Έντυπη Έκδοση

Μουσικές στο «Ωνάσειο» των Τεχνών

Ηχοι ζωντανοί

Τον Δεκέμβριο η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση («Στέγη») εγκαινίασε τον υπερσύγχρονο χώρο της στην αρχή της λεωφόρου Συγγρού. Προβεβλημένη έντονα ως το νέο, θερμό σημείο της αθηναϊκής πνευματικής και καλλιτεχνικής ζωής, ήρθε να ενισχύσει περαιτέρω την τάση εγκατάστασης νέων ιδρυμάτων πολιτιστικού χαρακτήρα εκτός κέντρου, προς τα δυτικά, τάση που ήδη βρίσκεται σε φάση ώριμης ανάπτυξης στον άξονα της οδού Πειραιώς.

Η μεσόφωνος Μαίρη-Ελεν Νέζη έδωσε φωνή στο οπτικοακουστικό θέαμα του Μαρμαρινού με το οποίο εγκαινιάστηκε η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση (Φωτ.: Ακριβιάδης) Η μεσόφωνος Μαίρη-Ελεν Νέζη έδωσε φωνή στο οπτικοακουστικό θέαμα του Μαρμαρινού με το οποίο εγκαινιάστηκε η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση (Φωτ.: Ακριβιάδης) Η «Στέγη» είναι το πρώτο μιας ιδιαίτερα βαρύνουσας τριλογίας νέων, σημαντικών κέντρων πολιτισμού επί του άξονα της λεωφόρου Συγγρού: την επόμενη πενταετία αναμένεται να ολοκληρωθούν και να λειτουργήσουν επ' αυτής το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στου Φιξ και το Κέντρο Πολιτισμού Ιδρυμα «Σταύρος Νιάρχος» στο Φαληρικό Δέλτα (Εθνική Βιβλιοθήκη, Εθνική Λυρική Σκηνή, Πάρκο). Τις ημέρες των εορτών παρακολουθήσαμε τρεις από τις πολλές εκδηλώσεις που οι υπεύθυνοι επέλεξαν για το δυναμικό ξεκίνημα του θεσμού.

Στα επίσημα εγκαίνια είχαμε επιτέλους την ευκαιρία να περιηγηθούμε τους εσωτερικούς, σύγχρονης αισθητικής χώρους του κτιρίου, όπου κυριαρχούσαν καθαρές γραμμές και λιτές κατασκευαστικές μορφές, κυρίως όμως να αποκτήσουμε εμπειρία του χώρου της βασικής αίθουσας εκδηλώσεων εν λειτουργία (7-12-2010). Μέσου μεγέθους, ιδανική για ρεπερτόριο 18ου και πρώιμου 19ου αιώνα, χωράει 880 άτομα. Διαθέτει κεκλιμένη πλατεία, δύο εξώστες πεταλοειδούς κάτοψης, ευρύχωρη τάφρο και κλειστή σκηνή. Επιπλέον, οι συμμαζεμένες διαστάσεις της και η γεωμετρία των ξύλινων ανακλαστικών επιφανειών εξασφαλίζουν θαυμάσια ακουστική με ισορροπημένου φάσματος, διάφανο ήχο.

Αφιέρωμα στους εργάτες

Ο Μιχαήλ Μαρμαρινός είχε ετοιμάσει ένα φορμαλιστικό, μινιμαλιστικής αισθητικής αφιέρωμα στο πολυεθνικό πλήθος εργατών που εργάστηκαν χειρωνακτικά στην κατασκευή της «Στέγης», αποτελούμενο από προβολές, ζωντανή σκηνική εικόνα και μουσική. Το θέαμα συνόδευσε η Καμεράτα, που με αρχιμουσικό τον Γιώργο Πέτρου θα συνεργάζεται με τη «Στέγη» υπό την πιο εξειδικευμένη μορφή της ως ορχήστρα οργάνων εποχής.

Ο ήχος της ορχήστρας με τα σβέλτα, νευρώδη, δίχως παλμό (βιμπράτο) έγχορδα, τα ευαίσθητα, χαμηλόφωνα ξύλινα και τα στριγκά χάλκινα πνευστά αναδύθηκε χωρίς απώλειες από την τάφρο, απλώθηκε αβίαστα και ευδιάκριτα στην αίθουσα συνοδεύοντας ισορροπημένα τη μεσόφωνο Μαίρη-Ελεν Νέζη, που από τη σκηνή απέδωσε με στιλιστικά άψογο τραγούδι συνθέσεις των Χέντελ, Γιόχαν Κρίστιαν Μπαχ και Βιβάλντι.

Συγκίνηση με Σάιμον και Γκαρφάνκελ

Λίγες ημέρες αργότερα παρακολουθήσαμε με πολλή συγκίνηση την τρίωρη παράσταση «Ο ήχος της σιωπής» του Αλβις Χερμάνις (19-12-2010). Δευτερολογώντας ως προς την προηγηθείσα θεατρική κριτική του συναδέλφου Γρηγόρη Ιωαννίδη, θα λέγαμε ότι, ακριβώς όπως με τη θαυμάσια, συγγενούς δραματουργίας δουλειά του Κρίστοφ Μαρτάλερ, που είχαμε παρακολουθήσει στο Φεστιβάλ Αθηνών («Φρουτόμυγα», 2007), έτσι και εδώ το σκηνικό θέαμα στηριζόταν πλήρως στη μουσική.

Αυτή τη φορά επρόκειτο για τα λυρικά τραγούδια των Σάιμον και Γκαρφάνκελ της δεκαετίας του '60, ένθεν και ο αγγλόφωνος τίτλος -«The Sound of Silence»- δανεισμένος από το ομώνυμο τραγούδι του 1964. Μακράν τού να συνιστά απλοϊκή εικονογράφηση των στίχων, η εξαιρετική δουλειά του 46χρονου Λετονού σκηνοθέτη μετέφρασε εύγλωττα την ατμόσφαιρα της εποχής και τα επικαιρικά συμφραζόμενα των τραγουδιών σε εικόνες και σκηνική δράση, δημιουργώντας μια αρθρωτή ροή επεισοδίων με ανάμεικτα ρεαλιστικό-υπερρεαλιστικό χαρακτήρα: τρυφερό και άγριο, αναψυκτικό αλλά και συγκινητικό, ανάλαφρο αλλά και βαθύ, κωμικό και τραγικό...

Και η Ορχήστρα των Χρωμάτων

Παραμονές Χριστουγέννων, πάντα στον ίδιο χώρο, ακούσαμε την Ορχήστρα των Χρωμάτων, το έτερο ορχηστρικό σύνολο με το οποίο θα συνεργάζεται στενά και σταθερά η «Στέγη» (23-12-2010). Ο Μίλτος Λογιάδης διηύθυνε ένα ενδιαφέρον πρόγραμμα αποτελούμενο από τρεις «λαϊκές» σουίτες: τη «Σουίτα του Αγίου Παύλου» (1913) για ορχήστρα εγχόρδων του Χολστ, τη «Χορευτική Σουίτα» (1923) του Μπάρτοκ και τη «Σουίτα για ορχήστρα ποικίλης μουσικής» (1955) του Σοστακόβιτς.

Αντιμέτωποι με μουσικές σε τρία ολότελα διαφορετικά ύφη -εθνικοσχολικό φολκλορίζοντα υστερορομαντισμό, εθνικά χρωματισμένο μεσοπολεμικό μοντερνισμό και σοσιαλιστικό ρεαλισμό στην πιο «ελαφρά», γλυκερή εκδοχή του- μουσικοί και αρχιμουσικός έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους πετυχαίνοντας άρτιο αποτέλεσμα.

Ωραίο, εστιασμένο παίξιμο εγχόρδων στον Χολστ, σφιχτοδεμένη φραστική και αιχμηρά ηχοχρώματα στον Μπάρτοκ, πειρακτική ελαφράδα και σοβιετικό «μελό» στον Σοστακόβιτς συνέθεσαν ένα ακρόαμα πλατιάς εκφραστικής παλέτας. *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Μουσική
Σχετικά θέματα: Μουσική
Μια απάντηση στον Μ. Αχαλινωτόπουλο
Ο κόσμος έχει πάντα τον τελευταίο λόγο
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Αρχαιολογία
Ο Homo erectus έπλευσε στην Κρήτη
Βυζαντινό Μουσείο
Οι μετατάξεις θ' ανοίξουν το Βυζαντινό Θεσσαλονίκης;
Ελληνικός κινηματογραφικός χώρος
Μετά τον κινηματογραφικό νόμο, ξαναρχίζουν τα δύσκολα
Θέατρο
Το θέατρο είναι το καλύτερο φάρμακο
Κινηματογράφος
Πέθανε ο Βρετανός ηθοποιός Πιτ Ποσλγουέιτ
Μουσική
Μουσικές στο «Ωνάσειο» των Τεχνών
Μια απάντηση στον Μ. Αχαλινωτόπουλο
Ο κόσμος έχει πάντα τον τελευταίο λόγο
Τηλεόραση
Πολυνομοσχέδιο για ΜΜΕ, επιχειρησιακό για ΕΡΤ
Ενα «φιλαράκι», πολλά σκάνδαλα