Έντυπη Έκδοση

Αθλητισμός

Σαν παλιό σινεμά

  • ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΑΝΙΚΑΣ

    «Η ομάδα Κύπελλο, εγώ αγγαρεία»

    «Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου έπαιζα τερματοφύλακας. Στην αρχή δεν ήταν από επιλογή, αλλά από υποχρέωση. Ημουν ο πιο μικρός στη γειτονιά μου, στις Τζιτζιφιές, και, όταν συγκεντρωνόμασταν όλα τα παιδιά για να παίξουμε ποδόσφαιρο, τότε γκολκίπερ βάζανε ή τον πιο χοντρό ή τον πιο μικρό. Εγώ ανήκα στη δεύτερη κατηγορία, ήμουν και πιο μικροκαμωμένος, καθώς στην εφηβεία πήρα απότομα ύψος.

    »Μου έλεγαν όλοι να ασχοληθώ σοβαρά και έτσι το 1974 σε ηλικία 15 ετών εντάχτηκα στην εφηβική ομάδα του Πανιωνίου. Είχα την τύχη σε νεαρή ηλικία να μάθω πολλά για τη θέση του τερματοφύλακα από τον Νίκο Πεντζαρόπουλο. Το 1978 προωθήθηκα στην πρώτη ομάδα, υπέγραψα επαγγελματικό συμβόλαιο και παρ' όλο που ήμουν ο τρίτος γκολκίπερ, πίσω από τον Ζαφείρη Κάκκαρη και τον Απόστολο Φίλη, με έβαλαν να παίξω από τα πρώτα παιχνίδια μέχρι και τον πρώτο ημιτελικό του Κυπέλλου, με αντίπαλό τον Ολυμπιακό.

    »Την κατάκτηση του τροπαίου το 1979 με αντίπαλο την ΑΕΚ (3-1) την πανηγύρισα ως φαντάρος. Είχα παρουσιαστεί στο Κέντρο Νεοσυλλέκτων της Αεροπορίας στην Τρίπολη, δεν μου είχαν δώσει άδεια, και μάλιστα λίγη ώρα πριν ξεκινήσει ο τελικός ήμουν αγγαρεία στα μαγειρεία.

    »Βασικός στον Πανιώνιο έγινα το 1982, με τον Στάθη Χάιτα. Αυτές τις δύο πρώτες σεζόν όμως δεν θα τις ξεχάσω ποτέ. Παίξαμε και τις δύο χρονιές (1982-83, 1983-84) την παραμονή μας στα μπαράζ, κερδίσαμε τον Μακεδονικό (3-2) και τον ΠΑΣ Γιάννινα (2-0) και καταφέραμε να κρατήσουμε την ομάδα στην κατηγορία. Θυμάμαι ότι την πρώτη φορά ήταν τόσο το άγχος και η πίεση, που μόλις επέστρεψα στο σπίτι κοιμόμουν για δύο ημέρες. Το παιχνίδι μού είχε φανεί σαν αιώνας.

    »Οι καλύτεροι προπονητές στην καριέρα μου ήταν ο Μπο Γιόχανσον, ο Ούρμπεν Μπραμς, ενώ με βοήθησε πολύ και ο Πάνος Μάρκοβιτς. Αγωνίστηκα επίσης στις Εθνικές Νέων, Ελπίδων, την Ολυμπιακή ομάδα, ενώ στην Ανδρών έπαιξα σε δύο φιλικά ματς εναντίον της Ρουμανίας το '87 και της Σοβιετικής Ενωσης το '88, αλλά μου έμεινε η πίκρα ότι δεν είχα συμμετοχή σε επίσημο αγώνα.

    »Στον Πανιώνιο στα αποδυτήρια ήμασταν όλοι μια οικογένεια, Ελληνες και ξένοι ποδοσφαιριστές. Υπήρχαν και αρκετές πλάκες. Θυμάμαι μία εποχή που είχαμε ένα καλό σερί με εννέα παιχνίδια χωρίς να δεχτούμε γκολ και έρχονταν κάθε Παρασκευή από τη διοίκηση και μας έδιναν ως πριμ 45.000 δραχμές. Ηταν καλά χρήματα, σαν να παίρναμε μισθό. Βάζαμε λοιπόν τον αρχηγό μας, τον Εμβολιάδη, και πέταγε τα δικά του χρήματα στον αέρα και μετά σκύβαμε όλοι και εκείνος προσπαθούσε να συγκεντρώσει τα χαρτονομίσματα. Στον τελικό το 1989 ήμουν στον πάγκο, καθώς βασικός ήταν ο Θεολόγης Παπαδόπουλος, ενώ το 1990 συμπλήρωσα 12ετία, έληξε το συμβόλαιό μου και αποχώρησα.

    »Στα γεράματα έβγαλα χρήματα από το ποδόσφαιρο. Στον Πανιώνιο επειδή είχα ξεκινήσει από μικρός δεν έπαιρνα πολλά λεφτά. Μετά κατάλαβα τι σημαίνει "μισθοφόρος". Εκανα καλά συμβόλαια στον Λεβαδειακό, τον Εθνικό, τον ΠΑΣ Γιάννινα και στην Καλλιθέα. Το 1998 στην προετοιμασία έσπασε ο μηνίσκος μου, είχα και χονδροπάθεια, έπαθα και μόλυνση μετά την επέμβαση και δεν μπόρεσα να επανέλθω. Ανέλαβα προπονητής στην Καλλιθέα, γύρισα μετά αρκετές ομάδες, και τα τελευταία δύο χρόνια εργάζομαι ως τεχνικός διευθυντής στον Πανιώνιο».

    ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ

    Ο Αντώνης Μανίκας γεννήθηκε στην Καλλιθέα στις 9 Φεβρουαρίου 1959. Ανδρώθηκε ποδοσφαιρικά στον Πανιώνιο στον οποίο αγωνίστηκε ως επαγγελματίας (καθώς είχε ξεκινήσει από τους εφήβους) για 12 χρόνια. Είχε συμμετοχή στην κατάκτηση του πρώτου Κυπέλλου στην ιστορία του Πανιωνίου (1979), ενώ ήταν «παρών» και στον τελικό το 1989. Ο βετεράνος τερματοφύλακας έπαιξε ποδόσφαιρο έως τα 39 του, συμπληρώνοντας 20 χρόνια επαγγελματικής καριέρας.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Αθλητισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Αθλητισμός της έντυπης έκδοσης
Champions League
Φεστιβάλ... μπίρας
Αθλητικές εγκαταστάσεις
«Εχει χωροθετηθεί να γίνει γήπεδο»
ΟΠΑΠ
«Να μείνει ανοιχτή η κάνουλα»
Ποδόσφαιρο
«Θα τα πούμε στα δικαστήρια»
Πρώτα η αδειοδότηση
Περιμένει απαντήσεις
Εκλογές και μετά Γιαννιώτας