Έντυπη Έκδοση

Χειρότερη από τα μέτρα η ψυχοφθόρα αβεβαιότητα

Υπάρχουν και χειρότερα; Οταν κόβονται ο 13ος και ο 14ος μισθός στον δημόσιο τομέα-θέμα ταμπού για την ελληνική κοινωνία, όταν τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης αυξάνονται δραστικά για ορισμένες, μεγάλες κατηγορίες ασφαλισμένων, όταν δεν υπάρχει πλέον οικονομική ασφάλεια ούτε στο Δημόσιο (πώς θα πληρώνονται, για παράδειγμα, οι υπάλληλοι των καταχρεωμένων αστικών συγκοινωνιών από το φθινόπωρο;), τι χειρότερο μπορεί να συμβεί;

Πρέπει να είμαστε ειλικρινείς. Ορισμένες από τις επώδυνες αλλαγές που πραγματοποιούνται αυτή την περίοδο, ιδίως στο ασφαλιστικό σύστημα, είναι απαραίτητες. Το παραδέχονται, άλλωστε, και οι ίδιοι οι συνδικαλιστές, οι οποίοι τις τορπίλισαν στο παρελθόν, στο όνομα μιας κακώς εννούμενης φιλολαϊκής στάσης, η οποία (σήμερα αποδεικνύεται ότι) ήταν αντιλαϊκή. Στερνή τους γνώση.

Για παράδειγμα, ποια πολιτική και συνδικαλιστική μυωπία δεν άφηνε να δουν ότι ασφαλιστικό σύστημα με συνταξιούχους σαραντάρηδες και σαρανταπεντάρηδες θα έφτανε, αργά ή γρήγορα, στην κατάρρρευση; Ποια αντίστοιχη μυωπία δεν τους επέτρεπε να δουν ότι η συνεχής υπερχρέωση μεγάλων δημόσιων οργανισμών, με ανεξέλεγκτη χορήγηση μπόνους, επιδομάτων και πλαστών υπερωριών, θα τους οδηγούσε κάποια στιγμή σε στάση πληρωμών; Οι συνδικαλιστές πίεζαν, οι υπουργοί έδιναν, οι οργανισμοί χρεώνονταν, το κράτος έδινε εγγυήσεις, και ιδού το αποτέλεσμα. Στον ΟΣΕ, στα αστικά λεωφορεία, για να αφήσουμε στην άκρη κάποια υπό κατάρρευση ασφαλιστικά ταμεία.

Σήμερα αποδεικνύεται ότι το ελληνικό κράτος, διαχρονικά, ήταν πολύ γαλαντόμο και καθόλου νεοφιλελεύθερο, όπως κραύγαζαν διάφοροι ανόητοι επί τόσα χρόνια. Απόδειξη ότι οι ίδιοι ολοφύρονται σήμερα που «κατεδαφίζονται οι κοινωνικές κατακτήσεις». Αλλά πώς υπήρχαν τέτοιες, αφού ο νεοφιλευθερισμός είχε... κυριεύσει τη χώρα; Ανοησίες. Λαϊκιστές υπουργοί, όλων των αποχρώσεων, και μύωπες συνδικαλιστές είναι συνένοχοι για την κατασπατάληση του δημόσιου χρήματος. Και τώρα ήρθε η ώρα του λογαριασμού. Το κακό είναι ότι θα την πληρώσουν και όσοι δεν φταίνε. Οσοι δεν πήραν πλαστές υπερωρίες, όσοι δεν βγαίνουν στη σύνταξη με ελάχιστα χρόνια και σε ηλικία εργασιακής ακμής.

Κάποια από αυτά είναι σήμερα γενικώς αποδεκτά. Εξ ου και οι περιορισμένες αντιδράσεις, παρά τον καταιγισμό των αρνητικών μέτρων σε κάθε πεδίο του εργασιακού και ασφαλιστικού βίου. Η εξήγηση, όμως, δεν είναι μόνο αυτή. Υπάρχουν και χειρότερα. Ενα κλίμα ματαιότητας -κάπου και παραίτησης- αρχίζει να διαμορφώνεται. Ξεκινάει από τη δυσπιστία απέναντι σε ό,τι ακούγεται. Δεν είναι μόνο τα γνωστά προεκλογικά, που αποδείχτηκαν έπεα πτερόεντα. Είναι που και μετεκλογικώς συνεχίστηκε το ίδιο βιολί. Τη μια διαβεβαιώσεις του τύπου «δεν θα χρειαστούν άλλα μέτρα», την άλλη να και τ' άλλα μέτρα, «τι να κάνουμε, έπρεπε να σώσουμε τη χώρα από τη χρεοκοπία». Αυτό το μπρος-πίσω είναι που κάνει τον πολίτη δύσπιστο απέναντι και στα πιο απλά.

Κι αυτό μπορεί να αποδειχθεί χειρότερο από όλα τα μέτρα. Λίγο-πολύ ο κόσμος έχει αποδεχθεί ότι κάποια επώδυνα μέτρα θα τα υποστεί. Εχει συνειδητοποιήσει ότι ο προγραμματισμός του θα ανατραπεί, κάποιες συνήθειές του θα αλλάξουν, η ζωή του μπορεί να χειροτερέψει. Η αβεβαιότητα κυριαρχεί και είναι ψυχοφθόρα. Ολα, όμως, έχουν ένα όριο. Είναι απαράδεκτο να τροφοδοτείται διαρκώς από πράξεις και παραλείψεις όσων έχουν οριστεί να καταπολεμούν αυτήν τη αβεβαιότητα. Κι αυτός είναι ο ρόλος της κυβέρνησης.

Εντάξει, εμπεδώσαμε ότι όλα γίνονται για «να μη χρεοκοπήσει η χώρα». Πάμε παρακάτω. Τα εισοδήματα περικόπηκαν, τα όρια ηλικίας αυξήθηκαν, οι συντάξεις θα αρχίσουν να μειώνονται με το νέο σύστημα υπολογισμού. Υπάρχει προοπτική σταθεροποίησης, ώστε οι συνεχείς εκπλήξεις να σταματήσουν και να εμπεδωθεί κάποιο κλίμα εμπιστοσύνης; Αυτό προϋποθέτει απόλυτη ειλικρίνεια -ωμή, αν είναι αναγκαία. Και όχι απόπειρες παραπλανητικής περιγραφής μιας κατάστασης, όπως αυτή που έκανε προχθές ο πρωθυπουργός: «Οι στόχοι που είχαμε θέσει ισχύουν στο ακέραιο», αλλά κάποιοι, όπως τα μισθολογικά, «αναβάλλονται, έστω προσωρινώς, λόγω κρίσης».

Η καλλιέργεια φρούδων ελπίδων χειροτερεύει τα πράγματα. Η ωμή αλήθεια είναι προτιμότερη. Παράλληλα με την συστηματική, επιτέλους, προετοιμασία, ώστε να αρχίσει κάποια ανάκαμψη όταν οι συνηθηκες το επιτρέψουν. Για να μη φτάσουμε στο σημείο να μην πιστεύει κανείς τίποτα, και τότε, γαία πυρί μιχθήτω.

Να εξοβελιστεί

Τα κόμματα έχουν αρχίσει να αναζητούν τους υποψηφίους τους για τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές του προσεχούς Νοεμβρίου.

Ορισμένοι έχουν ήδη οριστεί, κάποιοι έχουν αυτοχριστεί. Οι εκλογές αυτές θα είναι ιδιαίτερες. Από τη μια η κρίση, από την άλλη τα εκτεταμένα φαινόμενα διαφθοράς και στον χώρο της αυτοδιοίκησης και των τοπικών κοινωνιών επιβάλλουν ιδιαίτερη προσοχή στα πρόσωπα που θα επιλέξουν να εκθέσουν. Ισως είναι η πρώτη φορά που η κομματική λογική και η λογική του δήμαρχου-παράγοντα μπορεί να δοκιμαστεί πραγματικά. Και είναι ευκαιρία να εξοβελιστεί. Παραδείγματα, ειδικά στις μεγάλες πόλεις και περιφέρειες, πολλά. Μακάρι οι ψηφοφόροι αυτή τη φορά να τολμήσουν.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
Δυο ματιές την εβδομάδα
Άλλα θέματα στην κατηγορία Πολιτική της έντυπης έκδοσης
Κυβέρνηση
Σαν τις 7 πληγές του Φαραώ
Υπουργείο Εθν. Άμυνας
Βενιζέλος: Στον εισαγγελέα τα έγγραφα για μίζες στα Ναυπηγεία
Υπόθεση Siemens
Δ. Παπούλιας: Θίγεται η τιμή και η υπόληψή μου
Ντόρα Μπακογιάννη
Ντόρα: Συμφωνώ σε πολλά με τον Παπακωνσταντίνου, αλλά «είναι απελπισμένος»
Νέα Δημοκρατία
Σε εκλογική ετοιμότητα η Ν.Δ.
ΛΑΟΣ
Αντι-ΚΚΕ παραλήρημα από βουλευτές του ΛΑΟΣ με αφορμή την απεργία ναυτεργατών
Αριστερά
Το αδιέξοδο, αριστερά της κρίσης
Μοσχονάς: Προτάσεις για το άμεσο μέλλον
Βερναρδάκης: Πρέπει να διατυπώσει πρόγραμμα
ΕΣΠΑ
Σε 6 μήνες, απορρόφηση όση την περασμένη 3ετία
ΣΥΝ
ΣΥΝ προς ΠΑΣΟΚ: «Μην το ψηφίσετε»
Κυπριακό
Στα μαχαίρια Χριστόφιας - Ντάουνερ