Έντυπη Έκδοση

Η πλοκή ως θέατρο σκιών

Ενα βιβλίο που θέλει να αποκαθηλώσει το αστυνομικό μυθιστόρημα, αλλά εξαντλεί εύκολα τον εαυτό του. Φίλιππος Δρακονταειδής, «Κρεμάστρα».

Τα τελευταία χρόνια η αστυνομική λογοτεχνία έχει εξελιχθεί σε ένα χωνευτήρι που μπορεί να αλέσει τα πλέον διαφορετικά υλικά: από υπόθεση μυστηρίου και ιστορικό ή πολιτικοκοινωνικό μυθιστόρημα μέχρι γαστρονομία και μαύρη κωμωδία.

Το καινούριο βιβλίο του Φίλιππου Δρακονταειδή, που κυκλοφορεί με τίτλο «Κρεμάστρα» από τις εκδόσεις «Τόπος», τείνει προς τη μαύρη κωμωδία, αλλά και τη λογοτεχνική παρωδία, στήνοντας ένα παιχνίδι απανωτών αναιρέσεων, με μια δράση η οποία ξηλώνει αδίστακτα τη λογική της οργάνωση και δεν τρέφει τον παραμικρό σεβασμό για τους ευθείς εξαρχής υπονομευμένους πρωταγωνιστές της.

Οι περιπέτειες που ξετυλίγει ο Δρακονταειδής στην «Κρεμάστρα» είναι μοιρασμένες σε τρεις διαφορετικές ιστορίες, που ξεκινούν από τη μετακομμουνιστική Γεωργία («Με μια λαμπάδα»), για να περάσουν από τη σύγχρονη Αθήνα, ενισχυμένη με μια δόση ναζιστικής Κατοχής («Τότε οι κρεμάστρες ήταν ξύλινες»), και να καταλήξουν στη Γαλλία του 18ου αιώνα με ήρωα τον ιππότη ντ' Αρτανιάν («Ερευνα μετά φόνου»). Και στις τρεις ιστορίες κάποιος ή κάποιοι καλούνται να διερευνήσουν έναν ή περισσότερους φόνους, καταλήγοντας στα πιο αναπάντεχα αποτελέσματα, με τους ενόχους να μένουν μέχρι την τελευταία σχεδόν στιγμή καλά κρυμμένοι στο καβούκι τους.

Τα φονικά εξιχνιάζονται, βέβαια, στο τέλος διεξοδικά και όλα τα κίνητρα μπαίνουν κάτω από άπλετο φως, αλλά σκοπός του Δρακονταειδή δεν είναι ούτε να φτιάξει την τέλεια ίντριγκα ούτε να χάσει πολύ χρόνο με τη σκιαγράφηση της ψυχολογίας των προσώπων του, που γρήγορα αποδεικνύονται σκέτες καρικατούρες. Εκείνο που ενδιαφέρει πρωτίστως τον συγγραφέα είναι η γελοιογραφική αποκαθήλωση όχι μόνο των ηρώων, αλλά και ολόκληρου του αστυνομικού μυθιστορήματος ως λογοτεχνικού είδους.

Ακολουθώντας μια τέτοια τροχιά, ο Δρακονταειδής θα αφαιρέσει από θύματα και θύτες την οποιαδήποτε υπόληψη και αξιοπιστία (οι καταστάσεις που προκαλούνται στην Τιφλίδα αποκαλύπτουν έναν κόσμο στον οποίο η πολιτική και οικονομική διαφθορά έχει παρεισδύσει στην ψυχή των πάντων), θα μετατρέψει την πλοκή σε θέατρο σκιών, γεμίζοντάς την με σπαρακτικές απιθανότητες, που κουρελιάζουν κάθε έννοια αναγνωστικής προσδοκίας, και θα ανακατέψει στη μυθοπλασία, ως ζωντανά πρόσωπα, θρυλικά ονόματα από τη λογοτεχνία ή τα κόμικς (μεταξύ άλλων τον Ηρακλή Πουαρό και την Αγκαθα Κρίστι ή τον Αστερίξ και τον Οβελίξ).

Ο Δρακονταειδής βάζει τον στόχο του στο χειρουργικό τραπέζι όχι για να τον εγχειρήσει, αλλά για να τον διαμελίσει. Το πείραμά του έχει γούστο, ενδεχομένως και μπρίο. Δεν προσφέρεται, όμως, για πλήρη κατανάλωση. Η αστυνομική λογοτεχνία είναι ένα είδος με πολύ συγκεκριμένους κανόνες, που έχουν κάποια όρια στην παραβίασή τους. Πέραν αυτών μένει μόνο το λογοτεχνικό τερτίπι, που εξαντλεί μάλλον εύκολα τον εαυτό του.

Ψυχανάλυση εναντίον τεχνολογίας

Την ψυχαναλυτική σκέψη του Friedrich Kittler παρουσιάζει το περιοδικό ψυχανάλυσης, φιλοσοφίας και τέχνης «αληthεια», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη, υπό τη διεύθυνση του Δημήτρη Βεργέτη, και διακρίνεται, μαζί με άλλα, για τις ιδιαίτερα προσεγμένες μεταφράσεις του.

Με βάση τα κείμενα του Ζακ Λακάν και τον «Δράκουλα» του Μπραμ Στόουκερ (η ανάλυση του «Δράκουλα» είναι στα όρια του συναρπαστικού), ο Kittler δείχνει τον εγκλωβισμό της σύγχρονης συνείδησης στον κόσμο των τεχνικών μέσων, όπου η δυνατότητα για ελευθερία και αυτοπραγμάτωση υφίσταται παραλυτικό περιορισμό. Ο «άνθρωπος δεν επέζησε του θανάτου του θεού ούτε μία ημέρα», σημειώνει με χαρακτηριστική έμφαση ο γερμανός ψυχαναλυτής, εννοώντας πως η μετάβαση από την εποχή της ανέλεγκτης μεταφυσικής πίστης στον αφυπνισμένο κόσμο της τεχνικής είχε ως τελικό αποτέλεσμα τη συσσώρευση πολύ μεγαλύτερων εξαρτήσεων και δεσμεύσεων, οδηγώντας στην πλήρη αποπροσωποποίηση και πραγμοποίηση. Στο ίδιο τεύχος θέλω να επισημάνω τη μακροσκελή, αλλά άκρως ερεθιστική συζήτηση του Γιώργου Ρόρρη και της Βίκης Σκούμπη για τα χαρακτικά του Γκόγια, όπως και το αφιέρωμα «Δεκέμβρης 2008» με τη συμμετοχή των Δ. Βεργέτη, Βαγγέλη Μπιτσώρη, Κώστα Βεργόπουλου, Νικόλα Σεβαστάκη, Γιάννη Μηλιού, Αρη Στυλιανού, Ειρήνης Μαρκίδη, Γιώργου Λιερού και Δημήτρη Δημητριάδη. Ακόμη, ένα κινηματογραφικό δοκίμιο του Αλέν Μπατιού με τίτλο «Matrix, Κύβος, eXistenZ» και τρία ποιήματα του Φιλίπ Λακού-Λαμπάρτ από τη συλλογή «Φράση».

Νέες εκδόσεις

«Ιερός πανικός» (αυτοβιογραφία)

ΕΥΑ ΠΥΛΜΕΡ-ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΥ

Εισαγωγή, μετάφραση, σημειώσεις: John Ρ. Anton. Επιμέλεια: Θανάσης Βασιλείου.

Εκδόσεις «Μίλητος».

Ο αγώνας για παγκόσμια συνεννόηση με εργαλείο προώθησης το αρχαιοελληνικό δράμα, που χάρη στην ποίηση, τον χορό και το τραγούδι θα προκαλέσει μιαν υπερεθνική ανάταση στην ψυχή των ανθρώπων: το όραμα της Δελφικής Ιδέας του Αγγελου Σικελιανού.

«Λευκωσία. Μια πόλη στη λογοτεχνία»

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ (επιμέλεια).

Με σύγχρονες φωτογραφίες του Ευριπίδη Κλεόπα και παλαιότερες άλλων φωτογράφων. Εκδόσεις «Μεταίχμιο».

Ο ποιητής Κυριάκος Χαραλαμπίδης, μία από τις σημαντικότερες κυπριακές φωνές, παρουσιάζει την ιστορία της Λευκωσίας μέσα από εικόνες που έχουν αποτυπωθεί σε λογοτεχνικά, ιστορικά και περιηγητικά κείμενα των πιο διαφορετικών εποχών.

«Εξουσία και κοινωνία»

ΜΑΡΙΑ ΚΟΥΣΗ, ΜΗΝΑΣ ΣΑΜΑΤΑΣ, ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΚΟΝΙΟΡΔΟΣ (επιμέλεια).

«Δωρήματα στον Κωνσταντίνο Τσουκαλά».

Εκδόσεις Καστανιώτη.

Το στοχαστικό έργο του Κωνσταντίνου Τσουκαλά, που έχει θέσει μείζονα ζητήματα για τους πολιτικούς θεσμούς, την οικονομία, τη δημόσια διοίκηση, το κράτος, την εκπαίδευση και τον πολιτισμό, εξετάζουν πολιτικοί, κοινωνιολόγοι, φιλόσοφοι κ.ά.

«Ποιήματα 1943-1987»

ΕΚΤΩΡ ΚΑΚΝΑΒΑΤΟΣ

Συγκεντρωτική έκδοση. Εκδόσεις «Αγρα».

Η δύναμη αιφνιδιασμού μιας ποίησης που δεν έχασε ποτέ τον ανατρεπτικό της χαρακτήρα. Ο Εκτωρ Κακναβάτος είναι πέραν πάσης αμφιβολίας ένας από τους θερμότερους υποστηρικτές του υπερρεαλισμού στη λογοτεχνική σκηνή της μεταπολεμικής Ελλάδας.

«Το παραμύθι μιας ζωής»

ΤΟΥΛΑ ΜΠΟΥΤΟΥ

Αυτοβιογραφία

Εκδόσεις «Γαρβιηλίδης».

Είναι η ιστορία της Τούλας Σουβαλιώτη, της πρώτης γυναίκας αναισθησιολόγου στην Ελλάδα, η οποία με την υποστήριξη του διευθυντή ιδιωτικής κλινικής του Πειραιά, χειρουργού Θόδωρου Λαμπράκη, εκπαιδεύτηκε στο Λονδίνο. Εκτός όμως από την ιατρική, τους ένωσε και η αγάπη.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
Τυπογραφείο
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Συνέντευξη: Αλκίνοος Ιωαννίδης
«Στη Ρωσία ένιωσα καινούριος»
Κινηματογράφος
Ελπίδα μέσα από τη Δράμα
Γυναίκες έτοιμες για όπλα
Ελληνίδες με διεθνή ματιά
Ραντεβού στην Αθήνα
Θέατρο
Η «Στοά» έχει φως
Πείνα για ζωή
«Ζητείται ψεύτης» για περαίωση
Εικαστικά
Η τέχνη της χρεοκοπίας
Διεθνής Εκθεση Βιβλίου της Φραγκφούρτης
Τανγκό στη Φραγκφούρτη
Βιβλίο
Ενας ηθοποιός διηγείται
Οταν γεννήθηκε το νουάρ
Απολογισμός στον πολιτισμό
Ο πολιτισμός της λινάτσας
Ντοκουμέντο για τον Ισπανικό Εμφύλιο
Επιχείρηση Πράδο
Νέοι χώροι πολιτισμού
Χτύπησαν κέντρο
Μουσική
Η εκδίκηση της Γυφτιάς