Έντυπη Έκδοση

Η δυστυχία της ευτυχίας

Η αναζήτηση της προσωπικής ολοκλήρωσης είναι ο μεγάλος πρωταγωνιστής στο έργο της Γ. ντελ Κόρτε, που ανεβάζει ο Γ. Χουβαρδάς στο Εθνικό Θέατρο

Τι σημαίνει ευτυχία; Υπάρχει σίγουρη διαδρομή που οδηγεί σ' αυτήν, ή μήπως η αναζήτησή της μετατρέπεται σε εφιάλτη;

Η Θέμις Μπαζάκα και η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη στην παράσταση «Ο εφιάλτης της ευτυχίας», που σκηνοθετεί ο Γ. Χουβαρδάς. Η Θέμις Μπαζάκα και η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη στην παράσταση «Ο εφιάλτης της ευτυχίας», που σκηνοθετεί ο Γ. Χουβαρδάς. Για το έργο της Αυστρομεξικάνας Γιουστίνε ντελ Κόρτε «Ο εφιάλτης της ευτυχίας», που σκηνοθετεί ο Γιάννης Χουβαρδάς στη Σκηνή Κοτοπούλη του Εθνικού Θεάτρου επιστρατεύτηκε ένας πολυπληθής θίασος καλών ηθοποιών: Οι Αλεξάνδρα Αΐδίνη, Προμηθέας Αλειφερόπουλος, Γιώργος Γλάστρας, Στεφανία Γουλιώτη, Ολγα Δαμάνη, Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Κόρα Καρβούνη, Ελένη Κοκκίδου, Δημήτρης Κουτρουβιδέας, Λουίζα Κωστούλα, Δημήτρης Λιγνάδης, Λουκία Μιχαλοπούλου, Θέμις Μπαζάκα, Ηλέκτρα Νικολούζου, Λούτσιο Βίκτορ Ντίας, Εφη Παπαθεοδώρου, Μάκης Παπαδημητρίου, Σωκράτης Πατσίκας, Τιτίκα Σαριγκούλη, Χιρονίσα Ερμις Χατανάκα πρωταγωνιστούν σ' ένα έργο κατ' εξοχήν γυναικείο, βασισμένο σε μονολόγους-εξομολογήσεις περί ευτυχίας.

«Ο εφιάλτης της ευτυχίας» είναι το πρώτο έργο της Γιουστίνε ντελ Κόρτε που πρωτοπαρουσιάστηκε το 2007 στο Φεστιβάλ της Ρουρ. Ακολούθησαν το «Sex» και το «Ratte» («Αρουραίος») στο Κρατικό Θέατρο της Ζυρίχης.

Ψηφιδωτό ανθρώπων

Εργο σπονδυλωτό, ένα παζλ 47 μικρών σκηνών γραμμένων με τρυφερότητα, χιούμορ, σαρκασμό, σκληρότητα κάποιες φορές. Ενα πολύχρωμο μωσαϊκό με γυναικείους κυρίως χαρακτήρες περνά μπροστά από τα μάτια μας στη σκηνή: Μια γυναίκα επιστρέφοντας στο σπίτι φαντασιώνεται ότι πετάει απ' το παράθυρο όλα τα ψώνια που μόλις έκανε. Φοβάται ότι αν ανεβάσει τη σακούλα επάνω και τα τρόφιμα θα τακτοποιηθούν στο ψυγείο όλα θα έχουν τελειώσει κι αυτό θα είναι αξιοθρήνητο. Ενας σκηνοθέτης βρίζει τους ηθοποιούς που έρχονται για οντισιόν.

Ενα κορίτσι σε σχολική εκδρομή ξαπλωμένο στον ήλιο, ξαφνικά βλέπει μπροστά του την Μπριζίτ Μπαρντό. Στο στόμα ενός άλλου κοριτσιού φυτρώνουν λουλούδια. Φταίνε τα φιλιά του πατέρα του. Μια γυναίκα ξυπνάει και δεν αναγνωρίζει τον άντρα της. Στη θέση του, ένας γυμνός Ιάπωνας. Μια 19χρονη συναντά τον πατέρα της έπειτα από επτά χρόνια και τον ακολουθεί σε μια παράξενη περιπέτεια.

Κάποιος, παρ' όλο που του ήταν δύσκολο να πιστέψει σε κάτι μεγαλύτερο απ' τον άνθρωπο, σε μια σχολική εκδρομή στη Γαλλία ξαπλώνει στο γρασίδι και ξάφνου αρχίζει να πιστεύει στο Θεό. Ετσι αρχίζει η πιο ευτυχισμένη εποχή στη ζωή του. Αλλά μετά η πίστη του μαραίνεται. «Είναι ανυπόφορο να είσαι σε πόλεμο με τον εαυτό σου, γιατί αυτός σε βρίσκει παντού και πάντα, γνωρίζει τα αδύνατα σημεία σου όσο κανείς άλλος», λέει.

Το διάσπαρτο, το ατακτοποίητο, το φαινομενικά ατάκτως ερριμμένο του κειμένου γοήτευσε τον σκηνοθέτη. «Κι όμως, από κάτω έχει μια κρυφή συνοχή. Πολλές ακατανόητες, εκ βαθέων εξομολογήσεις, θαρραλέες, ειλικρινείς, που μοιάζουν να μην έχουν άξονα, αναζητούν το ένα και μεγάλο νόημά τους. Επεσα λοιπόν στην παγίδα να το ψάξω».

Αλλά τι ακριβώς αναζητούν όλα αυτά τα πρόσωπα, συμπλεκόμενα με συγγενείς, φίλους, ξένους, μνήμες, τέχνη, έρωτα, θάνατο, Θεό; «Την ευτυχία», απαντά ο Γ. Χουβαρδάς, «όχι μόνο άμεσα και κατά δήλωσή τους, αλλά και έμμεσα, χωρίς να το συνειδητοποιούν. Ομως, η αναζήτηση της "ευτυχίας" δεν μπορεί να γίνει αυτοσκοπός, γιατί τότε ακυρώνεται.

»Ετσι όλοι μπαίνουν σ' ένα πολύχρωμο γαϊτανάκι που κινείται γύρω από την ανάγκη μας για επαφή, για το νόημα της ύπαρξης, και στη διαδρομή ανακαλύπτουν πως το ταξίδι, όχι το τέρμα, ήταν -αν ήταν - η ευτυχία. Ποιός είναι ο τρόπος, το μέσο προς την κατάκτησή της; Οπως λέει και ο ίδιος ο αφηγητής του έργου: "Δεν ξέρω". Η απάντηση θα βρισκόταν ίσως σε μια μαθηματική εξίσωση. Αλλά, ως γνωστόν, η ζωή δεν καταλαβαίνει από τέτοια. Αλλωστε και οι ήρωες του έργου με αυτό το γρίφο παλεύουν».

Μια ενδιαφέρουσα παρατήρηση περί ευτυχίας αναφέρεται κάπου στο κείμενο: «Ευτυχία δεν είναι ν' αποκτάμε ό,τι θέλουμε, αλλά να θέλουμε ό,τι αποκτάμε»... Πόσο ισχύει αυτό για το διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου; «Ισχύει απολύτως. Ιδιαίτερα αυτή την εποχή»! *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Θέατρο
Σχετικά θέματα: Θέατρο
Το εξπρές του κρατητηρίου
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Βαγγέλης Ραπτόπουλος
«Η απαισιοδοξία προκαλεί τη βία»
Γιούαν Μακ Γκρέγκορ
Συνέντευξη με έναν «Πεφωτισμένο»
Δημοπρασία των Σόθμπις
«Διόρθωση» και στην αγορά τέχνης
Δημοσκόπηση
Η ψυχαγωγία σε αριθμούς
Διεθνές Φεστιβάλ Φωτογραφίας
Φεστιβάλ με ελληνική υπογραφή
Εικαστικά
Η 2η Μπιενάλε Θεσσαλονίκης βγαίνει στο δρόμο
Ενωση Γραφιστών Ελλάδας
Εκθεση με γραφήματα εφημερίδων
Θάνος Μικρούτσικος
«Προχωρώ, κοιτώντας συχνά πίσω»
Θέατρο
Το εξπρές του κρατητηρίου
Η δυστυχία της ευτυχίας
Κατερίνα Κοσκινά
«Το μουσείο δεν πρέπει να έχει τη μυρωδιά του παλιού»
Κριτική βιβλίου
Goodbye Lenin
Χριστιανόπουλος ανθολογεί Τσιτσάνη
Αυτοκριτική ενός πολέμου
Μέλοντι Γκαρντό
The sound of Melody
Μνημεία
Χρόνια πολλά, monsieur Eiffel
Μουσική
Ελληνικό φλερτ με την τζαζ
Ντανιέλ Μελίνγκο
Ο ρεμπέτης του τάνγκο
Πίτερ Μπρουκ
«Το μεγαλύτερο κρίμα σήμερα είναι ο ρατσισμός»
Φεστιβάλ Κανών
Απ' την Ευελπίδων στην Κρουαζέτ
«Ενα κάποιο βλέμμα» των Κανών στον Γιώργο Λάνθιμο
Φεστιβάλ των Βρυξελλών
Ανοιγμα σε Αφρική και Ασία κάνει η βελγική πρωτεύουσα