετική επιρροή σε πάρα πολλά πράγματα, μεταξύ των οποίων και η τέχνη».

Εχει βραβευτεί στο Φεστιβάλ Βενετίας (για το «Tres Irmaos» το 1994) και με δύο Χρυσές Σφαίρες (για το «Adao e Eva» το 1995 και το «April Captains» το 2000, στο οποίο έπαιξε και σκηνοθέτησε). Το 2007, ήταν στην κριτική επιτροπή του φεστιβάλ Κανών, από όπου μιλούσε ανοικτά υπέρ του ευρωπαϊκού σινεμά. Σήμερα πιστεύει πως το σινεμά της Ευρώπης έχει κάτι σημαντικό να πει, «έχει μεγάλη καλλιτεχνική και δημιουργική δυναμική, αλλά έχει πολλή δουλειά ακόμα στο επίπεδο της διανομής, εκεί όπου κυριαρχεί το Χόλιγουντ».

Πολύπλευρη δημιουργικά, όταν πρέπει να απαντήσει για τα μελλοντικά της πρότζεκτ, αντιρωτάει: «Ποιο από όλα;». Περιμένει ανυπόμονα να βγει το βραζιλιάνικο φιλμ «The Storyteller» (του Ρομπέρτο Μασκιαντόνιο) στο οποίο έπαιξε πρόσφατα, ενώ ταυτόχρονα συμμετείχε στην ιταλική παραγωγή «Il Compleanno» (του Μάρκο Φιλιμπέρτι, όπου συμπρωταγωνιστεί). Πρόκειται να παίξει και σε μια ισπανική παραγωγή.

«Παράλληλα ηχογραφώ το δεύτερο σιντί μου με τίτλο "Peninsula and Continent". Βασίζεται στη μουσική από την Ιβηρική και την ιταλική χερσόνησο που ταξιδεύει και συναντά τον αφρικανικό και αμερικανικό ήχο», μου εξηγεί. Και γελάει όταν συμπληρώνω «...όπως αυτή του Νίνο Ρότα».*

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Μουσική
Για το ίδιο θέμα
Και το Σάββατο
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Άλλες ειδήσεις
Καλές τέχνες, λαμέ και trash
Οταν νυχτώνει στο Αιγαίο
Νορβηγικά αστυνομικά μυστήρια
Μας πέφτει λίγη μια μινωική λάρνακα;
Ξεκινά σήμερα η προπώληση των AC/DC
Η Θεσσαλονίκη δεν πληρώνει δασκάλες χορού
Μακεδονίας νομίσματα
15χρονο φεστιβάλ σε απόγνωση
Στη Ρουμανία οι αλλαγές γίνονται τρομακτικά αργά
Με τη μουσική του Νίνο Ρότα μεγάλωσαν γενιές
Και το Σάββατο
Η ελευθερία είναι το πιο πολύτιμο πράγμα