Έντυπη Έκδοση

Μιχάλης Κακογιάννης

Ενα όνειρο είχα, ν' αφήσω πίσω μου μια εστία πολιτισμού

Ο διεθνής σκηνοθέτης αφιέρωσε τα τελευταία χρόνια όλη του την ενεργητικότητα, αλλά και την περιουσία του, στη δημιουργία του Πολιτιστικού Κέντρου «Πολύτροπον», έδρα του ιδρύματος που φέρει το όνομά του. Ο εντυπωσιακός πολυχώρος τής Πειραιώς 206 θ' ανοίξει επίσημα για το κοινό τον Νοέμβριο

Χτίστηκε σχεδόν αθόρυβα. Σαν από μόνο του. Στολίδι της πολύπαθης αλλά διαρκώς αναγεννώμενης οδού Πειραιώς, εκεί που όλα συμβαίνουν ή μπορούν να συμβούν. Στο νούμερο 206, στην περιοχή του Ταύρου, ένα κτίριο φιλόδοξο, με τη σφραγίδα της προσωπικής αισθητικής ενός από τους μεγαλύτερους εν ζωή Ελληνες δημιουργούς, ορθώνεται και μας καλεί να το επισκεφθούμε. Η διπλή πρόσοψη μοιάζει με αυλαία. Εντυπωσιακή και λιτή. Στο φόντο γυαλί, πέτρα με οριζόντιες αυλακώσεις και μάρμαρο. Ο ουρανός αντανακλάται στην απόλυτα λεία γκριζάδα, τα σύννεφα κόβονται στις διαχωριστικές γραμμές, σε λίγο το μάτι συνηθίζει στις σιδερένιες γραμμές που καμπυλώνουν και σταματάει στην απέριττη, ευανάγνωστη επιγραφή: «Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης».

Σε χρόνους απίστευτους για την ελληνική πραγματικότητα, το κτίριο ολοκληρώθηκε, παραδόθηκε και είναι έτοιμο να ανοίξει τις πόρτες του στο κοινό στα επίσημα εγκαίνια τον Νοέμβριο αλλά και μέσα στον Οκτώβριο με επιλεγμένες δράσεις, όπως είναι η φιλοξενία μέρους του Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, ένα master class από τον Φράνσις Φορντ Κόπολα και μια εικαστική παρέμβαση στο υπόγειο γκαράζ του κτιρίου από τον Γιώργο Χαρβαλιά. Ενταγμένο στις «ουρές» του Γ' ΚΠΣ, το έργο άρχισε να κατασκευάζεται τον Ιανουάριο του 2007, ολοκληρώθηκε εντός του 2008 και σήμερα είναι έτοιμο για πλήρη λειτουργία. Χωρίς ούτε μία μέρα καθυστέρηση, χωρίς ούτε ένα ευρώ πάνω από τον προϋπολογισμό του. Και χωρίς καμία αισθητική, ποιοτική ή λειτουργική παραχώρηση. Η έκπληξη της εποπτεύουσας αρχής της Ε.Ε. ήταν τόση που έστειλε συγχαρητήρια επιστολή στον πρόεδρο του Ιδρύματος, κ. Μιχάλη Κακογιάννη.

Η ιστορία του, όμως, είναι παλιότερη. Σχεδόν τόσο παλιά όσο και ο διακαής πόθος του Μιχάλη Κακογιάννη να αφήσει μια προσωπική κληρονομιά πολιτισμού στην Ελλάδα που τόσο αγάπησε. «Ηταν απόφασή μου εδώ και πολλά χρόνια να δημιουργήσω μια εστία πολιτισμού, έναν χώρο έκφρασης καλλιτεχνικών ιδεών, ένα βήμα για νέους, ταλαντούχους δημιουργούς. Αυτό υπήρξε το όνειρό μου, αν θέλετε, και για να το υπηρετήσω συγκέντρωσα όλες μου τις δυνάμεις, τις ψυχικές, τις σωματικές και τις οικονομικές, εις βάρος ακόμα και του προσωπικού καλλιτεχνικού έργου μου τα τελευταία χρόνια. Είμαι ευτυχής που κατόρθωσα να το υλοποιήσω», μας λέει καθισμένος στην πρώτη σειρά του θεάτρου του Πολιτιστικού Κέντρου «Πολύτροπον», ανάμεσα στις οδηγίες του προς τον τεχνικό σκηνής, τον φωτιστή και την υπεύθυνη παραγωγών του Ιδρύματος.

Απευθύνεται σε όλους με τα μικρά τους ονόματα, οι οδηγίες του λεπτομερείς και σαφείς, οι ερωτήσεις του επίσης. Θέλει να γνωρίζει και την παραμικρή λεπτομέρεια του τεχνικού εξοπλισμού, ζητάει συνεχώς διευκρινίσεις για όλα. Ντυμένος με κομψό κουστούμι και φουλάρι κοιτάζει τον χώρο γύρω του σκεφτικός και ζητάει ακόμη ένα σχέδιο με τις νέες παρεμβάσεις. Λίγο πριν τελειώσει την πρόβα του γυρνάει προς το μέρος μας.

Το φουαγέ του Πολιτιστικού Κέντρου «ΠΟΛΥΤΡΟΠΟΝ» Το φουαγέ του Πολιτιστικού Κέντρου «ΠΟΛΥΤΡΟΠΟΝ» «Τον χώρο στην Πειραιώς μου τον επισήμανε ο κ. Μπαϊρακτάρης, ο οποίος ήξερε ότι έψαχνα να βρω ένα κατάλληλο μέρος για να στεγάσω το Πολιτιστικό Κέντρο του Ιδρύματος. Στη θέση που βρισκόμαστε σήμερα υπήρχε ένα εγκαταλελειμμένο παλιό εργοστάσιο σε φρικτή κατάσταση, το οποίο ανήκε στην Εθνική Τράπεζα. Είδα αμέσως ότι μου έκανε και το αγόρασα. Βέβαια, τα πράγματα δεν ήταν εύκολα στην αρχή. Δυσκολεύτηκα πολύ με τη γραφειοκρατία και τις κρατικές υπηρεσίες. Δεν περίμενα ευγνωμοσύνη, δεν με ενδιαφέρει κάτι τέτοιο. Ομως, όταν αυτό που προσφέρεις είναι μεγαλύτερο από αυτό που ζητάς, περιμένεις τουλάχιστον κάποια διευκόλυνση, ώστε να μην ταλαιπωρηθείς υπερβολικά. Από την πλευρά μου, μόλις ολοκληρώθηκε ο κυκεώνας της γραφειοκρατίας, έγιναν τα θεμέλια και οι αντιστηρίξεις, εκπονήθηκε η μελέτη και στη συνέχεια το έργο εντάχθηκε στο Γ' ΚΠΣ, προχώρησα χωρίς καμία καθυστέρηση στην υλοποίηση».

Οικογενειακή υπόθεση

Ο Μιχάλης Κακογιάννης σύστησε το Κοινωφελές Ιδρυμα που φέρει το όνομά του στα τέλη του 2003, στο οποίο μεταβίβασε αμέσως το σύνολο της περιουσίας του. Τόσο ο ίδιος όσο και η οικογένειά του αποφάσισαν ότι εκείνο που προέχει είναι η δημιουργία μιας νησίδας πολιτισμού, ενός χώρου που θα φιλοξενεί νέες καλλιτεχνικές ιδέες και θα προωθεί την τέχνη στην Ελλάδα. Είναι εντυπωσιακό ότι όλα τα μέλη της οικογένειάς του αρνήθηκαν κάθε απαίτηση σε μια μεγάλη περιουσία, η οποία αποτελείται από ακίνητη ιδιοκτησία στην Ελλάδα, την Κύπρο και το εξωτερικό, αλλά και από το σύνολο των δικαιωμάτων από το διεθνές έργο του και συντάχθηκαν ενθέρμως με την επιθυμία του να δημιουργηθεί ένας φορέας πολιτισμού, που θα διαθέτει σύγχρονα μέσα αλλά και καλλιτεχνική άποψη αντιπροσωπευτική της σχέσης του ίδιου με την τέχνη. Ενας φορέας που θα υποστηρίζει και θα φροντίζει για τη διάδοση των παραστατικών τεχνών -του θεάτρου, του χορού και του κινηματογράφου- αλλά και της εικαστικής δημιουργίας. Ολα τα μέλη της οικογένειας (οι δύο αδελφές, τα ανίψια του σκηνοθέτη, καθώς και τα παιδιά τους) θεώρησαν ότι η Ελλάδα, η χώρα που ως Κύπριοι έμαθαν να αγαπούν ως τη μεγάλη πατρίδα τους, είχε την ανάγκη τους και όλοι μαζί βοήθησαν στην υλοποίηση του πρώτου στόχου του Ιδρύματος, που ήταν η δημιουργία του Πολιτιστικού Κέντρου «Πολύτροπον», στην οδό Πειραιώς 206.

Ο χώρος αυτός, συνολικού εμβαδού 6.810 τ.μ., αποτελεί τη στέγη για το Ιδρυμα και τις δραστηριότητές του. Είναι, επίσης, γεγονός ότι στην πρώτη φάση της υλοποίησης και πριν από την ένταξη του έργου στο Γ' ΚΠΣ δαπανήθηκαν περισσότερα από 5 εκατομμύρια ευρώ από την προσωπική περιουσία του σκηνοθέτη για την αγορά του οικοπέδου και τις πρώτες εργασίες. «Πέρα από τη χρηματοδότηση, χωρίς την οποία βέβαια τίποτε δεν θα μπορούσε να προχωρήσει, θα ήθελα να προσθέσω εδώ ότι, εκτός από την οικογένειά μου που με στήριξε πάντοτε σε όλα, βρήκα στον δρόμο μου απροσδόκητους συμμάχους. Χωρίς αυτούς δεν νομίζω ότι θα είχα κατορθώσει να υλοποιήσω αυτό το μεγάλο έργο. Αναφέρω ιδιαιτέρως την Ξένια Καλδάρα, η βοήθεια της οποίας υπήρξε ανεκτίμητη. Στο μέλλον, δεν γνωρίζω πόσο θα αντέξουν οι δυνάμεις μου. Χρειάζεται ενθουσιασμός, ψυχή και κουράγιο για να προχωρήσουμε παρακάτω, αλλά αισθάνομαι ευτυχής διότι δεν θα είμαι μόνος σε αυτό το εγχείρημα», μας λέει ο Μιχάλης Κακογιάννης.

Και στην ερώτησή μας πώς χαρακτηρίζει κάποιους ανθρώπους της τέχνης που, σε αντίθεση με τον ίδιο, θεωρούν ότι η Πολιτεία τούς οφείλει αντί να της οφείλουν, απαντάει: «Οι δημιουργοί προσφέρουν με το έργο τους και αυτό είναι που μετράει. Υπάρχουν σημαντικότατοι Ελληνες καλλιτέχνες, οι οποίοι έχουν δώσει πολλά με την τέχνη τους, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε όλο τον κόσμο». *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Σχετικά θέματα: Πολυχώρος Πειραιώς 206
Δύο σινεμά κι ένα θέατρο, που θυμίζει Επίδαυρο
Εγκαίνια αφιερωμένα στον ίδιο, μέλλον ανοιχτό στους νέους
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Ιστορία
Διδακτικά-επετειακά: 1919-1939-2009
Κριτική θεάτρου
Το φεγγάρι του Οκτώβρη είναι κόκκινο
Η παράνοια της ερωτικής ζωής
Μουσική κωμωδία
«Εκατομμυριούχος» σούπερ-γούμαν στα νύχια σοσιαλιστή συγγραφέα
Πολυχώρος Πειραιώς 206
Ενα όνειρο είχα, ν' αφήσω πίσω μου μια εστία πολιτισμού
Δύο σινεμά κι ένα θέατρο, που θυμίζει Επίδαυρο
Εγκαίνια αφιερωμένα στον ίδιο, μέλλον ανοιχτό στους νέους
Συνέντευξη: Κάμερον Τζέιμι
Χωρίς την τέχνη θα γινόμουν σίριαλ κίλερ
Συνέντευξη: Μαρία Κατσανδρή
Κανείς δεν είναι επαναστάτης αν δεν αγαπά τη ζωή
Συνεντεύξη: Ρέππας - Παπαθανασίου
Το «όλοι είναι πουλημένοι» δείχνει υπεροψία