Έντυπη Έκδοση

Αθλητισμός

Εκτός γραμμής

  • Το ράψιμο της μπάλας

    ΜΠΟΡΕΙ το κρίκετ να είναι το πλέον δημοφιλές άθλημα στο Πακιστάν, μπορεί το χόκεϊ επί χόρτου να έρχεται δεύτερο στις προτιμήσεις των κατοίκων, όμως στην ασιατική χώρα οι βιοτεχνίες κατασκευής χειροποίητης μπάλας ποδοσφαίρου (φωτ. αριστερά) ανθούν και με το παραπάνω.

    Στην πόλη Σιαλκότ, των 500.000 κατοίκων, που βρίσκεται στα σύνορα με την Ινδία, οι μπάλες ποδοσφαίρου βρίσκονται παντού, αφού εκεί ράβονται με το χέρι, πριν τελειοποιηθούν και βγουν στα γήπεδα όλου του κόσμου. Οι περισσότεροι εργάτες της πόλης απασχολούνται σε αυτές τις βιοτεχνίες, ράβοντας σχεδόν 30 εκατομμύρια μπάλες το χρόνο. Κι αν πρόκειται για χρονιές τελικών Παγκοσμίου Κυπέλλου ή άλλων μεγάλων διοργανώσεων, η παραγωγή διπλασιάζεται και φτάνει τα 60 εκατομμύρια. Σύμφωνα με έρευνες, το 70% της παγκόσμιας παραγωγής στις χειροποίητες μπάλες προέρχεται από το Σιαλκότ, στο βορειοανατολικό Πακιστάν.

  • Τα ανήλικα παιδιά

    Η ΠΟΛΗ του Σιαλκότ έγινε γνωστή σε όλο τον κόσμο, στα μέσα της δεκαετίας του '90, με το σάλο που ξέσπασε μόλις έγινε γνωστό πως οι περισσότεροι εργάτες στις βιοτεχνίες της χειροποίητης μπάλας ήταν ανήλικα παιδιά, ηλικίας 8-12 χρόνων.

    Η πτώση στα κέρδη -και στο πρεστίζ- των μεγάλων αθλητικών βιομηχανιών ήταν κατακόρυφη και για να καλύψουν τις όποιες ζημιές τους, οι πιο γνωστές εταιρείες αθλητικών ξεκίνησαν εκστρατεία για την απαγόρευση της παιδικής εργασίας. Τελικά το 1997 μαζί με την πακιστανική κυβέρνηση, τους Πακιστανούς βιοτέχνες, τη UNICEF και τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εργασίας υπέγραψαν κοινή συμφωνία που απαγόρευε σε ανήλικα παιδιά να ράβουν μπάλες. Κατά καιρούς, όμως, διάφορες καταγγελίες για αμετανόητους βιοτέχνες βλέπουν το φως της δημοσιότητας...

  • Τον προηγούμενο αιώνα

    ΣΥΜΦΩΝΑ με τους κατοίκους του Σιαλκότ, η αρχή για να γίνει η πόλη το κέντρο ραψίματος της μπάλας έγινε τον προηγούμενο αιώνα, όταν ένας ντόπιος εργάτης, ο Σιέντ Σαχίμπ, επιδιόρθωσε μια δερμάτινη μπάλα του βρετανικού στρατού.

    Αυτό ήταν! Από τότε άρχισε να φτιάχνει δικές του μπάλες, με κάθε λογής δέρματα, που έβρισκε δεξιά κι αριστερά. Ωσπου έγινε ένας ήρωας στην πόλη του, ένας δρόμος της οποίας φέρει πλέον το όνομά του. Να σημειωθεί ότι για κάθε μπάλα που ράβει, ένας εργάτης (φωτ.) βγάζει 56 έως 66 ρουπίες (περίπου μισό ευρώ), ενώ σε μια καλή μέρα, μπορεί να ράψει μέχρι έξι μπάλες στο οκτάωρό του. Κατά μέσο όρο, οι εργάτες βγάζουν 1.000 ευρώ το χρόνο, ποσό διπλάσιο από τον εθνικό μέσο όρο. Το τρομερό είναι ότι κάθε μπάλα κοστίζει στις βιοτεχνίες από 5-10 ευρώ και στις αγορές της Ευρώπης και της Αμερικής φτάνει τα 100 με 130 ευρώ!

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Αθλητισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Αθλητισμός της έντυπης έκδοσης
Εθνική
Πτήση Euro μέσω Τελ Αβίβ
ΑΕΚ
Εντείνονται οι επαφές Νοτιά - επενδυτών
Παναθηναϊκός
Ζητείται... ρευστό
Ολυμπιακός
Παζάρια για Ριέρα
Στημένα
Παρέλαβε τα έγγραφα ο Κύπριος εισαγγελέας
Σούπερ Λίγκα
Πανόπουλος: Εκτέθηκε η Σούπερ Λίγκα
Ηρακλής
Υπόθεση πλαστογραφίας στον Ηρακλή
Μπάσκετ
«Εδώ ήρθαμε για μπάσκετ»
«Πιστεύω σε μένα...»
Αναθάρρησαν και βλέπουν νίκη οι Σκοπιανοί
Στίβος
Δεν έγινε το «καρέ»
Οι χθεσινοί τελικοί
Διεθνή
Οι σπάταλοι και οι «σφιγμένοι»
Άλλες ειδήσεις
Ζαγοράκης: Δουλειά ακόμη για τη Νέα Μεσημβρία