Έντυπη Έκδοση

Τέχνες & Πολιτισμός

Η ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ

  • Το χαλί κρύβει το βυθό

    Μου φαίνεται πως εκείνα τα «κάτω από το χαλί» (το ολομέταξο, το χειροποίητο, το μπορντοπορτοκαλί), τα «χρόνια και χρόνια» καταχωνιασμένα, τα καταχθόνια, αιμοπότικα, τα ψυχοφάγα τα βρικολακιασμένα, άρχισαν ένα ένα να σαλεύουνε τα στοιχειωμένα και να «ξυπνάνε» και ψήλωσε το χαλί κι έγινε βουνό και κατέλαβε όλο το δωμάτιο ίσαμε απάνω!

    Κι όπως στα μεγάλα έτσι και στα μικρά: άλυτα προβλήματα κρυμμένα κάτω από σκρίνια, φορτωμένα με ασημικά και πορσελάνες, εκκρεμότητες σκαλωμένες σε δωδεκάδες μαχαιροπίρουνα, μέσα σε βελούδινες κασετίνες με μεταξωτές φόδρες, ψέματα σερβιρισμένα σε κινέζικα σερβίτσια, όλα μπερδεμένα, αξεδιάλυτα...

    Βαλσαμωμένες ζωές, κρεμασμένες στους τοίχους, αποξηραμένα όνειρα στα βάζα, προσβολές, αδικίες, κακοποιήσεις, ματαιώσεις, ανατροπές...

    Σκιές ερώτων καταχωνιασμένες στις στενάχωρες, στενές εσοχές και στις γωνίες, κεφάλια πάνω σε ροτόντες, πλέξιγκλας εδώ, δανδέλες χειρός αλλού, παλιοκαιρισμένες προίκες, μια στολισμένη ραπτομηχανή: έργα υπερεκτιμημένα, τα περισσότερα για πέταμα... έργα, όπου ο «καλλιτέχνης» άνθρωπος συνοψίζει την κοσμοθεωρία του, κατακερματίζοντας τη ζωή του, μέσα κι έξω απ' το κάδρο... κι όλοι μαζί, άλλοι βαριά άρρωστοι και ανήμποροι ν' αντιδράσουν, άλλοι ακόμη σοκαρισμένοι (μερικοί με το στόμα ανοιχτό «τι έγινε βρε παιδιά»;), άλλοι απελπισμένοι (πόσοι πεθαμένοι και παρατημένοι ποιος ξέρει;), όλοι, ο ένας πάνω στον άλλο, πιάσαμε ταβάνι (κάτω απ' το μεγάλο χαλί πάντα) και από εκεί, με τη λάμπα-κουκουνάρι απ' τον πολυέλαιο στο μάτι, και τον αγκώνα καρφωμένο στην τηλεόραση plasma, έτσι σ' αυτήν την άβολη θέση ακινητοποιημένοι, με κομμένη την ανάσα, άνθρωποι και σκουπίδια ανάκατα μέσα στο κατακαλόκαιρο, Ιούλη μήνα του Αλωνάρη, που όχι και πολύ παλιά (πάντως πριν ακόμη εφευρεθεί το τάγκα), την εποχή δηλαδή των πρώτων γυμνιστών στα Μάταλα, γύριζε ο γάιδαρος ψόφιος το βράδυ από το αλώνισμα και το λίχνισμα, καλούμεθα εσπευσμένα σε βίαιη κι απάνθρωπη προσαρμογή και οι νεόσοφοι διατείνονται πως δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια και πως τέλειωσε ο χρόνος, που μας δώσανε, για να κάνουμε την αυτογνωσία μας και να επεξεργαστούμε τα λάθη μας και να αλλάξουμε νοοτροπία (που μας είχανε συμβουλέψει) και πλέον αυτά (όλα τα γύρω από το εγώ και τα συναφή) γίνανε κιόλας γραφικότητες και ότι ένα πράγμα μετράει πλέον: η αρμοστικότητα, αλλιώς προσαρμογή, δηλαδή άμεση αλλαγή στη δομή της λειτουργίας μας (προφανώς διά του εκφοβισμού, του εκβιασμού και της αφόρητης πιέσεως ή κάποιου άλλου βάρβαρου τρόπου επιστημονικής φαντασίας, που δεν γνωρίζω) προκειμένου ν' ανταποκριθούμε στις νέες, μη κανονικές συνθήκες.

    Και οι άοκνοι φοροεισπράκτορες του προγράμματος προσαρμογής εργάζονται νυχθημερόν με απίστευτο ζήλο, σε στενή συνεργασία με τους λογιστάδες φοβερίζοντας για να μαζέψουν έσοδα από εκεί που μπορούν, γιατί από εκεί που δεν μπορούν τα κάνουν κρεμαστάρια... ενώ στις ανέγγιχτες και άπιαστες εξωτικές πλαζ της Μυκόνου η «ελίτ» κάνει αντίσταση κατά της βαριάς μπότας του «ανάπηρου» κατακτητή, δίνοντας ποπ μάχες μέσα σε λουτρά σαμπάνιας. Και τι κρίμα, στη Βουλή χυδαία λόγια εμετικά εκτοξεύονται επί προσωπικού, φανερώνοντας τη σκοτεινή πλευρά της αθάνατης φυλής μας και η μεγάλη γιορτή της Δημοκρατίας μας γιορτάστηκε με εικόνες από ταλαιπωρημένους ανθρώπους, που συνωστίζονταν στην ουρά μπροστά στις κάμερες για να παραλάβουν τα ταπεινωτικά τους συσσίτια... και αλίμονο στην Ισπανία, όχι μακριά από τα δικά μας, ένας (προφανώς σαλεμένος) μηχανοδηγός, έπαιζε με τα γκάζια στις στροφές στην υπερσύγχρονη ταχεία που οδηγούσε και ανεβάζοντας την αδρεναλίνη στα ύψη με ιλιγγιώδεις ταχύτητες, σκόρπισε το θάνατο και τη φρίκη και βούλιαξε τη χώρα και τον κόσμο στο αβάσταχτο πένθος.

    Κυρίες και κύριοι, ο εφιάλτης της βίαιης προσαρμογής μόλις άρχισε, όμως... η πραγματικότητα δεν είναι θέατρο να κρεμάσεις στην τζενεράλε την αυλαία, ν' αλλάξεις βιαστικά χρώμα σε ένα σπετσάτο, να ρίξεις λίγο σπρέι στο κοστούμι... μια πατίνα του χρόνου... να βρεις μια καλή θέση για τον υποβολέα, να φωτίσεις μέχρι τα χαράματα, να κάνεις μια πρες κόνφερανς, να καλέσεις επισήμους, δημοσιογράφους φίλους και κριτικούς και να κάνεις μια λαμπρή πρεμιέρα... η ζωή

    Είναι ένας άγνωστος που κοιμάται μέσα μου

    Πώς τρύπωσε έτσι φορτωμένος με τόσες ελπίδες;

    Τις νιώθω να φτεροκοπούν στο στήθος μου

    Τραντάζομαι

    Και αυτός ονειρεύεται

    Τραίνα, αποβάθρες, ταξίδια υπερπόντια

    Την έρημο Σαχάρα

    Κάποιες φορές ναυάγια

    Το δωμάτιο γίνεται τότε σαν τον βυθό της θάλασσας

    Ανησυχώ τόσην ώρα, όταν δεν αναπνέει...

    «Ο άγνωστος μέσα μου»,

    Πόλυ Χατζημανωλάκη

    Ιούλιος 2013

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Συνεντεύξεις/Αρχαιολογία
«Οταν πρωτόρθα εδώ, δεν είχα πού να φάω και πού να κοιμηθώ»
Φιλοσοφία
Η φιλοσοφία επιστρέφει στη γενέτειρά της
Παγκόσμιο προσκύνημα στην κοιτίδα της φιλοσοφίας
Στιγμές ανάτασης σε μια σκοτεινή περίοδο
23ο Παγκόσμιο Συνέδριο Φιλοσοφίας
Μουσική
Ο Γκουρτζίεφ μέσα από τη μουσική του
Συνεντεύξεις
«Ελύτης και Ρίτσος δεν δέχθηκαν να μοιραστούν το Νόμπελ»
Κινηματογράφος
Η σκοτεινή πλευρά της Αμερικής
Λογοτεχνία
Γερμανική πένα, ελληνικό νυστέρι
Πρωταγωνιστής, η ερμηνεία του αναγνώστη
Ψυχρός και ονειροπόλος ακτιβιστής
Ηρωες σε συνεχή κίνηση
Οι Ερινύες δαμάζονται από τις Ευμενίδες
Ο σκύλος του Μπουνιουέλ
Πανάρχαια πάλη Καλού και Κακού
Υγεία
Τα «όπλα» κατά του καύσωνα
Γιορτάζοντας την ολοκλήρωση!
Στο αλκοόλ «πνίγουν» το θυμό τους οι άνδρες
Η δομή των εγκεφαλικών αρτηριών, ένοχη για τις ημικρανίες
Οι κακίες παχαίνουν
Γερή καρδιά από... γάμο!
Οι τολμηρές ερωτικές δραστηριότητες κάνουν καλό στην υγεία!
Ο καφές καταπολεμά την αυτοκτονία;
Παιδί
Πώς να «ωριμάσετε» το παιδί σας!
Ψυχολογία και Ψυχιατρική
14 μύθοι και αλήθειες γύρω από τις ψυχικές διαταραχές