Έντυπη Έκδοση

Παράδοξα

  • Η Επανάσταση στην Ντίσνεϋλαντ (2)

    Επομένως, είχε έρθει η σειρά του Μπους του Νεώτερου - θα δεχόταν τώρα κι εκείνος επιρροές από τ' αστέρια της εταιρείας Ντίσνεϋ, αναλαμβάνοντας το ρόλο μωρουδίστικης φιγούρας που μετακινείται με ελικόπτερο, και τα τηλεοπτικά δίκτυα θα κυνηγούσαν, από συνέντευξη σε συνέντευξη, το ενδεχόμενο μιας ιστορικής προεδρικής γκάφας ή κάποιου κωμικοτραγικού επεισοδίου σαν εκείνο που σημειώθηκε όταν το περίφημο παπούτσι, στη συνέντευξη Τύπου, τέθηκε σε τροχιά.

    Θα 'ταν δύσκολο να πιστέψουμε πως ο Τζορτζ κατόρθωσε να σπάσει τα ρεκόρ ανοησίας απλώς και μόνο με τον ερασιτεχνισμό της ηθοποιίας του· πιο εύλογη έμοιαζε η υπόθεση ότι παρίστανε τον βλάκα ώστε να ικανοποιηθούν τα επιτελεία των διευθυντών του πολιτικού μάρκετινγκ που έπαιρναν τις δημοσκοπήσεις στα σοβαρά. Μεταξύ μας, δεν είχαν άδικο, αφού οι δημοσκοπήσεις περιέγραφαν κάτι στενά συγγενικό με τις νωθρές και απονήρευτες καταναλωτικές επιθυμίες της πλαδαρής αλλά αεικίνητης και μονίμως φυγόκεντρης μάζας των ψηφοφόρων.

    Οχι, οι ψηφοφόροι δεν ήθελαν διανοούμενο Πρόεδρο - η καλομαθημένη ελίτ αυτού του ίδιου εκλογικού σώματος, στην Καλιφόρνια, είχε επιλέξει σαν τον υπ' αριθμόν ένα πολιτειακό άρχοντα τον Αρνολντ Σβαρτσενέγκερ, τον βασιλιά των γυμναστηρίων. Μετά τον Ρήγκαν, που είχε κηρύξει τη συγχώνευση πολιτικής και Χόλιγουντ, όντας εξάλλου ο πρώτος πρόεδρος που αναφέρθηκε στους εξωγήινους, ο Τζορτζ Μπους έκανε θαρραλέα και με τέχνη το επόμενο βήμα απ' το Κογκρέσο στη Λιμνούπολη, παρακάμπτοντας τους φόβους ανάφλεξης που υποδαύλιζε το πετρελαϊκό ζήτημα. Σίγουρα, ο Τζορτζ ήταν απείρως πιο ευφυής απ' ό,τι έδειχνε.

    Ασφαλώς, όταν ο πατέρας έχει χρηματίσει αρχηγός της CIA, η έκτη αίσθηση του γιου δεν μπορεί να 'ναι εντελώς τυφλή! Μολονότι του κρέμασαν την πινακίδα του «χειρότερου Προέδρου από την ίδρυση της Αμερικής», ο Τζορτζ Μπους ήξερε, μάλλον, ότι η αφέλεια που είχε με τέτοια έμφαση επιβραβευτεί ως εθνική αρετή στη δημοτικότητα του Μίκυ και, κατόπιν, της Μπάρμπι, αυτή η αφελής αμεριμνησία που στοίχειωνε τα κουκλόσπιτα και τα χριστουγεννιάτικα δέντρα, προερχόταν απ' την κακή ρίζα ενός παιδικού τραύματος, κοινού σε ολόκληρο τον αμερικανικό λαό, ο οποίος είχε ενηλικωθεί απότομα, μέσα στον δημιουργικό πανικό μιας και μόνο νύχτας, της νύχτας που οι χρυσοθήρες και οι εργάτες σιδηροδρόμων ανακάλυψαν ότι το δολάριο ήταν παντού εξίσου περιζήτητο, οπότε έγιναν, δυνάμει, επενδυτές.

    Με δυο λόγια, ήταν μια μετατραυματική κατάσταση που ουδέποτε έτυχε θεραπείας ή επίλυσης και που κανείς δεν την αποχαιρέτησε αποδίδοντάς της, όπως θα έπρεπε, την οφειλόμενη κεντρική θέση στην Ιστορία του έθνους, και λέω «οφειλόμενη» διότι το έθνος είχε γεννηθεί ειδικά απ' αυτό το ανορθόδοξο ρήγμα στην ομαλή χρονικότητα, σαν από καισαρική τομή. Που θα πει πως το τραύμα επέμενε να εξουσιάζει, υπογείως, τη βιολογική ωρίμανση των στελεχών επιχειρήσεων, των γερουσιαστών, των ιδιοκτητών μοτέλ, των εμπορικών αντιπροσώπων και των στρατηγών που αφηνίαζαν μελετώντας πολεμικά παιγνίδια σε προσομοίωση. Ανεπισήμως, το αμερικάνικο έθνος, ως τέτοιο, και παρά την εμπειρία του στην επιδίωξη διακυβέρνησης του κόσμου, δεν είχε καν διανύσει την εφηβεία του και η λατρευτική προσήλωση των πολιτών στα δολώματα και στις τσιχλόφουσκες, στα Sweet sixteen και στα σαρπράιζ πάρτι, στους λαχνούς και στα τηλεπαιγνίδια, στις μικρογραφίες του αγάλματος της Ελευθερίας και στις πυρηνικές βόμβες στις οποίες δίνονταν, κατ' ευφημισμόν, ονόματα όπως Σούζι ή Ντέμπι, υποτροπίαζε σε κάθε ευκαιρία.

    Ηδη από κείνες τις μέρες, την επαύριο των καταιγιστικών ανατροπών του πολέμου, ηθικών και πολιτισμικών, για να μην πούμε και για τις οικονομικές, ο λαός ήταν ξανά πρόθυμος, πιο πρόθυμος απ' οποιαδήποτε άλλη φορά, να στρατευτεί με φανατισμό σε μια συλλογική στάση εγρήγορσης που εκφράστηκε περίπου με το αίτημα για ακύρωση όλων των διδαχών του παρελθόντος, προκειμένου να επιτραπεί στον άνθρωπο να «κοιτάζει μπροστά» και μόνον προς τα εκεί. Ακολούθησε, μοιραία, ο ιλιγγιώδης ενθουσιασμός ενός επερχόμενου χιλιαστικού μέλλοντος που υποσχόταν, κρυφά, εν είδει αποζημίωσης, την αιωνιότητα αυτής της βιαίως απαλλοτριωμένης παιδικότητας, μια λοξή παράταση, στο διηνεκές, του υποτίθεται ευτυχισμένου παρελθόντος που είχε απωθηθεί όταν ο τρόμος των ραγδαίων αλλαγών αποκόπηκε από την κυκλοφορία της μνήμης μέσα στην κοινωνία.

    Εκ των υστέρων, το αποτέλεσμα εκείνου του γιγάντιου ελιγμού θα μπορούσε να περιγραφεί σαν απογείωση, επιταχυνόμενη δρομολόγηση της ελαφρότητας, φυγή προς τα εμπρός σε μηδέν βαρύτητα και με κινητήριο δύναμη την αποστροφή για τις συζητήσεις σχετικά με το τι κόστιζαν στην ανθρώπινη ύπαρξη οι απολαύσεις μιας ζωής που ταυτιζόταν, πλέον, με το μπάρμπεκιου και το τζόκινγκ. Εφόσον ο λαός δεν είχε ούτε το σθένος ούτε τη διάθεση, πολύ λιγότερο δε τον χρόνο, να πενθήσει το ναυάγιο ενός ολόκληρου ατελούς κόσμου, ενός κόσμου σαν αυτόν που δοκιμάστηκε στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και που ψυχορραγούσε φαντάζοντας κιόλας αρχαϊκός μέσα στους φονικούς παραλογισμούς του, πίστεψε ότι δεν έβλεπε άλλη προοπτική απ' το να ξεχάσει οτιδήποτε σχετιζόταν με το μαρτύριο της συναισθηματικής ευφυΐας και της εμβάθυνσης στη σκέψη του θανάτου. Εξού και η έμμονη ιδέα της τεχνητής αθανασίας με το ξέσπασμα της τρέλας του κλωνισμού και της κρυονικής, των cyborgs και της μαύρης αγοράς ανθρώπινων ανταλλακτικών. Extropians και ειδικοί στην προωθημένη VR και στις μεταμοσχεύσεις εγκεφάλου καλωσορίζουν σήμερα το κοινό σ' ένα λαϊκό θέαμα όπου κάθε ευχή πραγματοποιείται, όπως στο τσίρκο.

    Καθυστέρησα, υποχρεωτικά, στην ανάλυση των δεσμών που γεφυρώνουν τα φαινόμενα τύπου Ντίσνεϋλαντ με την κοινωνική και υπαρξιακή νύχτα του πολιτισμού της Δύσης, δηλαδή ενός κόσμου που εξαντλείται στη φαινομενικότητα, για να δείξω (στο επόμενο, ελπίζω) ότι η νύχτα δεν πρόκειται να καλύψει την Ευρώπη (π.χ. την Γαλλία ή την Ισπανία ή εμάς) δίχως να φέρει μαζί της τον Μίκυ και την Μίνυ σαν τοποτηρητές ενός καινούργιου ανθρωπισμού θεμελιωμένου στα γκάλοπ και στις άτοκες δόσεις. Τους έφερε ήδη. Σημειωτέον ότι τα φαγώσιμα σουτιέν με γεύση κερασιού ήταν μόδα από τα late sixties, όπως λέγονται.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Συνέντευξη: Αλκίνοος Ιωαννίδης
«Στη Ρωσία ένιωσα καινούριος»
Κινηματογράφος
Ελπίδα μέσα από τη Δράμα
Γυναίκες έτοιμες για όπλα
Ελληνίδες με διεθνή ματιά
Ραντεβού στην Αθήνα
Θέατρο
Η «Στοά» έχει φως
Πείνα για ζωή
«Ζητείται ψεύτης» για περαίωση
Εικαστικά
Η τέχνη της χρεοκοπίας
Διεθνής Εκθεση Βιβλίου της Φραγκφούρτης
Τανγκό στη Φραγκφούρτη
Βιβλίο
Ενας ηθοποιός διηγείται
Οταν γεννήθηκε το νουάρ
Απολογισμός στον πολιτισμό
Ο πολιτισμός της λινάτσας
Ντοκουμέντο για τον Ισπανικό Εμφύλιο
Επιχείρηση Πράδο
Νέοι χώροι πολιτισμού
Χτύπησαν κέντρο
Μουσική
Η εκδίκηση της Γυφτιάς