Έντυπη Έκδοση

Τέχνες & Πολιτισμός

ΟΛΗ Η ΠΟΛΗ ΤΟ ΚΟΥΒΕΝΤΙΑΖΕΙ

  • Οταν θα λάβεις αυτό το γράμμα

    «ΟΤαχυδρόμος πέθανε»! Πάει τελείωσε! Το πήραμε απόφαση. Δεν είναι μόνο ο Μ. Χατζιδάκις, που σε ανύποπτο χρόνο (1961) προανήγγειλε το θάνατό του, ούτε ότι τραγουδήθηκε από τη Ζωή Φυτούση, τη Νάνα Μούσχουρη και άλλες μεγάλες φωνές. Ούτε που έσβησε στην τρυφερή ηλικία των δεκαεπτά χρόνων, αφήνοντας πίσω του ανεπίδοτες επιστολές, ενεκπλήρωτους έρωτες και αναβολές στράτευσης λόγω σπουδών...

    Είναι που μισό αιώνα μετά, φτάσαμε στο ζοφερό σήμερα, να λαμβάνεις γράμμα και να το σκέφτεσαι... Κι αφού η θεία Αναστασία με τα κολλαριστά εκατοδόλαρα που ταχυδρομούσε από το States (!) μέσα σε καρμπόν(!) για να μην ανιχνεύονται, έχει κι αυτή αποδημήσει, τι άλλο να περιμένουμε πέρα από εκκαθαριστικά Εφορίας, λογαριασμούς τηλεφώνου και κινήσεις πιστωτικών καρτών; Ευτυχώς μας έμειναν η ανάμνησή της και η τρελή χαρά κάθε που ακούγαμε τη σφυρίχτρα του...

    Τουλάχιστον εμείς, είτε ως παιδιά είτε ως... φαντάροι, γευθήκαμε τις ευεργετικές επιδράσεις της υπερατλαντικής θείας, που περιμέναμε εναγωνίως το καλοκαίρι να καταφθάνει αεράτη και καλοχτενισμένη σαν άλλη Γεωργία Βασιλειάδου! Οχι από το Σικάγο, αλλά από το New York!

    Αλλοι όμως;...

    Τρεις επιστολές με τη θανατηφόρο ουσία ρικίνη -που δεν έχει αντίδοτο- ταχυδρόμησε εύθικτος Αμερικανός σε πρόεδρο Ομπάμα και τοπικούς αξιωματούχους από την... Κόρινθο του Μισισίπι. Κι αν τα κίνητρά του εννοούνται, το γεγονός πως το μέσο που αντικατέστησε τα περιστέρια και τα... ραβασάκια έγινε φορέας υψηλής επικινδυνότητας, δείχνει τη σύγχυση και την οργή που έχουν... ψεκάσει τον πλανήτη μας. Η βιοϊατρική και η έρευνα είναι εργαλεία στα χέρια των ερευνητών, αλλά και φανατικών μισαλλόδοξων που μηχανεύονται τρόπους να ακουστούν, κατακλύζοντας τα γραμματοκιβώτια όχι με εικοσαδόλαρα, αλλά με άοσμες και άγευστες σκόνες. Θυμηθείτε τον άνθρακα, τις βόμβες μικρής ισχύος που ακρωτηριάζουν αθώους, τα τηλεχειριζόμενα μπουκέτα που «ευωδιάζουν» πυρίτιδα. Οσο για τα... ραβασάκια, αυτά πέθαναν μαζί με το φλερτ...

    Κάπως έτσι αφήνουμε πίσω μια άνοιξη μισή κι οδεύουμε προς ένα αδυσώπητο καλοκαίρι, ίδιο και χειρότερο με το περσινό, να τσιγαρίζει στο τηγάνι της μιζέριας μια χώρα που έχασε οριστικά κάθε ελπίδα να περισώσει τον πλούτο της πριν γίνει κάρβουνο στα χέρια επιτηδείων...

    Κι ανακαλούμε στη μνήμη εκείνο το μακρινό, δροσερό καλοκαιράκι, όταν μαζί με τα συστημένα γράμματα εξ Αμερικής λαμβάναμε και κάρτες, πολλές κάρτες, όλες με το Αγαλμα της Ελευθερίας σε κάθε πιθανή και απίθανη πόζα. Ηταν, βλέπετε, η συμμετοχή μας στο διαγωνισμό που οργάνωνε η «Μεσημβρινή» της αξέχαστης Ελένης Βλάχου με τίτλο «Κτίσματα στην άμμο» στην παραλία του Αστέρα της Γλυφάδας για παιδιά και εφήβους. Κι όλοι οι επίδοξοι Μουρ και Μοντιλιάνι προπονούμασταν με τις ώρες στην πλησιέστερη παραλία, ώστε να είμαστε πανέτοιμοι μόλις κλείσουν τα σχολεία. Κι εμείς, έχοντας επιλέξει το Αγαλμα της Ελευθερίας σε ύπτια θέση και υπό κλίμακα, ζητούσαμε πολλές όψεις του... μοντέλου για να το αποδώσουμε με ακρίβεια. Εξ ου και τα... γράμματα, που πηγαινοέρχονταν με τόση συχνότητα, ώστε ο ταχυδρόμος μάς παραπονέθηκε γιατί στις ανηφοριές της Καβάλας το ποδήλατο έχανε στροφές και κόβονταν τα πόδια του...

    Κι εμείς ζούσαμε το τρελό όνειρο της νίκης, μιας νίκης που μαζί με το κύρος της ιδρύτριας της «Μεσημβρινής» έφερνε κι ένα εισιτήριο για το Παρίσι με ξεναγήσεις και σουλάτσα σ' όλα τα μεγάλα μουσεία, αγκαζέ με την τέχνη, το σινεμά, το γαλλικό τραγούδι.

    Οταν επιβεβαιώθηκε η συμμετοχή μας, πετούσαμε. Από χαράματα φεύγαμε για τη θάλασσα παρέα με τους κουβάδες, τα μυστριά, τις σπάτουλες. Επρεπε να στοιβάζουμε και να βρέχουμε την άμμο πριν ψηλώσει ο ήλιος κι αρχίσει η ζέστη, γιατί η άμμος στέγνωνε και σωριαζόταν αμέσως. Ακόμη, μέσα στο χρόνο που μας διέθεταν έπρεπε να ολοκληρώσουμε ένα έργο που απείχε παρασάγγας από τις συνήθεις συμμετοχές με τα κάστρα και τις μποτιτσέλειες Αφροδίτες. Κι αυτό μας άγχωνε, γιατί συν τω χρόνω αποκτήσαμε πιστούς θαυμαστές που μας περίμεναν από το πρωί και δεν το κουνούσαν παρά μόνο όταν το απογευματινό κυματάκι σάρωνε το άγαλμα και το έλιωνε σαν το νερό το αλάτι.

    Η απογοήτευση ήρθε πολύ σύντομα, χωρίς να μπορούμε να κάνουμε τίποτα... Από τη μία διέρρευσε πως θα συμμετείχαν τα παιδιά του... Σταύρου Νιάρχου (!) -«Τι δουλειά έχετε εσείς με τους γιους του Νιάρχου;» ήταν η απάντηση του πατέρα μας-, από την άλλη κηρύχθηκε η απριλιανή χούντα και η «Μεσημβρινή» ανέστειλε την κυκλοφορία της.

    Και για μεν τη χούντα δεν ρωτούσαμε πολλά, αλλά για τον Νιάρχο δεν το χωρούσε ο νους μας.

    «Μα αφού μένουν στο Παρίσι, γιατί συμμετέχουν;»

    «Φιλοδοξίες».

    «Και τώρα ήταν ανάγκη;»

    «Δεν θα σας ρωτήσουν. Ορίστε μας! Τα μαθήματά σας και φύγετε από το παράθυρο. Συνεννοήθηκα με τον ταχυδρόμο να φέρνει σε μένα την αλληλογραφία».

    Ετσι και έγινε. Η γλυπτική στην άμμο έχασε δυο ταλέντα που δεν πρόλαβαν να λάμψουν, ενώ τα ταχυδρομεία απαλλάχθηκαν από δυο ενοχλητικούς που δεν είχαν τον τρόπο να τους ξεφορτωθούν.

    Σήμερα, όλα θα ήταν διαφορετικά...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Ακίνητα
Αυτό το κτήμα ποιος θα το πάρει;
Εκκλησιαστικά & θρησκευτικά θέματα
Πάθη στο Αγιον Ορος
Θέατρο
Ταγμένος άνευ όρων στο θέατρο
Λογοτεχνία
Η λογοτεχνική κριτική απειλεί τη λογοτεχνία
Ο αντισυμβατικός
Μόρφωση συνείδησης μέσω της είδησης
«Δεν του χαρίστηκα»
Η πλοκή προσαρμόστηκε στην ιστορική αλήθεια
Ποίηση
Ζούσαμε μια εικονική πραγματικότητα
Άλλες ειδήσεις
Ευκαιρίες στην επαρχία