Έντυπη Έκδοση

Πολιτική

Η άποψή μου

  • Λαϊκή αντίδραση και «παράπονα» πολιτικών

    Πληθαίνουν φαινόμενα αντίδρασης στην παρουσία πολιτικών στους δημόσιους χώρους.

    Πολλές από τις αντιδράσεις είναι καταδικαστέες, όπως οι βιαιότητες έναντι του βουλευτή Χατζηδάκη. Αντίδραση η οποία προκλήθηκε από παλιό στέλεχος της Ν.Δ. και νυν ανήκοντα στον χώρο του ΛΑΟΣ. Στον ίδιο χώρο εξάλλου ανήκει και ο γιαουρτάς του Θ. Πάγκαλου. Η κυβέρνηση, όμως, έχει επιλέξει να ανέχεται το ΛΑΟΣ καθότι έχει συμπαραταχθεί μαζί της στα του μνημονίου. Παρ' όλα αυτά, είναι γεγονός ότι οι περισσότερες εκδηλώσεις «γιουχαΐσματος» αποτελούν ανοργάνωτη εκδήλωση αγανάκτησης και απελπισίας πολλών πολιτών.

    Αυτές οι εκδηλώσεις εκφράζουν την έλλειψη μιας πραγματικά λειτουργικής δημοκρατίας που θα επιτρέπει όχι μόνο να ομιλεί η πλειοψηφία των πολιτών, αλλά και να ακούγεται. Θα συμφωνήσω με την κυβέρνηση ότι τα γιαούρτια δεν ανήκουν στην αλφάβητο της δημοκρατίας. Ομως, πολύ περισσότερο δεν ανήκει στη δημοκρατία η καθημερινή κατάργησή της που εκείνη πράττει. Το γεγονός ότι μνημόνια, συμμετοχή σε πόλεμο, αποκρατικοποιήσεις και διαχειρίσεις των «πενήντα δισεκατομμυρίων», κατάργηση δικαιωμάτων, δεν εγκρίνονται από τη Βουλή, ενώ τα αγνοεί ακόμα και το υπουργικό συμβούλιο που το μαθαίνει από υπάλληλους ξένων θεσμών. Δεν μπορεί να κουνά η κυβέρνηση το δάκτυλο σε εκείνο που θεωρεί ποντίκι και να απεργάζεται να γίνουμε πολτός κάτω από τα πέλματα ελεφάντων. Εγώ καταδικάζω και τα δύο, αλλά ανησυχώ περισσότερο για τα δεύτερα. Εκείνη σκούζει υποκριτικά για τα πρώτα και δημιουργεί τα δεύτερα.

    Η κυβέρνηση θα έπρεπε να αντιληφθεί ότι το πρόβλημα δεν είναι η μία ή άλλη αντίδραση, αλλά ότι μεγαλώνει η ανάγκη των ανθρώπων να εκφράσουν δημόσια τον θυμό τους για τις πολιτικές επιλογές της. Οφείλει να φύγει από την αυτο-ύπνωση ότι ο λαός τη στηρίζει. Οτι, τάχα, οι Ελληνες θαυμάζουν το άδικο έργο της. Οφείλει, ακόμα, να κατανοήσει ότι όσο τείνει στον αυταρχισμό και στην υπονόμευση της λειτουργίας της δημοκρατίας, στην έλλειψη δημόσιου διαλόγου και στην υπεράσπιση άδικων επιλογών των μεγάλων συμφερόντων, τόσο περισσότερο οι πολίτες θα νιώθουν μουγκοί και θα αντιδρούν με τρόπους εκκωφαντικούς. Οτι όσο περισσότερο ασχολείται με αυτούς τους εκκωφαντικούς τρόπους, τόσο περισσότερο θα πείθει το ευρύ κοινό ότι ένας κατάλληλος τρόπος για να ακουστεί, είναι η χρήση αυτών ακριβώς των μορφών δημόσιας αντιπαράθεσης που εκείνη θέλει να καταδικάσει. Τέλος, δεν πρέπει να διαφεύγει της κυβέρνησης το γεγονός ότι για το μέλλον της χώρας είναι ακόμα περισσότερο επικίνδυνο η σιωπή της κατάθλιψης και μελαγχολίας ενός ολόκληρου λαού. Διότι αυτή υπονομεύει τη δημιουργικότητα, την παραγωγή καινοτομίας και νέων μορφών οικονομικής οργάνωσης.

    Από την πλευρά της η αντιπολίτευση όλων των αποχρώσεων οφείλει να κατανοήσει ότι οι αναλυόμενοι εδώ εκκωφαντικοί δρόμοι εκδήλωσης της λαϊκής διαφωνίας αποτελούν από μια σκοπιά προϊόν θυμού, από την άλλη αδιέξοδη σπατάλη. Σπατάλες ενέργειας που οφείλονται στο ότι η αντιπολίτευση δεν έχει πείσει ότι διαθέτει ένα αποτελεσματικό εναλλακτικό σχέδιο. Δεν αποκαλύπτει, πλην εξαιρέσεων από αριστερά, επαρκώς τα συμφέροντα που ποδηγετούν τη χώρα. Δεν δείχνει ικανή να προάγει και να στηρίξει με τρόπο ενωτικό τα κινήματα των πολιτών, να οργανώσει αποτελεσματικά την αντίσταση στη λεηλασία της ζωής τους, του ίδιου του μέλλοντος της χώρας. Με άλλα λόγια, η αντιπολίτευση οφείλει να υπερβεί τον σημερινό εαυτό της.

  • Τι θέλουν οι διεθνείς αγορές

    Ο δείκτης της εκτίμησης των διεθνών αγορών για την ικανότητα μιας ευρωπαϊκής χώρας να ανταποκριθεί στις δανειακές της υποχρεώσεις αποτυπώνεται στο περίφημο και γνωστό σε όλους «spread», δηλαδή στο άνοιγμα μεταξύ του επιτοκίου που διαμορφώνεται για τα ομόλογα της Γερμανίας και του επιτοκίου που διαμορφώνεται για τα ομόλογα της συγκεκριμένης χώρας.

    Προφανώς, για τη διαμόρφωση των ανοιγμάτων, δηλαδή για το ύψος των επιτοκίων, λαμβάνονται υπόψη μια σειρά παράγοντες, οι οποίοι εκτιμώνται από τους περίφημους «οίκους αξιολόγησης». Οι οίκοι αυτοί «συμβουλεύουν» τους διεθνείς επενδυτές (διεθνείς αγορές) σχετικά με τους κινδύνους που διατρέχουν όταν αγοράζουν τα ομόλογα οποιασδήποτε χώρας.

    Προφανώς, οι παράγοντες αυτοί, δηλαδή οι αναπτυξιακές δυνατότητες της χώρας, η αποφασιστικότητα της κυβέρνησης να εφαρμόσει μέτρα λιτότητας και διαρθρωτικές αλλαγές, ο βαθμός επιτυχίας των μέτρων, η σταθερότητα του πολιτικού συστήματος, το μέγεθος της κοινωνικής αναταραχής κ.λπ. δεν μπορούν να εκτιμηθούν (αξιολογηθούν) πάντοτε με αντικειμενικότητα. Ετσι, οι εκτιμήσεις των οίκων αξιολόγησης δεν ταυτίζονται αναγκαστικά ούτε μεταξύ τους, ούτε με τις εκτιμήσεις του ΔΝΤ ή/και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Επιπλέον, υπάρχουν βάσιμες ενδείξεις, ότι οι εκτιμήσεις των «οίκων αξιολόγησης» μπορεί να είναι καθοδηγούμενες, με στόχο τη διευκόλυνση των κερδοσκοπικών παιγνίων των διαφόρων διεθνών επενδυτών που συγκροτούν τις διεθνείς αγορές.

    Οι παραπάνω συμπεριφορές δεν έχουν ηθικό υπόβαθρο, είναι όμως, τις περισσότερες φορές τουλάχιστον, θεμιτές και νόμιμες μέσα στο σύστημα της ελεύθερης αγοράς, όπου το κέρδος είναι θεμιτό και επιζητούμενο απ' όλες τις επιχειρήσεις και συνεπώς και από αυτές του χρηματοπιστωτικού τομέα, οι οποίες απαρτίζουν τις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές (τράπεζες, επενδυτικοί όμιλοι, ασφαλιστικοί οργανισμοί κ.λπ.).

    Συνεπώς, όταν οι διεθνείς αγορές, καθοδηγούμενες από τους διεθνείς οίκους αξιολόγησης, συνεχίζουν να απαιτούν υψηλά επιτόκια από τις υπερχρεωμένες χώρες-μέλη της ευρωζώνης παρά τις «γενναίες» αποφάσεις της Ε.Ε. για «διευκολύνσεις» των χωρών αυτών (όπως έγινε πρόσφατα στο συμβούλιο κορυφής), αυτό σημαίνει ότι δεν έχουν πεισθεί ότι οι «διευκολύνσεις» που προσφέρονται στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης είναι επαρκείς, ώστε να τις βοηθήσουν ουσιαστικά στην αποπληρωμή των χρεών τους. Ετσι, οι διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές, χωρίς περιορισμούς, ανάγονται σε «υπέρτατο κριτή» των αποφάσεων της Ε.Ε. να διευκολύνουν τις λιγότερο αναπτυγμένες χώρες-μέλη της ευρωζώνης να αποπληρώσουν τα χρέη τους.

    Στην περίπτωση της χώρας μας, η οποία πήρε διευκολύνσεις από την Ε.Ε. με την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής του δανείου των 112 δισεκατομμυρίων ευρώ, με τη μείωση του επιτοκίου και με τη δυνατότητα προσφυγής για δανεισμό στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης όταν τα επιτόκια στη διεθνή αγορά είναι πολύ υψηλά, οι αγορές δεν πείσθηκαν, ότι αυτά αποτελούν πραγματική διευκόλυνση για την αποπληρωμή των χρεών μας. Ετσι, τα επιτόκια των ομολόγων μας δεν μειώθηκαν. Προς επιβεβαίωση μάλιστα, ότι η οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα παραμένει πολύ δύσκολη, ένας από τους γνωστούς οίκους αξιολόγησης προχώρησε την εβδομάδα που πέρασε σε υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας μας.

    Η κριτική της χώρας μας ή/και της Ε.Ε. εναντίον τέτοιων αξιολογήσεων δεν έχει πρακτικό αποτέλεσμα. Αντίθετα, η ενδυνάμωση της αποφασιστικότητας της κυβέρνησης να εφαρμόσει κατάλληλη πολιτική για να αντιμετωπίσει τις δανειακές υποχρεώσεις μας, καθώς και η ενίσχυση της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης, ώστε να δοθούν ουσιαστικές διευκολύνσεις για την αποπληρωμή του χρέους της χώρας μας (δηλαδή χαμηλότοκο δάνειο για επαναγορά των υποτιμημένων ομολόγων μας και έκδοση ευρωομόλογων) έχουν πραγματική αξία.

  • Γερμανία:Υπάρχει ζωή μετά την ΟΝΕ;

    Η πτώση του Ανατολικού Συνασπισμού και η έκρηξη της παγκοσμιοποίησης, δύο γεγονότα όχι άσχετα μεταξύ τους, συνέβησαν σχεδόν ταυτόχρονα -τέλη της δεκαετίας του '80- και επηρέασαν την πορεία προς την ευρωπαϊκή ενοποίηση, μετατοπίζοντας, εξαλείφοντας, διαφοροποιώντας ή δημιουργώντας νέους στόχους.

    Με όσα ακολούθησαν εκ των υστέρων, φαίνεται ότι τότε η Γερμανία συνειδητοποίησε την ευκαιρία για να πραγματοποιήσει αυτό που αυτή είχε οραματισθεί στο παρελθόν ως ενωμένη Ευρώπη, μόνο που τώρα θα το επεδίωκε μέσω μιας επέκτασης της οικονομικής της ισχύος και όχι μέσω των όπλων. Είναι όντως εντυπωσιακό πόσο η σημερινή Ευρώπη θυμίζει το γερμανικό όραμα γι' αυτήν όπως το παρουσίαζαν 3 κορυφαίοι υπουργοί του Γ' Ράιχ και 3 εξέχοντες γερμανοί βιομήχανοι σ' ένα βιβλίο που τιτλοφορείται «Europaische Wirtschaftsgemeinschaft» (Η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα) που δημοσιεύθηκε στο Βερολίνο το 1942 από τον Σύνδεσμο Επιχειρηματιών και Βιομηχάνων του Βερολίνου και τη Σχολή Οικονομικών του Βερολίνου.

    Η κατάρρευση του Ανατολικού Συνασπισμού έδωσε την ευκαιρία για την πραγματοποίηση του γερμανικού οράματος και υπαγόρευσε την αλλαγή της θέσης της Γερμανίας υπέρ της διεύρυνσης στο δίλημμα εμβάθυνση-διεύρυνση. Ετσι, η Ευρώπη έσπευσε, με τεράστιο κόστος, να ενσωματώσει πέρα από την Ανατολική Γερμανία σχεδόν το σύνολο των χωρών που επιθυμούσαν να αποχωρήσουν από τον Ανατολικό Συνασπισμό, προσφέροντας στη Γερμανία ένα εκ των πραγμάτων πεδίο επέκτασης της οικονομικής της επιρροής.

    Η Συνθήκη του Maastricht, με τους αυθαίρετους από άποψη οικονομικής θεωρίας στόχους της, ουσιαστικά αποβλέπει στο να αποφευχθεί το κόστος μιας ολοκληρωμένης δημοσιονομικής ενοποίησης, ελευθερώνοντας έτσι πόρους για τη διεύρυνση με την ενοποίηση των δύο Γερμανιών και την ενσωμάτωση χωρών του πρώην Ανατολικού Συνασπισμού, παραπέμποντας την ολοκληρωμένη οικονομική ενοποίηση στις ελληνικές καλένδες.

    Σε αντίθεση με τα Reaganomics στις ΗΠΑ και την οικονομική πολιτική της κυρίας Thatcher στην Αγγλία, που αποσύρθηκαν από τις μετέπειτα κυβερνήσεις αυτών των χωρών όταν άλλαξε η οικονομική συγκυρία, το ίδιο δεν συνέβη και με τη Συνθήκη του Maastricht, η οποία ενσωματώθηκε στο ευρωπαϊκό θεσμικό οικοδόμημα και ισχύει έκτοτε ως μόνιμο οικονομικό δόγμα άσχετα από την οικονομική συγκυρία.

    Με μια οικονομία με έντονα «επιθετική» δομή η γερμανική οικονομική υπερδύναμη μαζί με την υπόλοιπη Ευρώπη ανέμενε να αντιμετωπίσει τη δεύτερη μεγάλη πρόκληση, την παγκοσμιοποίηση. Είτε η Ευρώπη θα περιχαράκωνε τα νέα διευρυμένα της όρια, και, λειτουργώντας ως φρούριο, σχεδόν αυτάρκης θα προφύλασσε τα κεκτημένα της ή θα ανταγωνιζόταν τον υπόλοιπο κόσμο συμπεριλαμβανομένων και χωρών με πολύ χαμηλές αμοιβές και ανύπαρκτες κοινωνικές παροχές.

    Με δεδομένη την προσάρτηση της Ανατολικής Γερμανίας και την αυξημένη επιρροή της στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη το όραμα της οικονομικά και πολιτικά ενωμένης Ευρώπης έπαψε να αποτελεί βασικό στόχο. Η Γερμανία είτε μόνη είτε πλαισιωμένη από ομάδα επίλεκτων μονάδων (χωρών), θα αντιμετώπιζε τον υπόλοιπο κόσμο! Τα απαιτούμενα εργαλεία: η οικονομική πολιτική της Γερμανίας με σκοπό να την αναδείξει ως την πιο ανταγωνιστική δύναμη παγκοσμίως, και η Οικονομική και Νομισματική Ενωση (ΟΝΕ) με στόχο τον έλεγχο των οικονομιών των επίλεκτων χωρών που θα τη στήριζαν σ' αυτό το εγχείρημα.

    Ετσι, η οικονομική πολιτική της Γερμανίας κατά την τελευταία δεκαπενταετία με συγκράτηση της δημόσιας δαπάνης, περικοπών του κράτους πρόνοιας, καθήλωση των αμοιβών, συνεχίζεται μέχρι της μέρες μας, παρά το γεγονός ότι η ανισότητα μεταξύ των εισοδημάτων έχει διευρυνθεί σημαντικά, με 4,5 εκατομμύρια γερμανών πολιτών να ζουν στο επίπεδο που ορίζει το πρόγραμμα Hartz 4 (358 ευρώ), και με 3 εκατομμύρια ανέργους.

    Αν συνεχίσει η Γερμανία αυτή την πολιτική, οι εταίροι της θα δυσκολευτούν να ακολουθήσουν, σύντομα θα πάψει να υπάρχει η ευρωζώνη. Θα μπορούσε βέβαια να συνεχίσει μόνη, ή με ελάχιστες χώρες στο σχηματισμό μιας «άριστης νομισματικής ζώνης». Αν όμως επιθυμεί την ύπαρξη της ΟΝΕ, τότε μεσοβέζικες λύσεις όπως η δημιουργία ευρωπαϊκών ομολόγων ή η ίδρυση Μηχανισμών Διάσωσης δεν μπορούν παρά να αποδειχθούν υποδεέστερες από μια ολοκληρωμένη ευρωπαϊκή δημοσιονομική πολιτική, που τόσο επιμελώς αποφεύγει η Γερμανία.

  • Πονπόν

    Πάνε κάμποσα χρόνια από τότε. Η πτώση της χούντας ήταν πρόσφατη και μόλις είχα επιστρέψει στις Βρυξέλλες από την Αθήνα και το τρελό μεθύσι χαράς που αυτή είχε προκαλέσει.

    Ενα ηλιόλουστο απόγευμα, είδος σπάνιο για τον βέλγικο ουρανό, βγήκα όπως τα σαλιγκάρια με τη βροχή να χαρώ τον ήλιο. Πήγα στο μεγαλύτερο πάρκο της πόλης στο Μπουά ντε λα Κανμπρ -πόσο ωραίο θα 'ταν να 'χε κι η Αθήνα ένα παρόμοιο- και ξάπλωσα σ' ένα λοφίσκο από γκαζόν απέναντι από τις λίμνες που βρίσκονται στη μέση του πάρκου.

    Παρατηρούσα γύρω μου δεκάδες ανθρώπους κάθε ηλικίας να περιδιαβαίνουν με τα σκυλάκια τους και να τους απευθύνουν το λόγο λες και συζητούν με ανθρώπους. Μια δυο βδομάδες αργότερα, πάλι το ίδιο θέαμα, υπό ψιλόβροχο τούτη τη φορά, στους ατέλειωτους αμμόλοφους της παραλίας λίγο έξω από την Οστάνδη. Το μόνο που διέφερε πέρα από τις νιτσεράδες των πεζοπόρων ήταν ότι τα συμπαθή κατοικίδια, παντός μεγέθους και ράτσας, έτρεχαν ελεύθερα στην άμμο, οπότε οι διάλογοι ξεκινούσαν κάθε φορά που επέστρεφαν στις αγκαλιές των αφεντικών τους.

    Σκηνές αδιανόητες για ένα νέο έλληνα κομμουνιστή εκείνης της εποχής που μόλις είχε φύγει από τον παράδεισο της Αθήνας, που έσφυζε από ζωή και κοινωνικότητα. Πού χρόνος για απασχόληση με κατοικίδια όταν σε ατέρμονες συζητήσεις έχεις να λύσεις ζητήματα όπως το περιεχόμενο της μελλούμενης κοινωνίας, η οποία όπου να 'ναι αναβλύζει, ή ακόμη να οργανώσεις τον φορέα που θα την έκανε πραγματικότητα. Και τα βράδια πού χρόνος, όταν μέχρι το πρωί έτρεχες από μπουάτ σε μπουάτ να τραγουδάς τραγούδια αντάρτικα και άλλα, για δεκάδες χρόνια απαγορευμένα.

    Για μένα λοιπόν τούτη η σχέση με τους σκύλους ήταν δείγμα αίσχιστου ξεπεσμού, δείγμα απομονωτισμού και ακοινωνησίας.

    Και να που τα χρόνια πέρασαν και η Ελλάδα δεν εξελίχθηκε όπως αφελώς περιμέναμε τότε, αλλά στην κατεύθυνση της εικόνας του μέλλοντός της, που καθρέφτιζε στις πιο αναπτυγμένες χώρες όπως το Βέλγιο.

    Και να σου που βρέθηκα κι εγώ με σκυλάκι, την Πονπόν, ένα θηλυκό ανάμεσα από Πομεράνιαν και Σπιτζ που μας κράτησε πραγματική συντροφιά στην οικογένεια ως αχώριστο μέλος της για δεκαέξι χρόνια. Και όταν έφυγε δω και λίγες μέρες, η οδύνη ήταν στην κυριολεξία εφάμιλλη εκείνης που νιώθεις όταν χάνεις πρόσωπο αγαπημένο και αναντικατάστατο.

    Οταν μετέφερα τη θλίψη μου στους φίλους μου μουδιασμένα, φοβούμενος ειρωνικά σχόλια τους του τύπου «ο κόσμος καίγεται και το... ξυρίζεται», διαπίστωνα ότι όλοι με κατανοούσαν απολύτως και πολλοί από αυτούς μού περιέγραφαν ανάλογες οδυνηρές για τους ίδιους εμπειρίες με σκυλιά και γατιά.

    Τα ερωτήματα εύλογα. Τι συνέβη στο μεταξύ; Αποξενωθήκαμε τόσο, που καταλήξαμε σαν εκείνους τους Βέλγους που κατηγορούσα εδώ και τριάντα πέντε χρόνια; Μήπως τελικά εκείνοι ήταν οι πιο λογικοί κι η δική μας αντιδικτατορική γενιά αιθεροβάμονες;

    Στην πραγματικότητα ούτε το ένα συμβαίνει ούτε το άλλο, αλλά στο πλαίσιο των κανονικών ρυθμών της ζωής μας, που για να είναι πραγματική ζωή δεν είναι δυνατόν να είναι μια διαρκής συνεδρίαση σαν κι εκείνες που τόσο μισούσε ο Μαγιακόφσκι, η λειψή από τη φύση του συστήματος κοινωνικότητα καλύπτεται σ' ένα βαθμό από τις σχέσεις με τα ζώα.

    Και το θέλουν ή όχι οι διάφοροι ψευτοσκληροί επαναστάτες οι ταγμένοι στα κομματικά γραφεία και ουσιαστικά αποκομμένοι από τη ζωή, ή οι άλλοι που δεν χωνεύουν τα ζώα γιατί αν τους σκαλίσεις λίγο σε βάθος δεν χωνεύουν την ίδια τη ζωή, αυτά, όσο περίεργο κι αν φαντάζει, προσφέρουν στοιχεία που όλο και πιο δύσκολα συναντά κανείς στους αποξενωμένους ανθρώπους.

    Αγάπη, αφοσίωση, στοργή, συμπόνια, ζεστασιά... αξίες απλές αλλά μεγάλες που τις καταβροχθίζει η χοάνη της ανταγωνιστικής κοινωνίας, η οποία όλο και περισσότερο κυριαρχείται από τον απάνθρωπο ατομικισμό, τις προσφέρουν άπλετα τα ζωντανά και γι' αυτό τόσο αγαπιούνται και δένονται με όσους προσπαθούν να παραμείνουν άνθρωποι.

    Ευαισθησίες μικροαστού διανοούμενου, θα μου πείτε. Ναι θα σας απαντήσω, γιατί η ζωή πέρα από ιδεολογίες ή μάλλον συνάμα με αυτές, είναι και άλλα πολλά, πέρα από τα μεγάλα είναι και τα μικρά-καθημερινά, που αν τα διαγράψεις στεγνώνεις επικίνδυνα και τελικά χάνεις την ίδια την ανθρωπιά σου.

    Πονπόν αγαπημένη, θα σε θυμόμαστε για πάντα με τόση πολλή αγάπη και ανθρωπιά όση μας πρόσφερες.

    ΥΓ.: Εκ παραδρομής στην υποσημείωση του προηγούμενου σχολίου, το «Ανθρωπάκι» έγινε του «Ανθρωπακίου», κάτι που βεβαίως δεν είναι σωστό.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Πολιτική της έντυπης έκδοσης
Κυβέρνηση
«Ουκ αν λάβοις» από υπουργούς
Ατυπη στάση πληρωμών από το Δημόσιο
Σταυρόλεξο ο ανασχηματισμός
Λύθηκαν οι γλώσσες για το μνημόνιο
Νόμοι που δεν εφαρμόζονται
Αποκρατικοποιήσεις
Αποκρατικοποιήσεις κατ' ανάθεση
Ισπανική λύση στο Ελληνικό
Στην πρίζα για τη ΔΕΗ η κυβέρνηση
Αξιοποίηση ακινήτων
Νομική κατοχύρωση για τους επενδυτές
Ελληνική Στατιστική Αρχή
Τρελαίνουν και πάλι τα Greek statistics
Γερμανία
Γερμανική έκπληξη με ελληνικό ενδιαφέρον
Πορτογαλία
Οι αγορές θα ψηφίσουν στην Πορτογαλία
ΣΔΟΕ
Σκάνδαλα σε φάση ανάδυσης
Ραντάρ αντί για υποβρύχια
Αποδοκιμασίες πολιτικών
«Κατανοητή πράξη, αλλά αδιέξοδη»
Κράξιμο παντού
«Η άλλη όψη της έλλειψης ελπίδας»
Βουλή
Ανοιγμα λογαριασμών περιμένει η Βουλή
Νέα Δημοκρατία
Προσωρινή ανακωχή Σαμαρά και τομεαρχών
ΣΥΡΙΖΑ
Ενα βήμα μπρος από τον ΣΥΡΙΖΑ
Συνέντευξη: Αλέκα Παπαρήγα
«Προκρούστης διαρκείας το σύμφωνο για το ευρώ»
Εκπαίδευση
Νέο λύκειο με την προχειρότητα του παλιού
Απογοητευτικές οι «εργασίες»
Γυμνάσια κάτω από τη βάση
Εναν χρόνο παράταση στον γολγοθά της παραπαιδείας
Δεν υπάρχει οργανωμένο σχέδιο
Συνέντευξη: Ηλίας Μόσιαλος
«Κράτος ρυθμιστής και όχι παραγωγός»
Ελληνοτουρκικές σχέσεις
Ψαρεύουν στ' ανοιχτά της Λιβύης
ΠΓΔΜ
Παιχνίδι με τη Χάγη
Χωροχρονικά
Ο Μετέωρος Ανθρωπος
Ανθρώπων έργα & ημέρες
«Είμαστε απλήρωτοι και αποψιλωμένοι»
WikiLeaks
Αποκαλύψεις από τα ψιλά γράμματα των WikiLeaks