Έντυπη Έκδοση

Και δύο επιστολές

ΔΥΟ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ σχετικά με δημοσιεύματα του «Επτά». Αφορμή τής μιας, η συνέντευξη του νέου μέλους του δ.σ. του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου Χένινγκ Κάμρε, και συγκεκριμένα η πεποίθησή του ότι «οι ιδιωτικές σχολές σας δεν λειτουργούν όπως πρέπει, ούτε αρκεί το Τμήμα στη Θεσσαλονίκη.

 Πρέπει να υπάρξει Ακαδημία Κινηματογράφου».

Σύμφωνα με τον διευθυντή της Σχολής Σταυράκου Σ. Λαμπρόπουλο, «ασφαλώς και είναι επιτακτική η ανάγκη ίδρυσης Κρατικής Σχολής Κινηματογράφου». Ο ίδιος υπογραμμίζει ότι «ο Λυκούργος Σταυράκος, ήδη στα μέσα της δεκαετίας του 1990, με δεδομένη την απραξία της πολιτείας, πρότεινε επίσημα και δημόσια τη δωρεά παραχώρηση της Σχολής Σταυράκου στο κράτος. Η ελληνική πολιτεία ευγενικά το αρνήθηκε και το επιχείρημα ήταν ότι δεν θα μπορέσει στην παρούσα φάση να διαχειριστεί την οργάνωση και λειτουργία μιας Σχολής Κινηματογράφου».

Θυμίζει επίσης πως η σχολή, που είναι ιδρυτικό μέλος της Διεθνούς Ενωσης Ανωτάτων Σχολών Κινηματογράφου και Τηλεόρασης (CILECT), «περιμένει επί 30 και πλέον συναπτά έτη την εφαρμογή του ν. 1158/81, για να της δοθεί το δικαίωμα αξιολόγησης και διαβάθμισης». Και προτείνει στον Χ. Κάμρε, «να ζητήσει από τα αρχεία του έγκριτου National Film and Television School, στο οποίο και εργάστηκε, ονόματα ελλήνων σπουδαστών και να μάθει ποια ήταν η σχολή κινηματογράφου που τελείωσαν πριν την εισαγωγή τους για μεταπτυχιακές σπουδές».

Τη δεύτερη επιστολή υπογράφει ο ιστορικός τέχνης Νίκος Αξαρλής. Αναφέρεται σε δημοσίευμά μας για τη «Ρωσική Πρωτοπορία στη Σκηνή» και συγκεκριμένα στη φράση: «Το σοκ από τη σύγκρουση τέχνης - κομματικού μηχανισμού, όταν επικράτησε η επανάσταση του 1917, ήταν ισχυρό».

Μεταξύ άλλων ο επιστολογράφος (και συντάκτης της βιβλιογραφικής πρότασης «Ρωσική & Σοβιετική Πρωτοπορία», έκδ. Εθνικού Κέντρου Βιβλίου) σημειώνει: «Είναι φανερό από τα γεγονότα και χρονολογίες που παραθέτει η κ. Μαρίνου ότι έχει στο μυαλό της τη "σύγκρουση τέχνης- κομματικού μηχανισμού" μετά την επικράτηση του "Σοσιαλισμού σε Μια Χώρα" του Στάλιν επί της "Διαρκούς Επανάστασης" του Τρότσκι και της Ενωμένης Αριστερής Αντιπολίτευσης (Ζινόβιεβ-Καμένεβ) το 1927. Η εντύπωση όμως που δημιουργείται είναι ότι οι πρωτοπόροι μοντερνιστές καλλιτέχνες συγκρούστηκαν βίαια με την Οκτωβριανή Επανάσταση. Στην πραγματικότητα συνέβη το αντίθετο, όπως είναι πλατιά γνωστό. Ολοι οι καλιτέχνες της Ρωσικής Πρωτοπορίας (Καντίνσκι, Λισίτζκι, Μαλέβιτς, Ποπόβα, Ροζάνοβα, Ροντσένκο, Τάτλιν) υποστήριξαν τη Σοσιαλιστική Επανάσταση του 1917.

Η σοβιετική εξουσία πραγματοποίησε μεγάλες εκθέσεις παρουσίασης του έργου των επαναστατών μοντερνιστών της αφηρημένης τέχνης από το 1918 και διόρισε τους πρωτοπόρους καλλιτέχνες σε διευθυντικές θέσεις στο Κομισαριάτο Διαφώτισης. Εκεί εργάστηκαν σκληρά, σε συνθήκες εμφυλίου πολέμου και πείνας, για την "πολιτισμική επανάσταση"».

Η συντάκτριά μας Εφη Μαρίνου απαντά:

Πράγματι, είναι φανερό ότι στο κείμενο η φράση «η σύγκρουση τέχνης - κομματικού μηχανισμού» αποδίδεται στην περίοδο που επικράτησε η θεωρία ότι ο σοσιαλισμός χτίζεται σε μία μόνο χώρα -πολιτική θέση που έκανε «πράξη» ο Στάλιν αλλά αμφισβήτησε η τότε αριστερή αντιπολίτευση- και σαφέστατα όχι στα χρόνια της Οκτωβριανής Επανάστασης.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Αφιέρωμα
Οσα φέρνει η άνοιξη
Καλοκαίρι και σιγουριά
Περικοπές μετά μουσικής
Ερχονται χορεύοντας
Οι συνέχειες επί της οθόνης
Οι σταρ του Φεστιβάλ
Θέατρο ανά την Ελλάδα
Αφίξεις από κλασική και τζαζ
Ιτε πένες Ελλήνων
Μαρτυρίες και μελέτες
Από τις χώρες των εξεγέρσεων
Μύθοι, μόδα, μούσες και αρχιτεκτονική
Μουσική
Ο χημικός της τζαζ
«Μάθημα πρώτο: Ανοιχτείτε»
Ο Μότσαρτ ως μάνατζερ
«Το διεθνές δίκαιο είναι επιλεκτικό»
Θέατρο
Η νέα δημοκρατία του θεάτρου
Ο πατριάρχης της απλότητας
Επιστολές
Και δύο επιστολές
Κινηματογράφος
Cardinale Multiculturale
Λογοτεχνία
Η περίπτωση Τζέικομπσον
Άλλες ειδήσεις
Βιβλίο