Έντυπη Έκδοση

Τέχνες & Πολιτισμός

Η ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ

  • Μάσκες και άβυσσοι

    Το πηγαινέλα με τις χειροπέδες έγινε στις μέρες μας ρουτίνα και, σε κάποιες περιπτώσεις διάσημων κατηγορουμένων, show: ο ένας ρίχνει πάνω ελαφρά την καμπαρντίνα, ο άλλος τις τυλίγει με μαντίλι... Ο πρώην υπουργός Ακης Τσοχατζόπουλος κρατάει το ημερολόγιό του και «αφήνει» τον κρίκο (μέσα απ' την κολλαρισμένη μανσέτα) να φαντάζει με πλατίνα!

    Οσο για την κ. Βασιλική Τσοχατζοπούλου (όπως ζήτησε να την αποκαλούμε), εμφανίστηκε χωρίς μεϊκάπ, με αρκετές στρώσεις μάσκαρα στις λοξές βλεφαρίδες και με κεραμιδί περίγραμμα στα σαρκώδη της χείλη!

    Η αλήθεια είναι πως δεν μπόρεσα να αντισταθώ στην περιέργεια να μελετήσω τη σημειολογία της εικόνας: τα παγωμένα πρόσωπα του ζεύγους δεν αφήνουν κανένα περιθώριο ανίχνευσης συναισθημάτων ή εκμαίευσης κάποιας ενδόμυχης σκέψης! Θυμίζουν μάλλον απορημένες θεατρικές μάσκες ηθοποιών (κρεμασμένες στα καμαρίνια) μιας παρωδίας με θέμα: τα βαθιά κρύα σκοτάδια της μοναξιάς και οι επίπονες καταβυθίσεις στα δύσβατα μονοπάτια του εαυτού.

    Κάπως έτσι αρχίζει το μελαγχολικό ταξίδι της αυτογνωσίας, και ίσως η αρχή αυτής της πρώτης μεγάλης δίκης της διαφθοράς σημάνει και την αρχή της ψυχοθεραπείας της ευαίσθητης, γλεντζέδικης και «έξω καρδιάς» καλλιτεχνικής νεοελληνικής ψυχής!

    Εν τω μεταξύ, πέτυχα τον νεαρό σπουδαστή πιάνου (του τέταρτου ορόφου, από κάτω μου) στο ασανσέρ! Μικρός, υπερκινητικός και χαμένος στο μουσικό του χάος! Οι γείτονες (τρελαμένοι όλοι) ήμασταν έτοιμοι να τον «χτίσουμε» σ' ένα σπιτάκι από αβγουλοθήκες στο φωταγωγό!

    Του εξήγησα ευγενικά ότι το καλύτερο για όλους θα ήταν να παίζει ολόκληρες τις συνθέσεις και να μη γυρίζει κάθε τόσο πίσω στο λάθος, αλλά να το διορθώνει στην επανάληψη! (Με κοιτούσε σαν να ήμουν εξωγήινη!) Να αλλάζει παρτιτούρες περνώντας από την τζαζ στην κλασική μουσική και τούμπαλιν, και να μην κοπανάει τα πλήκτρα με μανία, μιμούμενος μεγάλους καλλιτέχνες! Οταν τελείωσα, μου είπε «εντάξει, άμα ξεχνιέμαι, να μου βαράτε την πόρτα, δεν θυμώνω»! Από εκείνη την ημέρα τον αγάπησα! Και έμαθα να διαβάζω, να δουλεύω και να μαγειρεύω με τη συνοδεία πιάνου, χαίρομαι δε από καρδιάς για την πρόοδο του νεαρού «Μότσαρτ».

    Κατά τα άλλα, θετική εντύπωση μου έκανε η εμφάνιση του κ. Μάνου Ελευθερίου στην τηλεόραση και η υπογράμμιση που έγινε στο λεξοτανίλ που πήρε πριν από την έναρξη της εκπομπής, επειδή φοβόταν, όπως είπε (κάνοντας χιούμορ), τη δημοσιογράφο, όπως και η αναφορά που έκανε στη λέξη «άβυσσος», που δεν έχει ομοιοκατάληκτα!

    Αβυσσος! Αρχαία λέξη αθάνατη, μοντέρνα πάντα, αφού άβυσσος είναι η ψυχή του ανθρώπου, άβυσσος και της γυναίκας η καρδιά (που τραγουδάει και ο αείμνηστος Στράτος Διονυσίου), αβυσσαλέα τα ντεκολτέ στα πρωινάδικα, κι επίσης «αν ατενίσεις για πολλή ώρα την άβυσσο, στο τέλος και η άβυσσος θα ατενίσει εσένα», λέει κάπου ο Νίτσε!

    Κι ανήμερα του Λαζάρου, με την ιδέα ότι στα απύθμενα βάθη της αβύσσου κατοικεί ο άγγελος Απολλύων, ο βασιλιάς του στρατού των ακρίδων που βασανίζει τους ανθρώπους, το Μέγα Θηρίον, το οποίο εκτοξεύει «ακάθαρτα πνεύματα όμοια με βατράχους», παρέα με την πόρνη του, κατατρόμαξα κι είχα και τα πασχαλιάτικα: να βγάλω εισιτήριο με το τρένο, να φτάσω έγκαιρα στη Θεσσαλονίκη, να βάψω αβγά, να πλάσω τσουρέκια, να προσκυνήσω τον Επιτάφιο και να εναποθέσω στην «ιερά» σινδόνη την κολόνια λεβάντα, να επισκεφτώ τα νεκροταφεία του Ευόσμου, ενώ θα βλέπω σε συνέχειες (ψηφιακά πλέον), με τη μάνα μου πάντα, τον γλυκό μας «Ιησού από τη Ναζαρέτ» του Τζεφιρέλι! (Αυτόν ξέρουμε, αυτόν εμπιστευόμαστε!)

    Και να 'μαι με τη λαμπάδα, κρεμασμένη στο μπαλκόνι, πίσω από τον σιδ. σταθμό, να παρακολουθώ τους Επιταφίους να διασταυρώνονται! Το σπαραχτικό «ω γλυκύ μου έαρ» σβήνει... Η περιφορά σταματάει... (παύση)

    Το «Ιντερσίτι» μπαίνει στην τρίτη γραμμή... Ανοίγουν οι πόρτες... Χιλιάδες Ελληνες πτυχιούχοι κατεβαίνουν... Κρατάνε στα χέρια τους ασπρόμαυρες φωτογραφίες μεταναστών της δεκαετίας του '60 και... βιολέτες! Από πίσω έρχονται χιλιάδες Σύροι πρόσφυγες... κατεστραμμένοι άνθρωποι, με στεφάνια! Ζαλίζομαι... Με «βλέπω» μέσα στον κόσμο: Τι γίνεται, βρε παιδιά; Τι πηγαινέλα με χειροπέδες είναι αυτό; Κατηγορούμενοι... απολογούμενοι... ένοχες μυροφόρες! Γιατί οι μικροί πιανίστες παίζουν ερωτικά στα στενά κελιά τη «Ζωή εν Τάφω»; Γιατί γυρίζουμε συνέχεια στο λάθος; Γιατί μοσχοβολούν οι πασχαλιές; Γιατί οι μικρές μοβ καμπανούλες σημαίνουν το θάνατο της αβύσσου;

    «Πρέπει να ζήσω τις αντίστροφες δυνάμεις.

    Ω καρδιά μου - τρομαχτικότερη σελήνη!»

    [«Η χρησιμότητα της απειλής» (απόσπασμα), Νίκος Καρούζος]

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Ακίνητα
Αυτό το κτήμα ποιος θα το πάρει;
Εκκλησιαστικά & θρησκευτικά θέματα
Πάθη στο Αγιον Ορος
Θέατρο
Ταγμένος άνευ όρων στο θέατρο
Λογοτεχνία
Η λογοτεχνική κριτική απειλεί τη λογοτεχνία
Ο αντισυμβατικός
Μόρφωση συνείδησης μέσω της είδησης
«Δεν του χαρίστηκα»
Η πλοκή προσαρμόστηκε στην ιστορική αλήθεια
Ποίηση
Ζούσαμε μια εικονική πραγματικότητα
Άλλες ειδήσεις
Ευκαιρίες στην επαρχία