Έντυπη Έκδοση

Πολιτική

Δυο ματιές την εβδομάδα

  • Ο τηλεαστέρας, ο Μίκης και οι αληθινοί αγανακτισμένοι

    Η περίοδος της Μεταπολίτευσης είναι η πλέον ομαλή περίοδος της Ιστορίας της νεότερης Ελλάδας.

    Σήμερα που τα πάντα ευτελίζονται, ο ισοπεδωτικός λαϊκισμός τείνει να σαρώσει τα πάντα και φασιστικά συνθήματα («να καεί το μπουρδέλο η Βουλή») μπορεί να υιοθετηθούν από ετερόκλητα πλήθη, είναι χρήσιμο να υπενθυμίζονται ορισμένα αυτονόητα.

    Οπως ότι στην περίοδο αυτή, πέρα από την κατάκτηση πρωτοφανών πολιτικών, κοινωνικών και ατομικών δικαιωμάτων, η μεγάλη πλειονότητα των πολιτών της κατέκτησε, επίσης, ένα όλο και ανερχόμενο βιοτικό επίπεδο. Αλλωστε, αν δεν ήταν έτσι, προς τι ο κλαυθμός και ο οδυρμός σήμερα ότι έχουν μπει «στο απόσπασμα οι κατακτήσεις των εργαζομένων;». Αν, όπως έλεγε η μέχρι τώρα «αριστερή» ανάλυση, τα τελευταία 35 χρόνια ζούσαμε μια νεοφιλελεύθερη κόλαση, τι θα είχε απομείνει να ξεθεμελιωθεί;

    Ζήσαμε, λοιπόν, 35 χρόνια κατακτήσεων και ανόδου. Το πώς, είναι μια άλλη συζήτηση. Αλλά η πραγματικότητα δεν μπορεί να σβηστεί, επειδή σήμερα ορισμένοι από τους στυλοβάτες της Μεταπολίτευσης, που απόλαυσαν πλουσιοπάροχα τα οφέλη της, εμφανίζονται δήθεν αγανακτισμένοι και υιοθετούν συνθήματα της Χρυσής Αυγής («αλήτες, προδότες πολιτικοί») κ.ά.

    Κι εδώ πρέπει να κάνουμε τη διάκριση. Είναι άλλο ο άνεργος που κατεβαίνει στο Σύνταγμα και καταφέρεται αδιακρίτως κατά των πολιτικών και άλλο ο τηλεαστέρας, ο οποίος παριστάνει κι αυτός τον αγανακτισμένο. Ο άνεργος βλέπει μπροστά του τον υπαίτιο για την ανεργία του και ξεσπάει. Ο τηλεαστέρας, που ξεσκίζει τους πολιτικούς, κοροϊδεύει ξεκοκαλίζοντας τα εκατομμύρια της κρατικής διαφήμισης, που έπαιρναν τα ανύπαρκτης κυκλοφορίας έντυπά του.

    Το μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα πληρώνει ήδη και θα πληρώσει κι άλλο τα επίχειρα ορισμένων επιλογών του (διαφθορά, ατιμωρησία κ.ά.). Κάποια κομμάτια του μπορεί και να εξαφανιστούν. Το ερώτημα είναι ποιοι θα τα αντικαταστήσουν, αν χρειαστεί.

    Τίθεται σωστά το ερώτημα αν κόμματα και πολιτικοί που ευθύνονται για παθογένειες της Μεταπολίτευσης (το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ., ο Παπανδρέου κι ο Σαμαράς σήμερα) μπορούν να αλλάξουν και να δώσουν λύσεις.

    Για χάρη της συζήτησης ας πούμε ότι δεν μπορούν. Θα πρέπει να δούμε ποιοι, με βάση όσα λένε, μπορούν. Το μεγαλύτερο από τα μικρά κόμματα, το ΚΚΕ, αν ποτέ αναλάμβανε κυβερνητικές ευθύνες, λογικά θα ήθελε να κάνει την Ελλάδα κάτι μεταξύ της παλιάς Σοβιετικής Ενωσης, της Κούβας ή της Βόρειας Κορέας. Αν αναλάμβανε ο ΣΥΡΙΖΑ, πώς θα αντιμετώπιζε το χρέος; Μόνο με κάποια αναδιάρθρωση, που λέει ο Τσίπρας; Ή και με έξοδο από το ευρώ, όπως προτείνει ο βουλευτής Λαφαζάνης και αποκρούει ο Τσίπρας;

    Ας δούμε ένα άλλο τρανταχτό παράδειγμα των ημερών. Ο Μίκης Θεοδωράκης, που ζητάει να κατεδαφιστεί το πολιτικό σύστημα της Μεταπολίτευσης, δεν είναι ένας από τους ακρογωνιαίους λίθους αυτού του συστήματος; Δεν πρωταγωνιστεί σ' αυτό από το 1974; Δεν στήριξε όλους τους πρωθυπουργούς της Μεταπολίτευσης; Δεν έγινε υπουργός στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, που κατηγορήθηκε για «ξεπούλημα» του κράτους, το οποίο σήμερα καταγγέλλει ο Μίκης; Μήπως είπε κάτι ο Μίκης, όταν ο Καραμανλής (ο νεότερος) έκλεινε τη Βουλή για να παραγραφούν τα σκάνδαλα;

    Δεν είναι ο Μίκης ο πιο ευνοημένος καλλιτέχνης της Μεταπολίτευσης; Η ορχήστρα του δεν έχει επιχορηγηθεί με εκατομμύρια ευρώ; Δεν γνώριζε τίποτα για τα χρέη και τα ελλείμματα; Ενας δρων καλλιτέχνης και πολιτικός δεν πήρε χαμπάρι τίποτα από την οικονομική κρίση που έσκασε το 2008 και το 2009 κατέθεσε προσφυγή, για να πάρει μερικές χιλιάδες ευρώ αναδρομικά ως συνταξιούχος βουλευτής;

    Δικαιούται να είναι τόσο «αγανακτισμένος» ο Μίκης, ώστε να προτείνει τις πλέον ανεδαφικές «λύσεις»; Να καταγγείλουμε -λέει- τους Δυτικούς και να πάμε για δανεικά στην... Κίνα ή στη Ρωσία. Καλά, δεν ξέρει ότι από τον Φεβρουάριο του 2010 ο πρόεδρος της Ρωσίας Μεντβιέντεφ είχε συστήσει δημόσια στην Ελλάδα να ζητήσει βοήθεια από το ΔΝΤ;

    Μπορείς να κατανοήσεις (όχι να δικαιολογήσεις) τον άνεργο που θέλει «να καεί η Βουλή». Ομως, πώς να δεχτείς την υποκρισία των «αναμάρτητων», πάσης φύσεως, «ηγετών», που ξύπνησαν ένα πρωί και διαπίστωσαν ότι θέλει γκρέμισμα το σύστημα, το οποίο τόσα χρόνια στήριζαν απολαμβάνοντας τα αγαθά του;

    Διέξοδος χωρίς λαγούς

    Δεν ήταν λίγοι όσοι εισηγήθηκαν στον Γιώργο Παπανδρέου να κάνει και εθνικές εκλογές μαζί με τις αυτοδιοικητικές τον περασμένο Νοέμβριο. Τις απέρριψε και προτίμησε το εκβιαστικό δίλημμα. Το κέρδισε, διότι οι κυβερνητικοί υποψήφιοι τα κατάφεραν κουτσά-στραβά. Το τελευταίο διάστημα φούντωσε ξανά η φημολογία για πρόωρες εκλογές τον Ιούνιο, αν «στραβώσουν» τα πράγματα στις διαπραγματεύσεις με την τρόικα. Δεν στράβωσαν. Τώρα η φημολογία επανέρχεται, με αφορμή τις πιρουέτες του Καρατζαφέρη με την «απόσυρση» (σακαράκες είναι;) των βουλευτών του από τη Βουλή. Αν ο πρωθυπουργός θεωρεί τις πρόωρες κάλπες λυτρωτική διέξοδο, ας προχωρήσει. Δεν χρειάζεται «λαγούς».

  • Η αγανάκτηση «πάει πλατεία», η καπηλεία παραμονεύει

    Είναι πολλοί οι αγανακτισμένοι που κατεβαίνουν στις πλατείες.

    Είναι ο νέος που δεν βρίσκει δουλειά, ο απολυμένος οικογενειάρχης, ο χαμηλοσυνταξιούχος του οποίου μειώθηκε κι άλλο η σύνταξη, ο χαμηλόμισθος. Μπορεί όμως να είναι κι εκείνος που θέλει να ξανακυβερνήσει το κόμμα του, εκείνος που δυσαρεστήθηκε από το δικό του, εκείνος που είχε πιστέψει ότι «λεφτά υπάρχουν», εκείνος που απολάμβανε έναν πλούτο που στηριζόταν σε δανεικά και σε πήλινα πόδια. Είναι κι άλλοι. Είναι χρήστες του facebook και του twitter, που κατά βάση απεχθάνονται τα κόμματα, είναι οι τηλεθεατές των πρωινών ειδησεογραφικών εκπομπών και των τηλεοπτικών δελτίων των 8 μ.μ...

    Σε κάθε περίπτωση οι «αγανακτισμένοι» έχουν δίκιο όποιο κίνητρο κι αν τους κατεβάζει στις πλατείες. Ο λαός εξάλλου έχει πάντα δίκιο γι' αυτό και η ετυμηγορία του γίνεται πάντα σεβαστή. Ετσι δεν είναι; Κι όταν κάνει λάθος υφίσταται τις συνέπειες του λάθους και το διορθώνει.

    Η αγανάκτηση των πολιτών τροφοδοτήθηκε από σειρά γεγονότων και καταστάσεων που δεν πέρασαν απαρατήρητα:

    -Τα αλλεπάλληλα κυβερνητικά μέτρα για την έξοδο από την κρίση στοχεύουν μόνο τους μισθωτούς, τους συνταξιούχους, τους εργαζομένους. Δεν υπάρχει δικαιοσύνη. Πληρώνουν οι ίδιοι και οι ίδιοι με αποτέλεσμα η ανισότητα να διευρύνεται, η λεγόμενη μεσαία τάξη να χάνεται, οι φτωχοί να γίνονται πιο φτωχοί και οι πλούσιοι να παραμένουν πλούσιοι.

    -Το πολιτικό σύστημα λειτουργεί σαν οργανωμένη συντεχνία, σαν ελίτ, η οποία εκμεταλλευόμενη την εξουσία της ευνοεί τον εαυτό της με κάθε τρόπο, στη λογική τού «Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει». Και μερικά από αυτά τα κεράσματα είναι η ατιμωρησία των πολιτικών που μπλέχτηκαν σε σκάνδαλα, είναι ο ανεξήγητος πλούτος πολλών άλλων που δεν δικαιολογείται μόνο με τη βουλευτική αποζημίωση.

    -Ετσι προέκυψε και το σύνθημα «φέρτε πίσω τα κλεμμένα». Εξέφρασε πολύ κόσμο και τον έπεισε ότι τα λεφτά που λείπουν από το δημόσιο ταμείο είναι τα κλεμμένα που έστειλαν στην Ελβετία «οι κλέφτες πολιτικοί». Αυτός ο κόσμος πιστεύει ότι δεν υπάρχει κρίση, αλλά απλώς κάποιοι απατεώνες πολιτικοί τα έχουν βρει με τους Ευρωπαίους για να βάλουν χέρι στην κρατική περιουσία. Οι πολίτες αγνοούν την πραγματική κατάσταση της οικονομίας κι ούτε η κυβέρνηση ούτε τα κόμματα τους λένε όλη την αλήθεια.

    -Η οργή των αγανακτισμένων οφείλεται και σε αποφθέγματα του τύπου «όλοι μαζί τα φάγαμε». Ομως, κ. αντιπρόεδρε της κυβέρνησης, ο πολίτης που πηγαίνει στα πολιτικά γραφεία για να ζητήσει δουλειά με αντάλλαγμα την ψήφο του δεν ζητεί δουλειά «για να τα φάει...». Απλώς ζητεί δουλειά «για να φάει, για να ζήσει...».

    Μέχρι τώρα οι «αγανακτισμένοι» έχουν στοχοποιήσει ολόκληρο το πολιτικό σύστημα κι αυτό φαίνεται από τις αντιδράσεις τους. Μουντζώνουν τη Βουλή, γιουχάρουν και εγκλωβίζουν βουλευτές στο περιστύλιο, τους διώχνουν με καΐκια. Δεν ακούγονται ευχάριστα όλα αυτά, όμως δεν είναι εύκολο να διατηρηθεί η ψυχραιμία σε μια τόσο μαζική διαμαρτυρία, ούτε να ελεγχθούν όλοι. Κι ούτε τέτοιες αντιδράσεις, όσο κι αν ξενίζουν, μπορούν να ακυρώσουν το πρωτόγνωρο φαινόμενο που ζούμε το τελευταίο δεκαήμερο.

    Πολύ περισσότερο αυτές οι αντιδράσεις δεν καθιστούν το κίνημα των αγανακτισμένων αντικοινοβουλευτικό. Σήμερα δεν υπάρχει κίνδυνος να μπει το Κοινοβούλιο στον γύψο. Οι αγανακτισμένοι δεν στρέφονται κατά του κοινοβουλευτικού συστήματος. Στρέφονται κατά του «κοινο-βολευτικού» συστήματος. Στοχοπούν εκείνους τους πολιτικούς οι οποίοι με τον τρόπο που πολιτεύθηκαν εδώ και δεκαετίες προκάλεσαν πρώτα πολιτική και μετά οικονομική κρίση στη χώρα.

    Ο κίνδυνος είναι αλλού. Είναι στην ισοπέδωση των πάντων, στον λαϊκισμό, στην παραπληροφόρηση, στην κινδυνολογία, στα μεγάλα λόγια, στις εύκολες λύσεις, στο «ανάθεμα», που κυριαρχούν στον δημόσιο λόγο από το πρωί μέχρι το βράδυ. Αυτά προκαλούν σύγχυση στους πολίτες και οδηγούν τα πράγματα σε αδιέξοδο. Ο κίνδυνος είναι αυτό το κίνημα των αγανακτισμένων να εκφυλιστεί ή πολύ περισσότερο να γίνει αντικείμενο καπηλείας.

    Ηδη τα πρώτα σημάδια καπηλείας άρχισαν να φαίνονται. Κι αυτή η εξέλιξη μοιάζει αναπόφευκτη αν οι αγανακτισμένοι δεν βρουν εγκαίρως σαφή πολιτικό στόχο.

    Βουλευτές σε δυο στενά

    Α ν το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα 2011-2015 απορριφθεί ή εγκριθεί με οριακή πλειοψηφία, τότε η χώρα θα οδηγηθεί σε εκλογές. Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ βρίσκονται ανάμεσα σε δυο στενά. Από τη μια, δεν θέλουν να ρίξουν την κυβέρνηση σε τούτη την κρίσιμη οικονομική συγκυρία γιατί φοβούνται τη χρεοκοπία της χώρας, από την άλλη οι πιέσεις που δέχονται από τους ψηφοφόρους τους να πουν όχι στην οικονομική πολιτική και τη νέα φοροεπιδρομή είναι ασφυκτικές. Μέχρι τώρα κανείς δεν έχει προϊδεάσει ότι θα δώσει αρνητική ψήφο. Παρά τις αντιδράσεις όμως καθοριστικό ρόλο θα παίξουν οι «αγανακτισμένοι». Αν την ημέρα της ψηφοφορίας μαζευτούν έξω από το Κοινοβούλιο 100.000, όπως την περασμένη Κυριακή, τότε όλα μπορεί να γίνουν.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Πολιτική της έντυπης έκδοσης
Μνημόνιο
Συμφώνησαν σε απολύσεις και αύξηση φόρων
Παιχνίδια παρασκηνίου με φόντο την οικονομία και τη... Γάζα
«Οχι» από παντού
Νέο δάνειο, με επιμήκυνση από τους ομολογιούχους
Πράσινη επιχείρηση για εκτόνωση των αντιδράσεων
Και ο Ρεν ζητεί πάλι συναίνεση
"Αγανακτισμένοι"
«Τώρα μιλάμε εμείς»
ΠΑΠΑΡΗΓΑ: Αντιδραστική θέση το «έξω τα κόμματα»
ΤΣΙΠΡΑΣ: Δεν στηρίζουμε αντισυγκεντρώσεις
Ιδιωτικοποιήσεις
Η ΔΕΗ και η ΕΥΔΑΠ φεύγουν, η POWER και η ULEN έρχονται
Το τραπέζι είναι στρωμένο
Από τους ιδιώτες στις κρατικοποιήσεις και από το Δημόσιο στις εκποιήσεις
Ρόζα Λούξεμπουργκ
Καταδικασμένος καπιταλισμός
Άλλες ειδήσεις
Τη Δευτέρα και επισήμως η παραπομπή του Ακη
Σε αργία από Δευτέρα ο Ψωμιάδης
Ενημερώθηκαν για το ΝΑΤΟ
Τα διλήμματα της Αριστεράς