Ελευθεροτυπία - 04/02/2010
Έντυπη Έκδοση
Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 4 Φεβρουαρίου 2010
Παίζω πιάνο με εικόνες στο μυαλό μου
Πριν από τα Χριστούγεννα, λίγοι τυχεροί είδαμε μια καταπληκτική συναυλία. Στο Πλανητάριο. Επαιζε πιάνο ο Βασίλης Τσαμπρόπουλος και, ταυτόχρονα, στον τεράστιο θόλο από πάνω προβάλλονταν διάφορα βίντεο με πλανήτες και αστέρια. Εντυπωσιακό σκηνικό.
«Βγάζω έντονα την Ελλάδα μέσα από τη μουσική μου», λέει ο Β. Τσαμπρόπουλος
Ωστόσο, αυτό που μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση δεν ήταν ο Δίας, ούτε ο Κρόνος και οι δακτύλιοί του. Το πιάνο του Τσαμπρόπουλου ήταν εκείνο που έκλεβε την παράσταση. Ενα «γεμάτο» πιάνο. Λες και έπαιζε μια ολόκληρη ορχήστρα.
«Το πιάνο είναι ένα όργανο πλήρες απ' όλες τις απόψεις», λέει ο ίδιος με αφορμή τις δύο του συναυλίες στο Gazarte, τις δύο επόμενες Τρίτες. Τις τιτλοφορεί, μάλιστα, «Piano in Passion». «Εχει τη δυνατότητα να κινείται σ' όλες τις περιοχές των οργάνων με χαρακτηριστική ευκολία, να παράγει ορχηστρικά χρώματα και, πάνω απ' όλα, αποτελεί ένα πολυφωνικό όργανο, που στέκεται αυτόνομο και με απόλυτη αυτάρκεια. Το ρεπερτόριο που έχει γραφτεί για το πιάνο είναι τεράστιο. Καλύπτει οποιοδήποτε μουσικό είδος και ύφος, από τον 18ο αιώνα μέχρι και σήμερα. Η μουσική δυσκολία του -μία από τις πάρα πολλές- είναι ότι ο ήχος παράγεται σχετικά εύκολα με τα πλήκτρα και, έτσι, ο καλλιτέχνης αργεί καμιά φορά να αντιληφθεί την πραγματική έννοια της δημιουργίας του ήχου. Αυτό σε άλλα όργανα γίνεται πιο σαφές από την αρχή».
Στο Πλανητάριο η εικόνα λειτουργούσε συμπληρωματικά στον ήχο. «Αντιθέτως σε ένα κλασικό ρεσιτάλ η εικόνα δεν παίζει δημιουργικό ρόλο», επισημαίνει ο Βασίλης. «Επί σκηνής τα πράγματα είναι κάπως αποστειρωμένα και αυστηρά. Σε πιο σύγχρονα είδη, όμως, η εικόνα πολλές φορές είναι κάτι που βοηθάει τον ακροατή να ταξιδέψει και να αφεθεί στη μαγεία μιας παράστασης. Μοιάζει σαν να συνεισφέρει στη δραματουργική εξέλιξη της μουσικής. Προσωπικά μ' αρέσει να χρησιμοποιώ εικόνες, γιατί σκέφτομαι μέσα από αυτές. Προσπαθώ να στήνω το φόντο, που ο ακροατής θα δημιουργήσει τη δική του ιστορία. Το δικό του σενάριο. Αφήνω χώρο στον ακροατή μου».
Πώς ορίζεται, όμως, ο καλός ακροατής; «Είναι αυτός που πραγματικά έρχεται για να ακούσει τη συναυλία, που είναι ανοιχτός στην επικοινωνία με τον καλλιτέχνη. Οταν βρίσκομαι στη σκηνή έχω απόλυτη ανάγκη την ενέργεια από τον κόσμο. Αλλιώς το παίξιμό μου θα είναι μια τυπική διεκπεραίωση».
Στις δύο του συναυλίες στο Gazarte ο Β. Τσαμπρόπουλος θα επιλέξει χαρακτηριστικές στιγμές από την καριέρα του. Θα παίξει και αποσπάσματα από το καινούργιο του άλμπουμ, «The Promise», που κυκλοφορεί στην ετικέτα της περίφημης δισκογραφικής εταιρείας ECM. Τον ρωτάω ποιο πρέπει να είναι το μουσικό "πόθεν έσχες" ενός καλλιτέχνη, ώστε να καταφέρει να ενταχθεί στο δυναμικό της. «Δεν το γνωρίζω. Αυτό που ξέρω είναι πως ό,τι έχω δημιουργήσει αποτελεί προϊόν σκληρής δουλειάς, μακροχρόνιας σχέσης με τη μουσική και μιας ουσιαστικής δέσμευσης με εκείνο που οι δικοί μου κώδικες θεωρούν ποιοτική παρουσία στον ευρωπαϊκό χώρο της σύγχρονης μουσικής».
Γίνεται φανερή η καταγωγή του καλλιτέχνη στη μουσική του ταυτότητα;
«Εγώ πάντως κάποιες φορές βγάζω έντονα την Ελλάδα μέσα από τη μουσική μου. Δέχομαι επιρροές από την παράδοσή μας. Εκτιμώ αφάνταστα τη βυζαντινή μας μουσική, τη θεωρώ πλούτο. Ο δίσκος μου "Ακρόασις" έχει στηριχθεί πάνω σε ύμνους - η απήχησή του σε όλη την Ευρώπη ήταν πολύ μεγάλη. Ο καθένας, βέβαια, ορίζει την Ελλάδα μέσα από τον δικό του τρόπο. Καμιά φορά και η ουτοπία αποτελεί πηγή έμπνευσης».
Πώς βλέπετε τη σύγχρονη Ελλάδα;
«Δύσκολο να σας πω. Είμαι σκεπτικός και με απασχολεί το μέλλον. Σίγουρα έχουν γίνει βήματα προόδου σε όλους τους χώρους, που εξασφαλίζουν ένα πιο ποιοτικό και πιο δημιουργικό αύριο στις επόμενες γενιές. Ομως, με προβληματίζει το γεγονός ότι η παρακμή και η διαρκής έκπτωση των αξιών στη σύγχρονη κοινωνία έχουν εισχωρήσει στη ψυχή του Ελληνα. Δεν υπάρχουν πια φοβάμαι, οι άνθρωποι που θα τολμήσουν. Μοιάζουν όλα προδιαγεγραμμένα».
Και ποια η γνώμη σας -ένας λόγος παραπάνω που είστε πολίτης του κόσμου- για την ιθαγένεια των μεταναστών;
«Πρέπει να δίνεται μέσα από ένα συγκεκριμένο πλαίσιο νόμων. Πιστεύω πως πρέπει να αποκτούν ιθαγένεια άνθρωποι που έχουν να δώσουν με την παρουσία τους και την εργασία τους στη χώρα μας. Με σωστά κριτήρια επιλογής και μακριά από ρατσιστικά συμπλέγματα. Μια Ελλάδα σύγχρονου ευρωπαϊκού προσανατολισμού οφείλει να ανταποκριθεί στο θέμα με ευαισθησία και σοβαρότητα».
Η τζαζ εμπεριέχει πολιτική;
«Η τζαζ είναι δυνατή, με ψυχή και με ιστορία, μια διεθνής μουσική γλώσσα, που δεν είναι πια ταυτόσημη με την Αμερική. Οπως συμβαίνει και με άλλα είδη, τη ροκ παραδείγματος χάριν, η μουσική έχει τη δύναμη να αποτελεί πηγή διαμαρτυρίας ή έντονο μέσο έκφρασης. Αν τη βγάλει κανείς από τα σαλόνια και την κατεβάσει στον κόσμο, στον λαό, αποκτά απίστευτη οντότητα και μαγική δύναμη. Το έχω βιώσει ως μουσικός σε συναυλίες και πιστέψτε με, το συναίσθημα είναι μοναδικό».
info: 9 και 16 Φεβρουαρίου, Gazarte, Βουτάδων 32, Γκάζι.
Εισιτήρια 30 ευρώ , 25 ευρώ , 20 ευρώ , 15 ευρώ .
